avec art

Home ΑΠΟΨΕΙΣ Λαμπριάνα Κυριακού
από τη Λαμπριάνα Κυριακού..
Πέμπτη, 13 Ιούλιος 2017 10:51
της Λαμπριάνας Κυριακού Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. Σαράντα τρια  χρόνια κρυμμένων μυστικών και άκαρπων διαπραγματεύσεων.
 
Κυριακή, 18 Ιανουάριος 2015 14:35
Της Λαμπριάνας Κυριακού Μια σταλιά  ανάσας μας έδωσε ο θεός,  κι εμείς περιπλανιόμαστε  στα λημέρια εκείνα που η απάτη εξαπάτησε ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό. Λίγες μέρες πριν τις εκλογές... Λάβετε θέσεις έτοιμοι μπρος.
 
Παρασκευή, 05 Δεκέμβριος 2014 17:53
της Λαμπριάνας Κυριακού Αν η γη γίνει κόκκινη κύριε Σαμαρά; Μην ψάξεις να πεις με τους εταίρους σου ότι οι αριστεροί ή οι φασίστες άλλαξαν την ιστορία. Στην ιστορία να γράψεις, ότι την Ελλάδα την σκότωσε άλλη μια φορά η προδοσία.
 
Πέμπτη, 14 Αύγουστος 2014 18:03
Γράφει η Λαμπριάνα Κυριακού Συγκεντρωθήκαμε όλοι  στην κορυφή του Βουνού του Γραμματικού για  να πούμε άλλη μια φορά «Χαίρε», σε εκείνους που έφυγαν μέσα στα συντρίμμια του μοιραίου Μπόϊνγκ της  ήλιος,  από ένα ανθρώπινο λάθος. Ο πόνος ίδιος. Σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από το 2005.
 
