Ψάχνοντας κάθε ίχνος στη δημοσιογραφία
Οταν αφουγκράζεσαι την αναχώρηση κάποιων συναδέλφων που είχατε ίδια πορεία η παράλληλους δρόμους στη δημοσιογραφία σχίζεται η ψυχή σου στα δύο. Ασε που ενδόμυχα ανατινάζεται η σκέψη ότι και το δικό σου ταξίδι ”κοντένει” Ε΄ τόσους σταθμούς έχεις περάσει υπάρχει και ένα τέλος σ΄ αυτή τη διαδρομή…
Ομως”Τη συνήθισα την Αλεξάνδρεια” που έλεγε και ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης. Κι΄ αν τη ζωη μου χάλασα σε τούτη τη μικρή κώχη…δε βαριέσαι δεν ήταν τουλάχιστον ποτέ ανιαρή. Είναι και η κατάρα της μνήμης που δε λέει να ησυχάσει και με κάθε απόδραση των συναδέλφων που φεύγουν , η απουσία τους χτυπάει σαν αστραπή το θυμικό .Γιατί η δημοσιογραφία είναι ένα θαυμαστό λειτούργημα που ακόμη και στις μέρες μας που υπάρχουν λαθρεπιβάτες στο καράβι του Τύπου κουνώντας την Ρομφέα των ιδιοκτητών πάνω απο τα κεφάλια των συναδέλφων τους …Υπάρχει Ελπίδα!
Ονειρο απατηλό το 1975 η ,μεγαλύτερη απεργία των δημοσιογράφων. διεκδικώντας όχι μόνο αυξήσεις και συλλογικές συμβάσεις, αλλά και καλύτερες συνθήκες εργασίας και αλλαγές σε θέματα ηθικής και δεοντολογίας.
Και όμως το όνειρο έγινε πραγματικότητα!
Σε ανακοίνωση με τίτλο <<Γιατί απεργούν οι δημοσιογράφοι» , της Απεργιακής Επιτροπής της ΕΣΗΕΑ, υπό την προεδρία τότε του Σπ. Γιαννάτου, σημείωναν ότι διεκδικούν «το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα κάθε εργαζόμενου, το δικαίωμα της επιβιώσεως. Αυτό το δικαίωμα οι επιχειρηματίες του Τύπου -μια μικροομάδα ανάλγητων εργοδοτών- που ανάμεσά τους υπάρχουν και ηχηρά ονόματα θησαυριστών της 7χρονης Εσωτερική Κατοχής, το αρνούνται σ’ εμάς >>
Βέβαια πρίν να ανακοινωθεί επίσημα η απεργία την Δευτέρα 28 Απριλίου του 1975,ομάδες δημοσιογράφων ενημέρωναν τον κλάδο με ανακοινώσεις που έγραφαν σε πολύγραφο που μοιράζαμε εμείς τα μοιράκια του επαγγέλματος. Τις ανακοινώσεις έγραφαν -τουλάχιστον μ΄ αυτούς που εγώ είχα επαφή Πέτρος Πολίτης, Χρήστος Μεσσήνης και ο Λυκούργος Κομίνης.
Τελικά όμως για 15 ημέρες δεν θα εκδοθεί καμία εφημερίδα παρά μόνο η «Αδέσμευτη Γνώμη», που κυκλοφόρησε στις 13/5/1975 με τίτλο «ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ Κυβερνήσεως – Αντιπολιτεύσεως».
Ενα και μοναδικό φύλλο θα εκδοθεί με διευθυντή τον Κώστα Νίτσο. «Το επιχειρηματικό εκδοτικό κατεστημένο υπέκυψε αυθημερόν και δέχθηκε τα αιτήματα αρκεί να μη συνεχιστεί η έκδοση της “Αδέσμευτης Γνώμης”»
Η εφημερίδα εκδόθηκε από την ΕΣΗΕΑ, την Ενωση Τυπογράφων και τους εφημεριδοπώλες της Αθήνας. Αρχισυντάκτης ήταν ο Αλέκος Φιλιππόπουλος, υπεύθυνοι των τμημάτων ρεπορτάζ οι Σεραφείμ Φυντανίδης, Λυκούργος Κομίνης και Τόλης Γαρουφαλής με συντάκτες και τυπογράφους όλους όσοι εργάζονταν τότε σε εφημερίδες και περιοδικά.
Εκείνη η απεργία δεν έμεινε μόνο στην Ιστορία, γέννησε την ”ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ”και άλλαξε για τα καλά όσα συνέβαιναν μέχρι τότε στις εφημερίδες…
Να μη μετράω χρόνια από τότε και πηδώντας στο σήμερα θα υπενθυμίσω ότι για 14 συναπτά έτη δεν έχουν γίνει συλλογικές συμβάσεις .Το καράβι έχει γίνει γαλέρα…
Μ ΄ετούτο το σημείωμα αποχαιρετώ τον Γιώργο Βότση τον Θάνο Οικονομόπουλο και τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο που μας αποχαιρέτησαν πρόσφατα...
