ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΜΑΣ...Video

ΤΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ...mas

">

bunner3

<script async src="//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js"></script>
<ins class="adsbygoogle"
     style="display:block"
     data-ad-format="autorelaxed"
     data-ad-client="ca-pub-7408697485170829"
     data-ad-slot="9995569825"></ins>
<script>
     (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
</script>
Home ΑΠΟΨΕΙΣ Διονύσης Μεσσάρης
από τον Θέμη Δημητρακόπουλο
Κυριακή, 22 Ιανουάριος 2012 20:05
Του Διονύση Μεσσάρη Έχω βαρεθεί τον εαυτό μου και την ζωή μου. (Καλή η εισαγωγή μου δεν βρίσκετε); Εγώ εκλιπαρούσα επί μακρόν να σταματήσει ο πλανήτης για να κατέβω και δεν με άκουσε κανείς. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι θα απαιτούνταν κολοσσιαία ποσά ενέργειας, που δεν διατίθενται, για να σταματήσουμε τον χαριτωμένο αιώνιο χορευτικό στροβιλισμό της γριάς παλιοφιλενάδα μας της Γης και λογικό είναι με την εξίσου τεράστια στροφορμή που έχει η γαλάζια χοντρούλα μας, είναι και τσαντισμένη από τους διαδοχικούς βιασμούς που της κάνουμε.
 
Κυριακή, 08 Ιανουάριος 2012 21:41
του Διονύση Μεσσάρη Πάντα η έλευση του λυκαυγούς μου έφερνε μελαγχολία και ζοφερές σκέψεις. Ίσως επειδή την έχω συνδέσει με ραντεβουδάκια άτυχων ερωτικών σχέσεων, με προετοιμασία για μονότονη άχαρη και χωρίς έμπνευση εργασία, με δίκαιη συνωμοτική δράση και εν γένει με την αίσθηση του αναπάντεχου που τον καθένα από εμάς καρτερεί στην επόμενη γωνία του, εν τέλει, μοναχικού ημεροδρόμου μας. Έχει βέβαια και δύο θετικά στοιχεία.
 
Κυριακή, 25 Δεκέμβριος 2011 04:00
του Διονύση ΜεσσάρηΕκείνο το βράδυ είχα τα γιορτή μου και έτσι πήγα νωρίς για ύπνο, μετά από ένα πλήθος από ευχετήριες τηλεφωνικές κλήσεις και διαδικτυακές ευχές.
 
Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος 2011 03:34
του Διονύση Μεσσάρη Βαδίζω χωρίς να παραμιλώ, απλά παρα-σκέπτομαι. Δίπλα μου η κυκλοφορία του δρόμου έχει σχεδόν αδρανοποιηθεί. Άνθρωποι προσπερνούν αδιάφοροι σε πολύ αργή κίνηση και μία παράξενη ησυχία επικρατεί. Ο παλμός της πόλης έχει κατασταλεί.
 
Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2011 06:24
του Διονύση Μεσσάρη Να ‘μαι πάλι για άλλη μία φορά ολομόναχος στους δεκαπέντε δρόμους, αυτή τη φορά εποχούμενος. Η ώρα είναι περασμένη και όλοι οι καθώς πρέπει θεοσεβούμενοι άνθρωποι κοιμούνται ήσυχα στο κρεβατάκι τους, χωρίς αταξίες. Είπα όλοι οι καθώς πρέπει, πάντως όχι εγώ.
 
Κυριακή, 20 Νοέμβριος 2011 21:37
του Διονύση Μεσσάρη Να ‘μαι πάλι στο κρύο πεζούλι καθισμένος. Πίσω μου ατελείωτα σκαλάκια. Ματώνεις να τα ανέβεις φεύγοντας με της καρδιάς το βουβό κλάμα, κινδυνεύεις να σκοτωθείς στο κατέβασμα από της ψυχής την ελπιδοφόρα λαχτάρα. Ευρίσκομαι τόσο αφάνταστα κοντά στο άπιαστο μου χρυσαφένιο όνειρο και συνάμα τόσα χιλιόμετρα ψυχολογικά εξορισμένος.
 
Κυριακή, 06 Νοέμβριος 2011 19:44
του Διονύση Μεσσάρη Ρίχνω μία στοργική ματιά στα βιβλία μου. Περάσαμε πολλά μαζί, αγωνία, μόχθο, επιβεβαίωση, ρομαντισμό και άλλα πολλά από αυτά που αποτελούν την παρακαταθήκη μίας μακράς πνευματικής εργώδους ζωής.
 
