Οιαν οι δημοσιογράφοι έτρεχαν πίσω απο την είδηση!
22 Ιουνίου 1976.
Είχα την τύχη να βρεθώ σε μερικά γυρίσματα από την πασίγνωστη ταινία “Ο ρόζ πάνθηρ ξαναχτυπά”, στην τεραστίων διαστάσεων σάλα της ιστορικής μπυραρίας του Μονάχου “Mathese”.
Κάποια στιγμή ο ΜπλέΙκ Έντουαρτς φωνάζει με τον τηλεβόα: “Tee Time!”. Κάνουν διάλειμμα κι εγώ αναζητώ την ευκαιρία να πάρω συνέντευξη από τον Πήτερ Σέλερς που φεύγει και κλείνεται σ ένα πρόχειρο καμαρίνι. “Αδύνατον τώρα μου λέει ο σκηνοθέτης.
Στο διάλειμμα δεν μιλάει ούτε στη μάνα του την ίδια. Μόλις ξαναφωνάξω να αρχίσουμε, τότε μπορείς για λίγο.. Αλλά βρες την ευκαιρία διότι αυτός όταν ξεκινήσει να δουλεύει, δουλεύει σαν το σκυλί αδιάκοπα 15 ώρες..” Έρχεται η στιγμή και ακολουθεί ο εξής διάλογος: “Σας πάει πάντως το μουστάκι του Κλουζώ” (είναι τόσο αστείο που κρατιέμαι να μη γελάσω). “Αυτά να τα πεις του Μπλέϊκ του σκηνοθέτη!” (Παίρνει το γνωστό ηλίθιο ύφος του Κλουζώ, γελώντας…αόρατα. Κοιτάει μια Exakta – καλή μηχανή της εποχής – που έχω κρεμασμένη στο λαιμό μου). “Καλή. Κι εγώ μαζεύω μηχανές. Κάνω συλλογή . Έχω περίπου πενήντα μέχρι τώρα”. “Τόσες πολλές; τι να τις κάνετε”. “Ε, άλλοι μαζεύουν πεταλούδες!”
Ο Μπλέϊκ Έντουαρτς γκρινιάζει να αρχίσουν τα γυρίσματα πάλι, αλλά μας δίνει ακόμη ένα δεκάλεπτο… Δεν θα ξεχάσω αυτό το “ύφος” του Κλουζώ και το λεπτεπίλεπτο χιούμορ αυτού του διάσημου Πήτερ Σέλερς, όση ώρα μιλούσα μαζί του. Έκατσα να δω και μια σκηνή από τα γυρίσματα (για όσους θυμούνται, αυτή που πέφτει η σερβιτόρα δολοφονημένη πάνω σ ένα τραπέζι) σκηνή που κράτησε περίπου… 9-10 ώρες με τις επαναλήψεις, επειδή δεν άρεσε στον σκηνοθέτη το “πέσιμο”, διότι “έφευγε” το τραπέζι από το κάδρο και κάρφωναν ξανά και ξανά τα δυο του πόδια στο πάτωμα… 9-10 ώρες για μια σκηνή όπως ακριβώς την ήθελε ο Έντουαρτς.. Εξόντωση.
Ο Σέλερς τριγύριζε ανάμεσα στους… 800 κομπάρσους που έπιναν, έτρωγαν ή χόρευαν στη σάλα (τους οποίους μετακινούσε με τον τηλεβόα ο σκηνοθέτης μια από δω, μια από κει) με αμοιβή 50 μάρκα και πληρωμένα τα λουκάνικα και οι μπύρες για 12-15 ώρες καθημερινής δουλειάς…….Θυμάμαι ότι στο τέλος ρώτησα τον Σέλερς αν αισθάνεται κούραση.. “Ως Κλουζώ, ναι”, μου είπε, “ως Σέλερς, όχι” ! Άψογος και συνειδητοποιημένος επαγγελματίας. Πέθανε από ανακοπή 4 χρόνια μετά, σε ηλικία 55 ετών, στις 24 Ιουλίου του 1980…...
