Η Αγάπη όλα τα ελπίζει η Αγάπη όλα τα υπομένει κι η Γη γυρίζει…Γράφει η Δήμητρα Γκουντούνα

Σάββατο βράδυ  και γυρνώντας στο σπίτι  απο βραδινή έξοδο ,με υποδέχθηκε ο ήχος της ξεχασμένης ανοιχτής  τηλεόρασης  και ο Λάκης Λαζόπουλος

Τον έπιασα τη στιγμή που έλεγε ότι ”εγώ δεν βλέπω νιώθω” …

Και άναψε και τον δικό μας  διακόπτη ΄΄  οταν ‘αρχισε  να τραγουδάει ”Η αγάπη όλα τα υπομένει η αγάπη όλα τα ελπίζει δίνει ζωή στην Οικουμενη κι η γη γυρίζει και η γη γυρίζει…Και μια κατάμεστη αίθουσα να τον συνοδεύει βλέποντας μπροστά  τη Μαρινέλλα να ερμηνεύει τους στίχους της Σώτιας Τσώτου και απόψε τον Λάκη Λαζόπουλο να επιμένει οτι η αγάπη κάνει την γη να γυρίζει…

Δεν ξέρω τι κεράκι άναψε μέσα στο μυαλό μου και έβαλα μέσα στο σπίτι μου με το ”Ρεσιτάλ” τη Μαρινέλλα τον Κώστα Χατζή και την αλησμόνητη φίλη μου Σώτια Τσώτου. 

”Σπουδαίοι άνθρωποι αλλά η μοναξιά τους παγώνει ,Μα εγώ έχω εσένα δυο που αγαπιούνται είναι πολλοί..”

”Θυμάμαι όταν είμασταν παιδιά τα όνειρα που κάναμε θυμάμαι… νομίζαμε οτι με μια δρασκελιά τον ουρανό θα φτάναμε”

”Ενα αφύλακτο σπίτι η καρδιά μου και μπήκες  μπήκες να ξαποστάσεις και εσυ το λεηλάτησες…”

” Δεν έχω τίποτα άλλο είμαι μια φωνή.. είμαι δυο χέρια αδειανά που σε τυλίγουν. Μα σ΄ αγαπώ και κοίτα ανοίγουν οι ουρανοί, οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν…

Κι ύστερα κι ύστερα μα δεν υπάρχει ύστερα και όλα τελειώνουν σήμερα…”

 Γλυκό  της νιότης μου πουλί  πρώτο φιλί πρώτο σκαλί τι άδεια που είναι η κορυφή και η μοναξιά μεγάλη τώρα που εφθασα ως εδώ  πως  θάθελα να κατεβώ και απο το πρώτο το σκαλί να ξαναρχίσω πάλι…Αχ νιότη μου Αχ νιότη μου να βρω το γέλιο εκείνο σου..

Αντε πάλι ξημέρωσε ,αλλά η καρδιά μου είναι γεμάτη απο αγάπη, απο πανέμορφες στιγμές που έχω ζήσει με λατρεμένα  πρόσωπα και αγαπημένους φίλους και ένιωσα και κάπου τυχερή γιατί με κάποιους η  κοινή  μας πορεία  συνεχίζεται

Ευτυχώς η δημοσιογραφική μου οικογένεια είναι μεγάλη και σε κάθε έξοδό μας ”τυπώνουμε και μια εφημερίδα…σαν και εκείνη που ονειρευόμαστε όταν ξεκινούσαμε παιδιά .Και πάντα στους τίτλους βάζουμε τα ονόματα εκείνων που έχουν ανέβει στο ουράνιο τόξο… Με το φόβο μήπως μας λοξοκοιτάξουν…Γιατί όπως συχνά μας έλεγαν ”Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν…Απλά αποκαλύπτονται! Το μόνο αληθινό ”νόμισμα” σ΄αυτή τη ζωή είναι η ενσυναίσθηση και η μοιρασιά της αγάπης για τον συνάνθρωπο…