” Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη…’‘
Γράφει η Μαίρη ΒασάλουΜια κοντινή βόλτα, εχθές, στο τέλος του δρόμου, με ψυχάλες, που θέριεψαν, γκριζόμαυρος ουρανός, σαν μια βαθειά ανάσα, ένα τραγούδι… το στενό δρομάκι εκεί κάτω, πλάι στο ρέμα, ανάμεσα στους θάμνους, τις φραγκοσυκιές, το δέντρο που το χτυπούν οι πέντε ανέμοι, η δυνατή βροχή … οι στίχοι του ποιητή… Σκληρός, άκαρδος κόσμος, που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται… Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών… Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη! Δος μου το χέρι σου.. Δος μου το χέρι σου..
Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα, Τι θέλουν να πουν; Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις Όλα θα άλλαζαν…
Η βροχή στην ποίηση: Τάσος Λειβαδίτης ( Αλλά τα βράδια ) απόσπασμα ( Αυτός που σωπαίνει ) απόσπασμα
