“Η Ελεγεία ενός παράλογου κόσμου”
Της Δέσποινας Μακρινού
“Θυσιαζόμαστε όλο και περισσότερο. Για μια μπουκιά ψωμί, για μια σπιθαμή γης, για να μεγαλώσουμε μιαν αυτοκρατορία, για το πετρέλαιο, το σίδερο και το χαλκό. Τελικά, οι πραγματικές αιτίες των πολέμων δεν είναι καν αιτίες των σφαγών. Η σφαγή περιέχει εντός της την αληθινή της αιτία” προσωπικές καταθέσεις ενός περίεργου ιδιόρυθμου Γαλλο Ρουμάνου συγγραφέα, του οποίου το όνομά έχει καταγραφεί στην παγκόσμια θεατρική σκηνή, ως ο ιδρυτής του “Παραλόγου”. Και δεν είναι άλλος απο τον Ευγένιο Ιονέσκο. Είναι ωστόσο παράλογες οι προβλέψεις του έναν αιώνα περίπου πριν;
Πόσο επίκαιρες είναι αυτές σήμερα, αν αναλογιστεί κανείς τις εξελίξεις τις οποίες βιώνει τις τελευταίες μέρες ολόκληρη η ανθρωπότητα;
Ενας παραλογισμός, που δεν χρειάζεται “θεατρική διόγκωση” για να να γίνει αντιληπτός. Ένας παραλογισμός, που διεισδύει βαθιά στην πραγματικότητα της καθημερινότητας. Ένας παραλογισμός, που οδηγεί αναπόφευκτα στην παραδοχή ότι η “Λογική είναι η τρέλα των δυνατών”.
Μέσα απο τα καθημερινά παράλογα αυτά που συμβαίνουν, και δυστυχώς δεν είναι σενάρια θεατρικής παράστασης, επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά ότι το “παράλογο” του Ιονέσκο, ξεπερνά τις κουίντες και “ορμά” στις κοινωνίες, αφήνοντας πίσω του συντρίμια και καταστροφή. Δηλώνει θάνατο, απελπισία, χάος.
Στην κρίσιμη αυτή εποχή για την ανθρωπότητα, το επικρατέστερο σενάριο μιάς προσωρινής ανάλυσης, είναι τρομακτικό και αποτρόπαιο. Οι τίτλοι τέλους που δεν έχουν προς το παρόν καταχωρηθεί, θα αφήσουν σίγουρα πίσω τους μιά εικόνα δυστυχίας, παρόμοια της οποίας θα αδυνατούσε να καταγράψει στα γραπτά του ακόμη και ο Ιονέσκο.
Τότε ο συμβολισμός του “παραλόγου” θα μοιάζει επιεικής και ξεπερασμένος. Ένας νέος πιο επιθετικός θα πάρει τη θέση του.
Η μοναξιά, η απελπισία, ο θάνατος, η απώλεια, θα γίνουν κανονικότητα και θα ριζωθούν στη ζωή. Οι σημερινοί κυρίαρχοι του “παιχνιδιού των όπλων” υποκινούμενοι απο το πάθος του κέρδους και της αλλαζονείας, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, επιχειρούν και ως ένα βαθμό τα καταφέρνουν, να αιματοκυλίσουν ολόκληρες κοινωνίες.
Η “Ρινοκερίτιδα” του Ιονέσκο , έχει γίνει πλέον επιδημία. Έχει γίνει υπαρκτή κοινωνική νόσος.
