ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ...Video

ΤΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ...mas

Home ΑΠΟΨΕΙΣ Λαμπριάνα Κυριακού Τι είναι αυτά που λέτε κύριε Τουσκ… μας
Τι είναι αυτά που λέτε κύριε Τουσκ… μας

Της Λαμπριάνας Κυριακου

Μια βαθιά θλίψη κατακάθισε στη ψυχή μου όταν όλα αυτά τα βιβλία της ιστορίας που από μικρή διάβαζα με τόση μανία, έρχονται  σιγά – σιγά  και μου αποκαλύπτουν ότι οι σελίδες τους επαναλαμβάνονται!!

 

Κι εγω που πίστευα πως αυτός ο κόσμος θ΄ αλλάξει, έρχομαι και αναθεωρώ  τα πιστεύω μου και δεν ξέρω πια,  σε ποια σανίδα σωτηρίας να τα καρφώσω. Έτσι γιατί θεωρούσα πάντα ότι ήμουνα μέσα στην μερίδα αυτών που πίστευαν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Ανίκανη μέχρι το κόκκαλο να καταλάβω ότι πίσω απ όλα αυτά τα δεινά που περάσαμε και συνεχίζουμε να περνάμε, δεν φταίει μόνο το φτωχό μας το μυαλό,  αλλά και τα συμφέροντα της Ευρώπης. Όλες οι ριμάδες οι σελίδες της ιστορίας άλλο από συμφέροντα δεν αναφέρουν.

Συμφέροντα και οι γενοκτονίες. Και οι πνιγμοί των μεταναστών στο Αιγαίο.

Αχ βρε άνθρωπε,  μου ήρθε διπλό το εγκεφαλικό  όταν άκουσα τον Τουσκ –  Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου – τις προάλλες που έκανε επίσκεψη  στην χώρα μας, να κάνει  έκκληση στους  μετανάστες, να σταματήσουν να έρχονται προς την Ευρώπη.  Και δεν ξέρω ρε άνθρωπε, ποιοι τον  άκουσαν από  τα άγρια βουνά και τις παγωμένες  θάλασσες  της Ανατολής που διασχίζουν, δεν ξέρω ποιοι τον κατάλαβαν από τους καταυλισμούς απ όπου διαμένουν στη χώρα μας.

Κύριε Τουσκ,  τι δεν καταλαβαίνεται επιτέλους. Τον πόλεμο στην Συρία γνωρίζεται πολύ καλά  ποιοι τον κάνουν.   Εντάξει πάρτε το απόφαση ότι και η Αμερική και η  Ρωσία πέτυχαν  τους στόχους τους. Ώσπου η Δύση,   δεν εγκαταλείπει τη θέση της, στον πόλεμο αυτό,   όλο και πιο πολλοί μετανάστες θα έρχονται προς την Ευρώπη. Για να δούμε τι συμφωνίες θα κάνετε με τους Τούρκους.

Είμαι από την γενιά που της τα έχουν πάρει όλα. «Γυμνή» συνεχίζω να παλεύω με τις πατερίτσες τις δικές μου. Έχω  ακόμα και στέγη και   φαγητό και σχέδια. Δεν ξέρω αν το σύστημα και οι καταστάσεις που επικρατούν στην χώρα μου, με βοηθήσουν να τα υλοποιήσω, δεν ξέρω όπως και όλοι μας σε ποιο αύριο θα ξημερώσω, αλλά  νιώθω ευγνώμων και ας ακούγεται παράλογο,  που η καρδιά μου ραγίζει  και το νευρικό  μου σύστημα αντιδρά, όταν βλέπει τόσα παιδιά, τόσες οικογένειες να πνίγονται στη θάλασσα. Αντιδρά όταν η απανθρωπιά μαστίζει όλο και περισσότερο την κοινωνία μας.

Δεν πειράζει που οι λαθρομετανάστες έγιναν μετανάστες. Δεν φοβήθηκα ποτέ και κανέναν, γιατί ήξερα πάντα εμένα.

Άκόμα μπορώ να ελπίζω!! Κι ας φοβάμαι, κι  ας ξέρω ότι ο πλανήτης μοιράζεται ξανά και   όσο πληθαίνουν τα συμφέροντα τόσο θα  αυξάνονται και οι διαφωνίες  και οι  θάνατοι των λαών  θα συνεχίσουν να  θεωρούνται στατιστικές.