Δευτέρα, 10 Μάρτιος 2014 17:47
Της Λαμπριάνας Κυριακού Είχα ακούσει πολλές φορές τις σειρήνες να ηχούν στ΄ αυτιά μου, δύσκολη η αποφυγή τους έως και αδύνατη, αλλά έπρεπε και με χωρίς ωτοασπίδες να προχωρήσω, μέσα από αυτή τη λαίλαπα  της κρίσης που συνεχίζει ακόμη ακάθεκτη, να θεριεύει και να καίει   πολλά από τα χρόνια της δημιουργικότητας μας. Πολλές φορές  είχα νιώσει ότι η κρίση με είχε εφαρμόσει μέσα στα δικά της καλούπια με την λέξη ΥΠΟΜΟΝΗ να χορεύει  πολύ συχνά στο μυαλό μου, ο συμβιβασμός  να κρούει το καμπανάκι της απάθειας και τα όνειρα να παραμένουν κρυμμένα μέσα στο μπαούλο. Ανήμπορη και τσαλακωμένη να μετρώ μόνο όχι αυτά που μπορώ να κάνω αλλά τα λάθη μου. Αν ήταν λάθη τελικά, μιας και σε αυτούς τους χαλεπούς  καιρούς που ζούμε δεν είναι εύκολο να κάνεις όσα επιθυμείς.  Ωστόσο εμένα  είχε μείνει στο μυαλό μου  φυτεμένη η   σκέψη,   πώς μπορείς  να κάνεις όνειρα σε μια πατρίδα που είναι  χωμένη μέσα στο λάθος   και πως  μπορείς να ακουστείς , αφού οι περισσότεροι  θεληματικά είναι βαρήκοοι . Πίστεψα σ αυτή την προπαγάνδα του συστήματος.   Μάλλον πίστεψα σε αυτό το σύνθημα των εποχών: « κλέβουν το  μέλλον των παιδιών μας -  πρέπει να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά».  Ε! κι εγώ  «πενθούσα τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς και τραγουδώ τα άλλα που πέρασαν,  όπως λέει και ο ποιητή Ελύτης. Ώσπου μια μέρα, μου ήρθε η φώτιση με τον ίδιο τρόπο που σου έρχεται και ο ουρανός στο κεφάλι.  Στην αρχή μου πήρε  πέντε  λεπτά να συνέλθω  από τη ζαλάδα, αλλά μετά  συνειδητοποίησα  ότι άνθρωποι μικρότερης ηλικίας από μένα και λίγο μεγαλύτερης,   αντί να βαράνε της ζωής την πόρτα,  κάθονται και περιμένουν να μπει η άνοιξη.. χωρίς όνειρα, βολεμένα στο τίποτα.  Άλλα  εθισμένα έως το κόκκαλο με τις πολιτικές τους ιδεολογίες , άλλα   αποβλακωμένα στις  εμμονές, να τρέχουν πίσω από προσωπικότητες να πάρουν λίγο φως,  έτσι για να έχουν μια αιτία να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους, να νιώσουν σημαντικά μέσα σε αυτή την κοινωνία που γίνεσαι πιο αρεστός  όταν υπάρχεις μέσα από τα Life style περιοδικά. Έτσι ερώτησα τον εαυτό μου:  πως μπορείς να υλοποιήσεις τα όνειρα σου αν δεν βάλεις μπρος τους στόχους σου, αν δεν βρεις το δικό σου φως να προχωρήσεις.  Πόσο σωστή ήταν η  γιαγιάς μου,  αλλά ποιο μυαλό να κρατήσει:  «αν δεν βάλεις στόχους στη ζωή σου τότε μην κάνεις ούτε όνειρα γιατί πολύ απλά δεν θα τα συναντήσεις ποτέ, αν δεν στηριχθείς πάνω στην δική σου προσωπικότητα θα είσαι πάντα δεύτερος και ένα από τα ίδια.» Και  έτσι ξαναρώτησα τον εαυτό μου,   τι είχα κάνει εγώ για αυτά που ονειρευόμουνα; Απλά τα περίμενα να έρθουν. Κάποια ήρθαν και χωρίς προσπάθεια, ήθελα να τα κρατήσω, αλλά μάταια κρατιόντουσαν γιατί χωρίς ΑΓΩΝΑ η ζωή δεν έχει συνέχεια. Ωστόσο σήμερα ήθελα να γράψω γι αυτούς  που κάνουν όνειρα μόνο στον ύπνο τους και βλέπουν  την ζωή μόνο ως ένα ταξίδι ασήμαντο μέσα στο χρόνο. Δεν είμαι   ειδήμον,   αλλά  αν θες να επιτύχεις στη ζωή σου, σύντροφε,  δεν περιμένεις το αύριο να ξημερώσει, για να αρχίσεις τη δουλειά. Βρες τα με τον εαυτό σου, κάνε μια αυτοκριτική και βάλε στόχους να πραγματοποιήσεις τα όνειρα που είναι πραγματικά για σένα. Μην ξεχνάς ότι μέσα από τους πολέμους και την πείνα γεννήθηκαν οι πιο αξιόλογοι άνθρωποι, μέσα από τις στάχτες γεννήθηκαν οι ποιητές, οι συγγραφείς οι μεγάλες προσωπικότητες. Κάνε θυσίες , πήγαινε κόντρα στον άνεμο, μάθε και γνώρισε τον κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει εαν εσύ δεν μπορείς να πάρεις την ζωή σου στα χέρια σου. Μην περιμένεις από κανένα να σου απλώσει το χέρι, εσύ αντιθέτως  να απλώνεις πάντα το δικό σου. Θέλει πολύ τέχνη η ζωή για να κρατηθεί μες το άπυρο…  θέλει προσπάθεια  να νιώσεις ότι είσαι άνθρωπος,  θέλει  σοφία για  να καταλάβεις ότι αυτό που ζεις είναι πολύ πολύτιμο για να το εξευτελίζεις με την απάθεια.. και θα τελειώσω  έτσι με τέσσερις  στίχους του Χατζιδάκι Κι είχα πολλά όνειρα, Κύριε… τόσα πολλά που γέμισε η κάμαρά μου Και δεν χωρούσαν τα έπιπλα και τα παπούτσια μου έπειτα δεν χωρούσε κι εμένα…
 
Τετάρτη, 12 Ιούνιος 2013 10:59
της Λαμπριάνας Κυριακού Πάει έπεσε…. η  οθόνη πάγωσε,  μαζί μ αυτήν και η ιστορία μιας τηλεόρασης που είχε περπατήσει στους άτσαλους δρόμους, μιας Ελλάδας, πάντοτε  υποδουλωμένης, στα Δυτικά τάγματα της Ευρώπης.  
 
Δευτέρα, 25 Μάρτιος 2013 06:00
Της Λαμπριάνας Κυριακού Σήμερα του Ευαγγελισμού η γη είναι λουσμένη με το φως του ήλιου. Οι ελληνικές σημαίες κυματίζουν πάνω σε κτίρια και σε μπαλκόνια. Η Ελλάδα γιορτάζει την εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό την απελευθέρωση του έθνους από τον οθωμανικό ζυγό και ανταλλάζει ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.
 
Κυριακή, 17 Μάρτιος 2013 19:45
  της Λαμπριάνας Κυριακού Νιώθω  ακόμη τους κραδασμούς εκείνης της εποχής που το αίμα μας χόχλαζε για Ελευθερία. Τότε  που βγαίναμε στους δρόμους και  μας χτυπούσαν,  χωρίς να φοβόμαστε τα χειρότερα,  γιατί έπρεπε  την «Όμορφη Πόλη» του αδελφού σου,  Γιάννη, να την τραγουδήσουμε, και εμείς.
 
