ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ -Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου

21 Ιανουαρίου 10.28πμ. παίρνω στο κινητό το παρακάτω μήνυμα:

ΥP. YGEIAS

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ. Η ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ΓΙΑ ΤΟ Ε.Σ.Υ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΜΕ, ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ, ΑΝΩΝΥΜΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΗΛΕΙΑ ΣΑΣ ΕΔΩ:https://axiologisi.esy.gov.gr/qn/PgSjHVM7bOmdwg-ΕΚΤΙΜΩΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗΣ:3′

Δεν προλαβαίνω να απαντήσω και βρίσκω τον γνωστό από τις εθνικές επετείους στέφανο με σταυρό όμως στη μέση και την ένδειξη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Υπουργείο Υγείας

Το ερωτηματολόγιο έχει λήξει. Σας ευχαριστούμε.

Με τα “ληγμένα”, ή περίπου “ληγμένα”κατά την άποψη γιατρού,όταν πλησιάζεις τα 80. Έχασα κι αυτήν την ευκαιρία σκέπτομαι και κρατάω τις απαντήσεις που ζητάει το Υπουργείο Υγείας στη μνήμη.

Διαφωνούσαμε ο Γρηγόρης Φαράκος κι η αφεντιά μου με το μπλέξιμο του φίλου Δημήτρη Κρεμαστινού με την πολιτική. Η πίστη του για ένα γερά θεμελιωμένο ΕΣΥ,όπως κάποτε στην Αγγλία, πριν περάσει πάνω του ο οδοστρωτήρας του νεοφιλελευθερισμού Θάτσερ. Είναι μία από τις αιτίες, η ουσιωδέστερη νομίζω, να δεχθεί να αναλάβει Υπουργός Υγείας.Επί υπουργείας του, εκτός άλλων, δημιουργήθηκε το ΕΚΑΒ, χτίστηκαν Νοσοκομεία. Της Ρόδου και το “Αττικόν” Νοσοκομείο Αττικής τα καμάρια του. Ούτε “Υγεία” ούτε “Μετροπόλιταν” ούτε άλλο παρόμοιο ιδιωτικό θεραπευτήριο Δ Ε Ν παραβγαίνουν στο “Αττικόν” από την άποψη στελέχωσης με Ασκληπιάδες, υποδομών, οργάνωσης. Ένα πραγματικό κόσμημα, άξιο του κάθε εργαζόμενου που έχει το δικαίωμα κατά το Σύνταγμα με αξιοπρέπεια να δέχεται δωρεάν την ιατρική φροντίδα. Οι περιστάσεις το θέλουν με όσες ηθικές και υλικές δυνάμεις μάς επιτρέπουν οι συνθήκες να ακολουθούμε τον Τζίμη (Δημήτρη Κρεμαστινό), λόγω και έργω. Να γνωρίζουμε το “Αττικόν” από το πρώτο θεμέλιο λιθαράκι του. Σε αυτό το έργο, σήμερα Δ Ε Ν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ στο “Αττικόν” το όνομά του θεμελιωτή και ΕΠΙΣΤΑΤΗ ΤΟΥ Δημήτρη Κρεμαστινού.

Δεν βαριέσαι εν τέλει κανένας δεν έχει ανάγκη από νεκρολογίες,όταν το περιορισμένο διάστημα του πάνω στη γη το έχει αξιοποιήσει όσο καλύτερα γινόταν.

Μια σοβαρή επέμβαση με φέρνει πρόσφατα σε δίκλινο δωμάτιο στο “Αττικόν”.Από την αριστερή μου πλευρά βγαίνει ένας σωλήνας διαμέτρου ενός εκατοστού που καταλήγει κάτω από κρεβάτι σε ένα ορθογώνιο μπαουλάκι. Το όλο σύστημα στην ιατρική γλώσσα το λένε billay και χρησιμεύει να απορροφά τα υγρά μετά από χειρουργική επέμβαση. Στα ρουθούνια μου έχω δυο σωληνάκια που συνδέονται με κεντρική παροχή οξυγόνου. Κάθε λίγο και λιγάκι ακούγεται ένα παφ και το βύσμα που συνδέεται με το κεντρικό σύστημα οξυγόνου εκτινάσσεται. Ευκαιρία ώσπου να γίνει η αλλαγή της συσκευής να υγρανθούν τα τρήματα της μύτης με φυσιολογικό ορό, αφού τα ρουθούνια από τα σωληνάκια έχουν γίνει παξιμάδια. Από τα κατάμαυρα ωλένια νεύρα που ξεκινάνε από τον αυχένα και φτάνουν ως τα δάκτυλα και των δυο χεριών, πεταλούδες για άμεση επέμβαση αν χρειαστεί, ενώ από ένα όρθιο σαν καλόγηρο μεταλλικό στύλο κρέμεται η φιάλη με την αντιβίωση και τα αναλγητικά. Από το αιδείο (ίδια ρίζα με το αιδώς- εξ ου και Α Ι Δ Ω Σ Αργείοι) ένας άλλος σωλήνας καταλήγει στον ουροσυλλέκτη.Αναλογίζομαι την ταλαιπωρία ενός άνδρα για την τοποθέτηση ουροσυλλέκτη και παρηγοριέμαι. Πού και πού μουδιάζω ολόκληρη.Θέλω να κοιμηθώ όμως με κανένα τρόπο δεν μπορώ να κλείσω μάτι.

