Είσαστε μαρξιστής;
Ευτυχία Καρύδη Φαράκου Δυο χαρακτηριστικά αναγνωρίζονται στην άχνα της σιωπής του. Η σκέψη για τη ζωή, τον έρωτα. Η αγωνία να μην προσβάλλει την έννοια άνθρωπος.
Σπάνια μιλάει. Τις περισσότερες φορές σκέπτεται. Όταν τον συλλαμβάνουν στη χούντα, αντέχει τσίτσιδος στα υπόγεια μπουντρούμια. Οι βασανιστές του Μάλλιος και Μπάμπαλης προσπαθούν να τον δελεάσουν με φωτογραφίες της Ζωζώς Σαπουντζάκη που έχει, τότε, γεμίσει όλα τα σκανδαλοθηρικά έντυπα. Εκείνος ανασαίνει υπόκωφα σπάζοντας τους τα νεύρα.
—Μα πώς Σύντροφε;
—Αδιαφορούσα, απασχολώντας το μυαλό μου με τον υπολογισμό των συντελεστών του διώνυμου (α+β) στη ν, αυξάνοντας διαρκώς το ν.
Το 1967 ανήσυχος πολιτικός πρόσφυγας: “Πότε πια στην Ελλλάδα για την πάλη ενάντια στην κτηνώδη χούντα”. Ο αγωνιώδης καημός του γίνεται δημοσίευση: “Ένας αιώνας του κεφαλαίου- Σημειώσεις για μια επέτειο: Γρηγόρης Φαράκος”.
Δεν είναι εύκολη η επιλογή από τις σημειώσεις αυτές. Μα νομίζω πως δεν είναι ανώφελες οι παρατηρήσεις του:
“Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά η μελέτη των κλασικών έργων του μαρξισμού, και του “Κεφαλαίου” ειδικότερα δεν πρέπει να σημαίνει υποκατάσταση των επιστημονικών μεθόδων έρευνας με την επανάληψη, όπου και όπως να είναι αποσπασμάτων του “Κεφαλαίου” με την αναφορά σε έτοιμα συμπεράσματα που ο Μαρξ είχε συναγάγει μέσα σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες. Ο ίδιος ο Μαρξ είναι γνωστό,όταν αναφερόταν σε τέτοιους μελετητές του έργου του, σημείωνε πολύ χαρακτηριστικά: όσον αφορά εμένα, εγώ δεν είμαι μαρξιστής!”
Μήπως 21 Φεβρουαρίου, κοντά 60 χρόνια μετά από τη δημοσίευση “Ένας αιώνας του “Κεφαλαίου” δεν είναι εντελώς αργά να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τον Γρηγόρη Φαράκο;