Κυριακή, 30 Οκτώβριος 2011 19:31
του Διονύση Μεσσάρη Περιπλανιέμαι στους δρόμους αυτής της αγαπημένης αλλά και συνάμα άδικης πόλης, όπως ένας πλάνητας αστέρας που σαρώνει στην μοναχική του πορεία στο διάστημα την αιώνια διαστρική σκόνη, πάντα πάνω στο ίδιο φωτεινό μονοπάτι. Μία ιερή σκόνη φτιαγμένη από ακαθόριστα προγονικά σχήματα αλλά και με τους σπόρους των μελλοντικών γενεών.
 
Κυριακή, 23 Οκτώβριος 2011 17:41
του Διονύση Μεσσάρη Τον τελευταίο καιρό εγώ δεν κοιμάμαι καθόλου καλά. Υπόλογοι για αυτό είναι καμία εκατοστή λόγοι συν ένας γένους θηλυκού. Αυτοί είναι η αιτία που ο ήχος του ξυπνητηριού, εμένα με εκνευρίζει αφάνταστα.
 
Κυριακή, 16 Οκτώβριος 2011 18:41
του Διονύση Μεσσάρη Βλέπω της βροχής τις στάλες να πέφτουν σε μία αργή χορευτική κίνηση. Βυθίζονται από ψηλά σε μία ήρεμη απέραντη υδάτινη επιφάνεια σαν τροφαντές χορεύτριες – βουτήχτριες στην δεξαμενή του τσίρκο των παιδικών μας χρόνων. Μερικά εκατοστά του δευτερολέπτου εναγώνια αναμονή και ένα λαμπερό μαργαριτάρι νερού αναγεννιέται από το σημείο της πτώσης και μία σειρά από αρμονικά κυκλικά κύματα τρέχουν προς την περιφέρεια χαρούμενα για να βρουν αχνά τον γλυκό τους θάνατο σβήνοντας στο απέραντο υγρό τους μνήμα.
 
Τρίτη, 11 Οκτώβριος 2011 09:44
του Διονύση Μεσσάρη  Βρίσκομαι σε μία  πίστα αεροδρομίου. Είναι απίστευτη η αίσθηση που δίνει το περπάτημα πάνω σε μία στερεή επίπεδη απέραντη γκρίζα επιφάνεια. Τριγύρω, στο βάθος του ορίζοντα, το γκρι ενώνεται απαλά με την ομίχλη των πεδιάδων και το ακαθόριστο περίγραμμα των λοφοσειρών. Ένα νυχτερινό ξύπνημα, μία σειρά διαδικασιών μισοκοιμισμένος και τελικά ένα ευχάριστο περπάτημα στο πρωινό αγιάζι.
 
Δευτέρα, 03 Οκτώβριος 2011 11:09
Του Διονύση Μεσσάρη Την είδα να στέκεται ορθή σαν την Μήδεια σε βουβό ρόλο. Ένα πρόσωπο αρχαίας τραγωδίας. Φαινόταν μία πρώην καλοζωισμένη γυναίκα, κάποιας ηλικίας, λευκή με κατάμαυρα μαλλιά. Στεκόταν στη μπασιά του πεζόδρομου δίπλα στο εμπορικό, ορθή με μία έκφραση στωικής, ευγενικής και απόμακρης θλίψης. Όλες αυτές τις λεπτομέρειες, ίσα που τις πρόσεξα με την άκρη του ματιού μου, μιας και ήμουν απορροφημένος στην ανεύρεση των κλειδιών μου βαθειά στα ιματιοθυλάκια μου για να θυμηθούμε και τον Παπαδιαμάντη.  Όσο η πυρετώδης αναζήτηση διαρκούσε το περίεργο μου το μυαλό συνέλεγε και άλλες πληροφορίες παρακινούμενο από την παραδοξότητα της εικόνας.
 
Κυριακή, 25 Σεπτέμβριος 2011 21:04
του Διονύση Μεσσάρη Παραπονιούνται οι ορεσίβιοι, οι χωριάτες, οι αγρότες (όχι και τόσο), οι ξωμάχοι γενικά, οι ινδιάνοι του Αμαζονίου, οι Αβοριγίνες και άλλοι ότι ο αέρας των πόλεων βρωμάει. Είναι παράξενο βέβαια  αλλά εμάς δεν μας μυρίζει τίποτε.
 
Κυριακή, 18 Σεπτέμβριος 2011 17:37
του Διονύση Μεσσάρη Είμαι ένας βαθειά σκεπτόμενος αρθρογράφος και σας παρακαλώ μην γελάτε, σοβαρά μιλάω. Σήμερα ειδικά νοιώθω ότι το μυαλό μου πάει να σπάσει από την εσωτερική ένταση.Είναι άδικη αυτή η φύση του ανθρώπου, πρέπει να πιέσουμε τους ανά τις ΗΠΑ Frankensteins τα νέα βιονικά μυαλά να έχουν και εργονομικούς ρυθμιστές ταχυτήτων εξωτερικά