– Φαίνεστε εκνευρισμένη, λέει ο γιατρός. Γιατί;

– Νιώθω τις βίδες μου να λασκάρουν….Άκου κουβέντα:”Γιατί;”.Στο διπλανό κρεβάτι φέρνουν εσπευσμένα την κ. Καραγκιόζη (δεν πρόκειται για σχήμα λόγου για πραγματικό επώνυμο πρόκειται). Από κοντά της αι γενεαί πάσαι όλων των Καραγκιόζηδων. Φωνασκίες, πίτσες, καφέδες. Η ώρα περασμένη 11 το βράδυ. ΟΥΔΕΙΣ επιβάλλει την ησυχία. Πού; Στο “Αττικό” όπου κάποτε υπήρχε από την κυρία είσοδο έλεγχος επισκεπτών και φυσικά ωράριο επισκεπτηρίου. Μάταια η έρημη νοσηλεύτρια που τρέχει σαν τον Βέγγο προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη.

Οι γιατροί, προφανώς για να με κρατήσουν σε ψυχοσωματική ισορροπία… με βάζουν σε μόνωση. Ντρέπομαι για την μεταχείριση,τα μάτια μου τρέχουν ασταμάτητα. Δεν θέλω “την περιποίηση”. Να σταματήσει ο παραλογισμός πατρίκιων και προλετάριων θέλω.Οι γιατροί μού αλλάζουν τα καταπραϋντικά και αυξάνουν τα χάπια για τον ύπνο. Δεν βλέπω καμιά γιατρειά. Την ώρα που πάω να γλαρώσω πονάω αριστερά, πονάω δεξιά, τσουπ και μια κολπική μαρμαρυγή. Άδειάζω σα σακί. Άντε τώρα να σε πιάσει ύπνος.

– Δεν είναι τίποτα. Συμβαίνουν αυτά μετά από σοβαρές επεμβάσεις. Μπορεί και να σάς ξανασυμβεί. Μην ανησυχείτε. Κάνετε ασκήσεις εκπνοής -εισπνοής ώσπου αυτές οι τρεις μπίλιες μπλε, άσπρη, κόκκινη να στέκονται στο ταβάνι του διαφανούς πλαστικού κουτιού τους και περπατάτε.

Περπατάτε! Ένας λόγος είναι αυτός. Διασωλημένη από παντού,μόνη μου αποκλείεται και το νοσηλευτικό προσωπικό, εργαζόμενο σε συνθήκες γαλέρας, αδύνατο να βοηθήσει. Όπως λέμε δωρεάν παιδεία έτσι και δωρεάν υγεία,μόνο πληρώνοντας αποκλειστική νοσηλεύτρια μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. Να κάνω, επιτέλους αυτό που συστήνουν οι γιατροί για την ανάρρωση μου.

Α,Είναι βέβαιο! Κοροϊδευόμαστε όλοι μαζί. Δεξιά μου οι Καραγκιόζηδες, έξω από το δωμάτιο ο διάδρομος φίσκα από κρεβάτια. ΣΕ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ο διάδρομος τίγκα από παθολογικούς. Ένας, βογγάει. Άλλη βήχει.Μέχρι την άλλη άκρη του διαδρόμου δεν πας γιατί στο τελευταίο δωμάτιο νοσηλεύεται ασθενής με covid.Με λίγα λόγια σε διαστάσεις κελιού χειρουργημένος πας μπαμ και κάτω από τον αέρα λοιμώδους νοσήματος.

