Πάει ο παλιός ο χρόνος!
Της Δέσποινας Μακρινού
Κι όμως “είμαστε ακόμη ζωντανοί”. Ανήσυχοι αλλά ζωντανοί, λιγότεροι .αλλά υπαρξιακά συνειδητοποιημένοι , λυπημένοι γι αυτά που δεν μπορέσαμε να κάνουμε, πονεμένοι μέσα σε μιά γενική αναλγησία, προδομένοι από τις απάνθρωπες συμπεριφορές, σαστισμένοι απο τις απρόβλεπτες αξιακές παρεκτροπές, απαισιόδοξοι σε μελλοντική βελτίωση…
Ωστόσο ναι , υπήρξαν και καλές στιγμές. Λίγες αλλά ανακουφιστικές, με ελπίδες και έντονα συναισθήματα. Στιγμές χαρούμενες γεμάτες προσφορά και ενσυναίσθηση.
Αυτές τις λίγες στιγμές νοσταλγούμε σήμερα, παραβλέποντας θεμιτά την σκληρή πραγματικότητα που κυριάρχησε στις συνειδήσεις μας τη χρονιά που πέρασε. Παραβλέποντας την ζοφερή γενική εικόνα, που παραδίδεται στη νέα αρχή.
Ταυτόχρονα όμως μπορούμε να καταθέσουμε ευγνωμοσύνη για κάποιες θετικές στιγμές που μας προσφέρθηκαν και ζήσαμε.
Ε ναι λοιπόν, τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Γιατί κατα βάθος η ελπίδα και η προσμονή για καλύτερες μέρες συνυπάρχουν με το όνειρό και την φαντασία.
Οχι, δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε η ουτοπία μιας τέλειας κοινωνικά και ηθικά πολιτείας, να μετατραπεί σε δυστοπία, με οδυνηρά αποτελέσματα τόσο για μας, όσο και για τους άλλους που βρίσκονται στο ευρύτερο περιβάλλον μας.
Πάει λοιπόν ο παλιός ο χρόνος κι αν δεν μπορούμε να γιορτάσουμε μέσα στην περιρρέουσα σημερινή κατάσταση , τουλάχιστον ας δώσουμε μία ακόμη ευκαιρία στη ζωή και στη νέα χρονιά που έρχεται. Καλή χρονιά!
