Κατά Ματθαίον- Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου

    “Ότε ήγγισαν εις Ιεροσόλυμα”* ήτο η μεγάλη μέρα. ” οι μαθηταί του ποιήσαντες καθώς προσέταξεν αυτοίς ο Ιησούς ήγαγον την όνον και τον πώλον και επέθηκαν επάνω αυτών τα ιμάτια αυτών και επεκάθισεν επάνω αυτών “* ο Ιησούς. Kαι “la folla numerosissima -o πλείστος όχλος έστρωσαν εαυτών τα ιμάτια εν τη οδώ, άλλοι δε έκοπτον κλάδους από των δένδρων” φοίνικα, μυρτιά και δάφνη και “έστρωναν εν τη οδώ” τα βάγια τους “οι δε όχλοι οι προάγοντες και οι ακολουθούντες έκραζον λέγοντες, “Ωσαννά τω υιώ Δαυίδ . Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι κυρίου. Ωσαννά εν τοις υψίστοις- Οsanna al figlio di Davide!.Benedetto colui che viene nel nome di signore..Osanna nel piú alto dei ciel”*

     Ωσαννά- Σώσε! Σώσε μας τώρα. Ακούγεται σε μια από τις πιο συγκλονιστικές σκηνές του παγκόσμιου κλασικού κινηματογράφου.Του ποιητή, ηθοποιού σκηνοθέτη, και δηλωμένου μαρξιστή Pier Paolo Pasolini, που, θεωρώντας ότι οι εικόνες δε θα μπορούσαν ποτέ να φτάσουν τα ποιητικά ύψη του ευαγγελικού κειμένου, χρησιμοποιεί κάθε του λέξη για αφήγηση και διαλόγους. Σε μια ταινία με νεορεαλιστικά χαρακτηριστικά, με ηθοποιούς άγνωστους, πλάσματα της καθημερινής ζωής της Νότιας Ιταλίας του πόνου και της δυστυχίας. Ακόμα και την ίδια του τη μάνα θέλει ο Παζολίνι να ακολουθεί το δράμα “Κατά Ματθαίον”. Να εισέρχεται ο γιος της ο Εμμανουήλ “ο εστί μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο Θεός”** εις το ιερόν του Θεού και να εκβάλλει “πάντας τους πωλούντας και αγοράζοντες εν τω ιερώ, και τας τραπέζας και καθέδρας των κολλυβισιστών” να τα καταστρέφει με οργή, λέγοντας”ο οίκος μου οίκος προσευχής κληθήσεται, υμείς δε αυτόν εκποιήσατε σπήλαιον ληστών”*** Πύραυλοι, πόλεμοι, οιμωγές απελπισίας, ανατίναξη πάσης ζωής. Κι ενώ το οικονιμικό- πολιτικόν και εκκλησιαστικόν “κονκλάβιον” συσκέπτεται οφέλη και κέρδη Εκείνος φωνάζει: “Ουαί υποκριταί παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν φαίνονται ωραίοι έσωθεν δε γέμουσι οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας. Ούτω και υμείς έξωθεν μεν φαίνεσθε τοις ανθρώποις δίκαιοι, έσωθεν δε μεστοί εστέ υποκρίσεως και ανομίας”**** Με τον ίδιο τρόπο, “έμπροσθεν του πατρός του εν ουρανοίς”λέει:”Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν”*****

Άθυρμά των δόλιων ο μέχρι χθες με τα βάγια όχλος μεταλλάσσεται σε πολτό και θύτη. Τη μια μέρα ωσαννά, όταν πιστεύει το σωτήριο ψεύδος πως ένας χρισμένος λυτρωτής θα τους σώσει. Την άλλη, όταν ο Χριστός τολμάει να τους αποκαλύψει την αλήθεια και την ευθύνη τους. ” Ο υιός του ανθρώπου παραδίδοται και σταυρωθήναι”****** “οι δε στρατιώται παραλαβόντες αυτόν…στέφανον εξ ακανθών επέθηκαν επί της κεφαλής αυτού και έδωκαν αυτώ πιείν όξος και χολή…σταυρώσαντες δε αυτόν διεμερίσαντο τα ιμάτια αυτού βάλοντες κλήρον.”******Γιατί αυτός που δεν ξέρει να κρύβεται εξοργίζει. Μισείται, φθονείται γιατί δεν ανεχόμαστε να γίνεται ό,τι εμείς δε θελήσαμε να κάνουμε.

“Περί δε την ενάτην ώραν ανεβόησεν ο Ιησούς φωνή μεγάλη λέγων. Ηλί, ηλί, λιμά σαβαχθανί; Τούτ’ εστί Θεέ μου, Θεέ μου ίνατί με εγκατέλειψες;”***

Παρέκει, με το στόμα του δικού μας ποιητή, Κώστα Βάρναλη, κι αυτού κομμουνιστή, όταν οι δρόμοι ευωδούσαν με βάγια στρωμένοι.*******Δακρυρρούσα η μάνα του θυμάται τις προειδοποιήσεις – συμβουλές της:

” Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο φως της αστραπής

κι η Αλήθεια σού χτυπήσουνε, παιδάκι μου να μην τα πεις

Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν

Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής

Χίλιες φορές να γεννηθείς τόσες θα σταυρώσουν”********

~~~~~~