Λιλίκα Αρνάκη η ζωγράφος της ψυχής μας…

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Χρόνια είχα ένα παράπονο που ρήμαζε την διάθεση μου.
με διέλυε. Έψαχνα να βρω το λάθος μου,έκλαιγα, χτυπιόμουν , μαστίγωνα τον εαυτό μου,και όχι για να σε φέρω πίσω,
αλλά να καθίσεις απέναντι μου και να με αντιμετωπίσεις με ειλικρίνεια.
Ώσπου μια μέρα ξύπνησα.
και  η αντάρα του μυαλού μου είχε διαλυθεί!
Δεν ήσουν πια η πρώτη μου σκέψη !
Τελειώσαν τα “γιατί”.
Γιατί να μην έχει το θάρρος να παραδεχθεί
να σεβαστεί  και προσπαθεί να κοροϊδέψει;
Συνειδητοποίησα πως σoυ έδινα δύναμη και
δεν μπορούσες να αντέξεις περισσότερη αξία !
Γιατί είχες μάθει να ζεις με ψεύτικους ανθρώπους ,γύπες που όμως κατασπάραξαν την ψυχή σου.
Έβλεπες παντού αρπαχτικά!
Ήμουν και θα είμαι ο εαυτός μου.
Εσύ δεν ξέρω αν εσύ ποτέ  μπορέσεις να είσαι ο εαυτός σου και να μιλάς για αυτά που διψά η ψυχή σου.
Να θεωρείς υποχρέωση σου και καθήκον σου απέναντι στην ανθρώπινη ψυχή να είσαι και να φέρεσαι ως γνήσιο αρσενικό και όχι αρσενικό “μαϊμού”!
Θέλει  κότσια να  παραμείνεις άνθρωπος .
Λ.Α

Σχετικά Άρθρα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει μία καλύτερη εμπειρία.