Νάτανε μόνο αυτό; Τα χαλασμένα πόδια από τα τραπεζάκια του φαγητού στηριγμένα με γάζες με δυσκολία κρατάνε το δίσκο του σιτηρέσιου.Ένας έρημος του διαδρόμου γίνεται από πάνω μέχρι κάτω μεσ΄τη σούπα.Μόνιμες αλλά και αποκλειστικές βοηθάνε όπως-όπως να καθαριστεί και να αλλάξει.Το κατασαραβαλιασμένο αιρ-κοντίσιον του δωματίου όταν το φτιάχνουν οι τεχνικοί βγάζει κατά ριπές σκόνη και ζέστη Σαχάρας.Ευτυχώς το χωρίς κουρτίνες αλουμίνιο παράθυρο μπάζει από παντού.Για μπάνιο δε συζητάμε. Οι παρίες του διαδρόμου όπως και όπου μπορούν.Η αριστοκρατία της μόνωσης δεν πλένεται, κολυμπάει.Όπου κι αν ρίξεις τη ματιά στο Νοσοκομείο όλο και θα βρεις τοίχους γκρεμισμένους απ΄όπου φαίνονται τα αμμοχάλικα.Το κλου, “Καραφλή τραγουδίστρια”*Από υποχονδρία της αφεντιάς μου αναποδογυρίζουμε το επενδεδυμένο με πλαστικό στρώμα για να το απολυμάνουμε πριν στρωθούν τα σεντόνια.Πάνω στο σωμιέ βρίσκουμε ένα πορτοφόλι!!!!

Μεγάλος ο θόρυβος χθες 19 Φεβρουαρίου για την επίθεση στο Νοσοκομείο Νίκαιας.”Θέλανε να με σκοτώσουν” λέει με το χαρακτηριστικό κουκούρισμα της φωνής του ο νυν Υπουργός Υγείας κ. Άδωνις Γεωργιάδης. Από πίσω σύσσωμη αντιπολίτευση και κανάλια μάς σερβίρουν όπως θέλουν τα καθέκαστα. Δεν ξέρω κ. Υπουργέ ποια ήταν η κατάσταση στο Νοσοκομείο Νίκαιας και ποια βελτίωση θα επιφέρατε. Μα το Νοσοκομείο “Αττικόν” το ξέρω από τις φασκές και τώρα το βλέπω να κατερειπώνεται, καταντώντας βλασφημία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Τους λόγους της καταισχύνης του (ίσως ιδιωτικοποίηση;) μόνο σεις τους ξέρετε κ. Υπουργέ.Σε ό,τι με αφορά μια πρόταση θα είχα μόνο να σάς κάνω.Την επόμενη φορά που θα επισκεφτείτε το “Αττικόν”, να βάλετε τους φύλακες της έννομης τάξεως πρώτα να αρχίσουν να κτυπούν αλύπητα τους ασθενείς που νοσηλεύονται στους διαδρόμους.

Πού ξέρετε;Ίσως έτσι να καταλάβουν πως δεν έχουν τίποτα άλλο πια να χάσουν πάρεξ τις αλυσίδες τους.

____

Ας είναι οι παραπάνω γραμμές μια μικρή κουβέντα με τον φίλο Δημήτρη Κρεμαστινό.Κι ακόμα το ελάχιστο ευχαριστώ στην ομάδα του καθηγητή Θωρακοχειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου “Αττικόν” κ.Περικλή Τόμου,κ.κ.Πετροπούλου, Παπακώστα,Μητσό,Σεϊτανίδη,τις αναισθησιολόγους Κτώρου και Φουντουλάκη.Την Διευθύνουσα κ. Πισιμίση και το νοσηλευτικό προσωπικό, το πάντα πρόθυμο Σοφάκι.

Έχοντας επίγνωση των πεπερασμένων ανθρώπινων ορίων, με εμπιστοσύνη αφέθηκα στους Ασκληπιάδες γιατρούς και νοσηλευτές. Και καλά έκανα. Απέναντί μου βρήκα ανθρώπους που ενίσχυσαν την πίστη μου στη ζωή και στον άνθρωπο. Άρα μπορούσα να νιώθω ψυχολογικά δυνατή.Απαραίτητο συναίσθημα για να αντιμετωπίσω όχι μόνο το συγκεκριμένο πρόβλημά μου.Αλλά να νιώσω,κι αυτό είναι το σημαντικότερο,πως όλα δεν έχουν χαθεί.

Και ξέρετε, κ. Σεϊτανίδη, γιατί δεν έχουν χαθεί; Όχι γιατί δεν επέμεινα να μείνω κι εγώ στο διάδρομο, προσθέτοντας άλλον έναν στους τόσους του τρομερού κάτοπτρου της εποχής μας.Όπου ο νικητής 21ος αιώνας του καπιταλιστικού νεοφιλελευθερισμού θα πρέπει να καθρεφίζεται και να πεθαίνει από ντροπή.Αλλά γιατί μια ιδέα έχει πάντα μια ηθική και συναισθηματική επένδυση ακόμα κι από τη μόνωση.

~~~~

*Ιονέσκο,Καραφλή τραγουδίστρια από το Θέατρο του παραλόγου.

~~~

ΣΗΜ.Ευνόητο κ. Άδωνι Γεωργιάδη, Υπουργέ Υγείας πως υπάρχουν στη διάθεσή σας φωτογραφίες.