Ο Νίκος Παπαναστασίου «σπάει» τη σιωπή του έξι μήνες μετά τον θάνατο της κόρης του

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

‘Εξι μήνες μετά τον θάνατο της μοναχοκόρης του Ευαγγελίας που έφυγε μόλις 24 χρονών από τη ζωή , ο Νίκος Παπαναστασίου  συνεχίζει να σηκώνει το σταυρό του.

Αυτή η τραγική απώλεια  συνέτριψε τον πατέρα , που όλο αυτό το διάστημα επέδειξε ψυχικό σθένος  και αξιοπρέπεια για να κρατηθεί στη ζωή για το χατίρι του μονάκριβου γιου του, του 15χρονου Αλέξανδρου! Ο εκλεκτός πρωταγωνιστής του θεάτρου έκανε πέτρα την καρδιά του τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν έμαθε, ότι πέρασε στην αντίπερα όχθη η Ευαγγελία του. Σήμερα σπάει τη σιωπή του και ανοίγει την ψυχή του στην “avevnews” μιλώντας για το στήριγμά του τον Αλέξανδρο και για το θέατρο . Αυτά που του δίνουν ζωή …

“Τι να ξεπεράσω; Δεν χτύπησα κι έπεσα για να το ξεπεράσω. Όχι, δεν έπεσα σε κατάθλιψη, γιατί έχω ένα παιδί 15 χρονών. Να χάσω κι αυτό;”

Δεν θα μπορούσε να αντιδράσει αλλιώς ένας πατέρας που έζησε μια τέτοια τραγωδία. Το βλέμμα του σπουδαίου κωμικού που έχει κάτι από τη σπάνια στόφα εκείνων των ανεπανάληπτων ηθοποιών είναι μελαγχολικό, αλλά όταν μιλάει για το γιο του η φωνή του αποκτά αισιοδοξία και  φέρνει ένα μήνυμα ελπίδας…

“Έχασα τη μισή μου ζωή με την κόρη μου…Ευτυχώς, που έχω το γιο μου να γλιτώσω την υπόλοιπη μισή ζωή. Τι άλλο να πω;”

Από τότε, που έφυγε η κόρη του, ο σπουδαίος κωμικός , που ομολογουμένως  λείπει από το θέατρο,  έχει αφοσιωθεί στον Αλέξανδρο. Μέσα από τη σχέση τους ,που είναι αληθινή και δυνατή, αντλεί δύναμη για να πάει παραπέρα ακόμα και  στην τέχνη του ηθοποιού που με τόσο αγάπη υπηρέτησε από νεαρός 19 χρονών….

“Αυτή τη στιγμή έχω αφοσιωθεί στο παιδί μου . Έχω δώσει όλη μου τη ψυχή, όλο μου το είναι , όλη μου την ενέργεια σε αυτό το πλάσμα, στον   Αλέξανδρο! Όλη μου η ζωή είναι ο γιός μου και το θέατρο”.

Θα μπορούσε να μιλάει ώρες ατελείωτες για τον Αλέξανδρο. Ίσως, θα μπορούσε να γράψει κι ένα βιβλίο για το παιδί του ή ακόμα κι ένα ποίημα αφιερωμένο σε εκείνο…

“Ο Αλέξανδρος είναι ένας λεβέντης, ένας 15χρονος λεβέντης  που μου δίνει κουράγιο μόνο με την παρουσία του για να κερδίσω τα χαμένα χρόνια. Αυτό είναι και για τη μητέρα του την Κατερίνα που τη λατρεύει γιατί είναι μια πολύ χαρισματική γυναίκα. Κι οι δυο μας είμαστε σε συνεχή επαφή για αυτό το παιδί…”

Ο Νίκος Παπαναστασίου μέσα από τα μάτια του Αλέξανδρου ονειρεύεται το δικό του αύριο στο θεατρικό σανίδι. Κάνει όνειρα για παραστάσεις σε κατάμεστες αίθουσες ,που έχουν θερμή ανταπόκριση από το μεγάλο κοινό…

“Όλη μου η ζωή είναι ο γιός μου και το θέατρο!!!! Προετοιμάζομαι  να κάνω κάτι στο θέατρο. Συζητάω με δυο επιχειρηματίες που υπάρχουν ακόμα στο προσκήνιο και δεν έχουν καταστραφεί  και ελπίζω, ότι κάποια στιγμή θα δώσουν την ευκαιρία το χειμώνα να κάνω αυτό που ονειρεύομαι, αυτό που θέλω.”

Δεν αποκαλύπτει το έργο. Αυτό όμως, που έχει σημασία  είναι  ότι ετοιμάζεται για τη μεγάλη επιστροφή.

“Στην κατάσταση που είμαι , νομίζω, ότι αυτό θα με βοηθήσει να καλύψω τα κενά που έχω μέσα στη ψυχή μου!…”

Δεν είναι δυνατόν έναν ευαίσθητο άνθρωπο, όπως είναι ο Νίκος Παπαναστασίου, να μην τον αγγίζουν όσα συμβαίνουν δίπλα του. Ρίχνοντας το βλέμμα στους ομότεχνούς του που υποφέρουν οι ευαίσθητες χορδές του λυγίζουν….

“Βλέπω αυτή τη δυστυχία δίπλα μου στη δουλειά μας. Δεν ξέρω τι να πω και τι να κάνω. Σούπερ πρωταγωνιστές , σπουδαία ταλέντα που αυτή τη στιγμή είναι χωρίς δουλειά. Δεν στενοχωριέμαι για μένα που δεν πατάω το σανίδι και αισθάνομαι σαν να μην έχω πόδια . Έτσι αισθάνομαι ένας μισερός άνθρωπος χωρίς πόδια και χέρια” σχολιάζει ο Νίκος Παπαναστασίου και μιλάει για το στερητικό σύνδρομο που του άφησε  η απομάκρυνσή του από το θέατρο…

“Μιλάμε για υπαρξιακό πρόβλημα , όταν έχεις τέτοια σχέση με το θέατρο από 19 χρονών… Απόδειξη , ότι έμπαινα στην πρόβα στις 10 το πρωί και έφευγα στις 10 το βράδυ και δεν κουραζόμουνα. Κι αν έκανα κάτι άλλο έξω από το θέατρο σε μισή ώρα κουραζόμουνα . Αισθανόμουν ότι είχα τρέξει σε ένα μαραθώνιο. Οι ηθοποιοί είναι άνθρωποι έντιμοι, ωραίοι και δημιουργικοί και μπορείς πάντα να βγεις κερδισμένος από αυτούς. Πάντα κάτι έχεις να πάρεις. Έτσι γλίτωσα αυτούς τους έξι μήνες. Ευτυχώς, που είχα αυτούς τους συναδέλφους που μου συμπαραστάθηκαν…”

 

Σχετικά Άρθρα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει μία καλύτερη εμπειρία.