Τρίτη, 19 Φεβρουάριος 2013 07:45
γράφει η  Λαμπριάνας Κυριακού Κάθε Τσικνοπέμπτη μαζευόμασταν από το πρωί στο σπίτι της γιαγιάς μου της Ανδρομάχης, πρόσφυγας από το Δίκωμο. Η γιαγιά μου, αν ήταν μια μυθιστορηματική ηρωίδα, θα ήταν σίγουρα η Λωξάνδρα της Μαρίας Ιορδανίδου. Μάλλον γι αυτήν γράφτηκε.
 
Τετάρτη, 13 Φεβρουάριος 2013 13:20
  Της Λαμπριάνας Κυριακού Λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο βαγόνι του  μετρό. Ξαφνικά φωνές! Μέσα στο βουητό δύσκολα να διακρίνεις το νόημα των λέξεων. Τι να έγινε άραγε. Όσο έτρεχαν τα δευτερόλεπτα τόσο η φωνή γινόταν και πιο δυνατή. Η ταλαιπωρία του ανθρώπου σε όλη της το μεγαλείο.. Τουλάχιστον, αυτό είχαν διακρίνει τα δικά μου μάτια.
 
Πέμπτη, 13 Σεπτέμβριος 2012 12:11
της  Λαμπριάνα Κυριακού  Είχα διαβάσει από πολύ ώρα πριν τα σχόλια και τους χαρακτηρισμούς του Μανώλη Καψή στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter, για τις δυο μεγάλες μας ερμηνεύτριες Αλεξίου  και Γαλάνη. Περίμενα άλλωστε,  τις απαντήσεις που θα με ικανοποιούσαν. Στην αρχή γέλασα πικρά γιατί είχα συνειδητοποιήσει πόσο γελοίοι είμαστε οι άνθρωποι. Δεν αντιλέγω ο καθένας έχει τη γνώμη του, αλλά οφείλει να έχει και το μέτρο του.
 
Σάββατο, 01 Σεπτέμβριος 2012 12:58
Της Λαμπριάνας Κυριακού    Για  χάρη του φεγγαριού και της Αυγουστιάτικης Πανσελήνου, η Αθήνα χθες το βράδυ,  είχε βάλει τα γιορτινά της. Πρώτη φορά είδα την πόλη πλημμυρισμένη με τόσο κόσμο. Μια νύχτα μόνο για δυο, μια βραδιά μόνο για μια παρέα - μια βραδιά μόνο για κάποιους ανήσυχους που πάνω σ ένα μηχανάκι έκαναν  βόλτες μέσα στην πόλη για να την κοιτάξουν  τη φεγγαράδα  απ όλες τις περιοχές.  
 
Σάββατο, 11 Αύγουστος 2012 12:53
Της Λαμπριάνας Κυριακού  «Δε θα μεμψιμοιρήσω για την ντροπή στο συρματόπλεγμα»   ούτε θα φτιάξω στίχους που να λένε ένα κομμάτι από την  πικρή αλήθεια της Ιστορίας του τόπου μου. Έτσι κι αλλιώς ο Αύγουστος  για την Κύπρο δεν περνά απαρατήρητος. Δεν είναι ο ξέγνοιαστος μήνας του καλοκαιριού, που θα καθίσεις σε μια γωνιά της χώρας και θα αναπολήσεις την ομορφιά του ήλιου και της θάλασσας.  Είναι ο μήνας  που έχει μνήμες και πολλές και φρικτές και πονεμένες.    
 
Σάββατο, 04 Αύγουστος 2012 10:10
της Λαμπριάνας Κυριακού  «Είδα στον ύπνο μου απόψε πως μίκρυνεςκαι έγινες σαν ένα τριαντάφυλλο κόκκινο φρέσκο σαν άκοπο.  σε είχα στο χέρι μου τάχα και πήγαινα – πήγαινα  που να σε βγάλω όλη γης είναι στήθος μου   που να σε βάλω  και πέρασα και άφησα δεξιά τον Ταΰγετο. Στάθηκα μόνο – το κοίταξα λίγο. Και πήγα το δρόμο πάλι και πήγαινα – πήγαινα» Νικηφόρος Βρεττάκος. Όσα δεν ξέρεις, τα νιώθεις, διαβάζοντας την ποίηση του. Όλη η γης του,  λουσμένη με το φως του ήλιου που σε κάθε του ποίημα σχεδόν, αναφέρει. Ίσως απ τον ήλιο να έβλεπε καλύτερα την αγάπη. Ίσως ο ήλιος να τον άφηνε να νιώθει τη ζεστασιά της ζωής – της φύσης  και της άυλης πραγματικότητας του σύμπαντος.  Ξέρει από αγάπη – από Ειρήνη και δικαιοσύνη. Όλα του τα βιώματα τα έκανε ποίηση.  Ακόμη και την πιο ασήμαντη εικόνα στο δρόμο την έκανε να φαίνεται σαν ένα ταξίδι με προορισμό τον παράδεισο.