Πάμε κι όπου βγεί!
Μαρία Καρυστιανού! Κρίμα
Της Δέσποινας Μακρινού
Γνωρίζοντας απο πρώτο χέρι την εξέλιξη αυτής της επώδυνης φράσης “Πάμε κι όπου βγεί”, η Μαρία Καρυστιανού θα περίμενε κανείς να είναι πιο προσεκτική στα επόμενα βήματα που σχεδιάζει να κάνει.
Το “Πάμε κι όπου βγεί” οδήγησε στην ανείπωτη τραγωδία των 57 νεκρών στα Τέμπη, γεγονός που υπερασπίστηκε με αυταπάρνηση και μεγάλο πόνο, η Πρόεδρος και μητέρα της Μάρθης.
Με τη δυναμική της παρουσία, εξέφρασε με τον καλύτερο και πιο μαχητικό τρόπο την ανάγκη όλης της κοινωνίας, για δικαιοσύνη και τιμωρία των ενόχων.
Με την δική της παρουσία κατάφερε να συσπειρώσει μιά διχασμένη και αμήχανη κοινωνία γύρω απο το σύνθημα “Δεν έχω οξυγόνο”.
Μέχρι εδώ καλά. Η Μαρία Καρυστιανού είχε την στήριξη όλης της κοινωνίας, όλων των Ελλήνων στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό.
Δεν θα λησμονήσω ποτέ, τις δυναμικές κραυγές των συνθημάτων, σε μία απο τις συγκεντρώσεις που έτυχε να είμαι, στη Βαρκελώνη. Όλοι μαζί φωνάξαμε με επιμονή και δύναμη “Οχι στη συγκάλυψη”.
Στις φωνές, που υποστήριζαν – και δεν ήταν λίγες – ότι απο την πλευρά της Προέδρου υπάρχει κρυφό απωθημένο να ηγηθεί μιάς πολιτικής κίνησης , αντιστεκόμασταν, υποστηρίζοντας ότι αυτό δεν ισχύει και ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η απόδοση Δικαιοσύνης μακριά απο οποιαδήποτε φιλοδοξία.
Άλλωστε δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, ότι ο πόνος μιάς μάνας μπορεί να εργαλειοποιηθεί ώστε να ικανοποιήσει πολιτικές φιλοδοξίες.
Ωστόσο σήμερα τα πράγματα εμφανίζονται διαφορετικά.
Η Μαρία Καρυστιανού ετοιμάζεται να αναγγείλει τη δημιουργία μιάς πολιτικής φόρμας (κίνημα το ονομάζει) χωρίς προσανατολισμό και σαφή πορεία.
“Πάμε λοιπόν και όπου βγεί”.
Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε κέντρο, μακριά απο το σημερινό πολιτικό κατεστημένο.Μιά νέα πρόταση γεμάτη ασάφεια και δυστυχώς – και το χειρότερο – με ακροδεξιές θέσεις και απόψεις.
Δεν προέκυψε κατά τύχη η άποψη της κυρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, δεν προέκυψε τυχαία η στενή της συνεργάτης να έχει στενή σχέση με το κόμμα της Νίκης, δεν προέκυψε τυχαία η ταύτιση της με το τρίπτυχο Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια.
Ένα μισαλόδοξο σύνθημα, που βασανίζει τη χώρα πολλά χρόνια τώρα στη νεώτερη ιστορία.
Προφανώς και θα πρέπει να μένει εντελώς ασχολίαστο, ο τροπος που διαχειρίζεται το πένθος της και την απώλεια της, ακόμα και αν αυτός παραπέμπει σε μεσαιωνικές καταστάσεις. Προφανώς και δεν μπορεί κανείς να επικρίνει την ανάγκη της, να απευθυνθεί οπουδήποτε και σε οποιονδήποτε, για να ανακουφιστεί απο την στέρηση του παιδιού της, ακόμα και αν αυτο αφορά μεταφυσικές δυνάμεις.
Τα πράγματα όμως αλλάζουν, όταν αυτό επεκτείνεται πέραν των προσωπικών ιδεοληψιών και έχει αντίκτυπο σε ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.
Το “Πάμε κι όπου βγεί” και στην περίπτωση αυτή θα έχει φρικτά αποτελέσματα.
