Αθήνα, Βαρκελώνη, Ρώμη και πάλι Βαρκελώνη
Της Δέσποινας Μακρινού
“Σα βγεις στον πηγαιμό για την … Αθήνα, να “απεύχεσαι” να είναι μακρύς ο δρόμος”! Γιατί η περιπέτεια αυτή δεν περιέχει, “κοράλια, κεχριμπάρια και ηδονικά μυρωδικά”. Οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες του κυβερνοχώρου, της τεχνολογίας και της Τεχνητής Νοημοσύνης, ανέλαβαν βίαιη παρέμβαση, απομακρύνοντας με κάθε τρόπο την άφιξη στον ποθητό προορισμό. Έτσι το Ελ Βενιζέλος έγινε Φιουμιτσίνο της Ρώμης και στη συνέχεια Ελ Πρατ της Βαρκελώνης, από όπου δηλαδή είχε ξεκινήσει η περιπέτεια, ξημερώματα Κυριακής 4 Ιανουαρίου.
Ωστόσο τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ πιο ρεαλιστικά και πολύ πιο ντροπιαστικά απο την όμορφη ποιητική γραφή του Καβάφη.
Η πραγματικότητα διέγραψε μία οδυνηρή εμπειρία περιπλάνησης στον εναέριο ευρωπαϊκό χώρο, διανύοντας πορεία πολλών μιλίων από Βαρκελώνη, Αθήνα, Ρώμη και πάλι πίσω Βαρκελώνη.
Ένα ταξίδι ταλαιπωρίας, κούρασης με τελικό προορισμό την μεταβολή στον τόπο της επιβίβασης, με καθυστέρηση αρκετών ωρών.
Επιστροφή λοιπόν, χωρίς αποζημίωση, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς συγγνώμη. Μιά επιστροφή με σοβαρές συνέπειες για τον κάθε ένα επιβάτη ξεχωριστά.
Θα μου πείτε ζητάω πολλά σε ένα γενικό περιβάλλον ανομίας, παράνοιας και ας μου επιτραπεί να πω “γαιδουριάς”.
Και αλίμονο δεν είναι μόνο αυτό. Η θεσμική παρεκτροπή και η έλλειψη ασφαλιστικής δικλείδας προστασίας, έχει γίνει πλέον καθεστώς και το τέρας της ατιμωρησίας και του αυταρχισμού, είναι το μόνο που διαγράφεται εμφανώς στο παρόν και δυστυχώς και στο άμεσο μέλλον της παγκόσμιας κουλτούρας.
