Το τι αχταρμάς μπορεί να δημιουργηθεί στο μυαλό σου , και το χειρότερο να έχεις μάρτυρες για την εκφορά του λόγου σου , κατά την διάρκεια μιας νάρκωσης και αφύπνισης, στη μετέπειτα χειρουργική επέμβαση που έκανα πρόσφατα , (χολή)δεν περιγράφεται !Να είναι καλά ο γιατρός μου Χρήστος Νταφόπουλος υπέροχος νέος άνθρωπος αλλά παλιάς κοπής Αρχών. Γέλαγε όταν τον ρωτούσα τι έκανα πάλι και αναστάτωσα τον χώρο της ανάνηψης. Αλλά ο νοσηλευτής που προσπαθούσε να με συνεφέρει μου τα είπε όλα…
Νόμιζα φαίνεται οτι πεθαίνω και αναζητούσα βοήθεια για την επιβίωσή μου από τον Γενικό Γραμματέα Κόμματος.
Ταυτόχρονα αναζητούσα τον μέντορά μου στη δημοσιογραφία Κώστα Σταματίου και του έλεγα ότι πρέπει να έρθει να ψηφίσει -εκλογές ΕΣΗΕΑ- Ο Κώστας πέθανε πάνω στο χειρουργείο στα 55 του χρόνια .Καιρό τώρα ,αλλά είναι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου. Αλλά να σας πω, γιατί συνέχεια είναι στη μνήμη μου με μια φαίνεται ενδόμυχη ζήλεια για τα χρόνια που έζησε εκείνος στη δημοσιογραφία.
Δείτε ρεπορτάζ
”Αύγουστος 1965 πάμε στη Λέσβο για τα εγκαίνια του Μουσείου ”Θεόφιλος΄΄Τριήμερη κρουαζιέρα Το ΄χαμε το βαπόρι , μόνοι μας κι είχαμε για συνταξιδιώτες ο,τι μεγάλο απο ποίηση ,πεζογραφία, τέχνες και επιστήμη. Να πω Σεφέρης και Ελύτης νομίζω ότι αρκεί…Ξημερωνόμαστε και μέναμε στο τέλος μόνο με τον Τσαρούχη που συνέχιζε να μιλάει για Ελλάδα …Ελλάδα…Ελλάδα! ”
Η δική μου γενιά μόλις πρόλαβε τον Βάρναλη τον Ρίτσο τον Λειβαδίτη. Δεν αφήσαμε όμως τίποτα όρθιο για τις επόμενες γενιές. Εχουν μείνει κάποιες εκπομπές στην ΕΡΤ ”Παρασκήνιο” ”Μονόγραμμα” εκπομπές της Ρένα Θεολογίδου και κάποιες δικές μου…Αλλά, αλλά… Μόνο ευθύνες ζητάμε από τους νέους . Δεν σκύψαμε πάνω τους, με τα λεφτά πείνας , που παίρνουν και είναι υποχρεωμένοι 10ωρα να δουλεύουν .Που να βρουν ανάσα για ένα ρεπορτάζ για μια συνομιλία με σημαντικούς ποιητές και συγγραφείς που έχουμε ΤΩΡΑ.
Σημαντικούς δημοσιογράφους έχουμε και σήμερα. Αρκεί να θες να τους δεις! Τους είδα στις αρχαιρεσίες που ερχόντουσαν για να ψηφίσουν. Κάποιοι επειδή δεν τους ήξεραν αμέσως, τους έδωσαν τον χαρακτηρισμό υπερόπτες. Ουτε και εγώ τους ήξερα παρά μόνο απ΄ τα γραπτά τους. Και τους απάντησα μήπως είναι ύφος άμυνας; Απέναντί μας;
Ας είναι …ο καθένας περπατάει με το παρελθόν και το παρόν του. Και οι συνάδελφοι ξέρουν…Προσωπικά τους ευχαριστώ για την ανανέωση της εμπιστοσύνης τους.
Είθε να πορευτώ όπως εκείνοι θέλουν
