Γράφει ο Τάκης Ψαρίδης Έχω τρομάξει πραγματικά με τις δημοσκοπήσεις. Τι άλλο περιμένουμε;
Ακούσαμε και τις τραμπικές δηλώσεις για τις αμβλώσεις, ακούσαμε και τις ακατάσχετες δηλώσεις για τα ελληνοτουρκικά που τα θέτουν και αυτά σε «δημόσια διαβούλευση». Ακούσαμε και το «ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά» που οδηγεί απευθείας στην ακροδεξιά. Βλέπουμε και τα πρόσωπα που την περιστοιχίζουν και την συμβουλεύουν. Ένας συρφετός από θρησκόληπτους, θλιβερά απομεινάρια της «Νίκης», γερόντισσες, ακροδεξιούς, αντιεμβολιαστές, μακεδονομάχους, δραχμιστές, ψώνια και βάλε..
Τι άλλο περιμένουμε για να πέσουμε πάλι από τα σύννεφα;
Τώρα την συμβούλευσαν να μην κάνει συνεντεύξεις σε σοβαρούς δημοσιογράφους και παραθέτουν μόνο γραπτές -και προφανώς ελεγχόμενες- αναρτήσεις για να μην πετάγονται βατράχια. Είναι άπειρη λένε αλλά «μαθαίνει γρήγορα». Κάτι μου θυμίζει αυτό και δεν είναι τυχαία τα συγκοινωνούντα δοχεία μεταξύ των «πιστών» του ενός «Μεσσία» (Κασσελάκης) και της εκκολαπτόμενης άλλης.
Μιλούν για «καθαρά χέρια» και εντιμότητα, αλλά η Ιστορία μας έχει διδάξει τι σημαίνουν αυτά όταν τα επικαλούνται οι διάφοροι «Μεσσίες». Αλήθεια, πόσο έντιμο είναι η κα Καρυστιανού να κρύβει τον πραγματικό εαυτό της, προστρέχοντας στα γραπτά κείμενα των συμβουλατόρων της; Πόσο έντιμο και ηθικό είναι να παρασύρει πολιτικά την δίκαιη οργή και αγανάκτηση πίσω από μια μεγάλη τραγωδία και τον ανείπωτο πόνο μιας μάνας;
Ο πόνος είναι ίδιος για κάθε μάνα ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος. Ωστόσο, ο πόνος και η δίκαιη οργή, η δυσαρέσκεια και αγανάκτηση δεν συνιστούν ούτε πολιτικό πρόγραμμα ούτε και ιδεολογία. Αλήθεια, πόσο υπεύθυνοι είμαστε ως πολίτες αν ήδη δεν ξέρουμε τι πολιτικό πρόγραμμα και ποια ιδεολογία περιμένουμε να ανακοινωθεί και επισήμως; Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και τα έχουμε ξαναδεί αυτά.
Παρά ταύτα, στις δημοσκοπήσεις βλέπουμε ένα τεράστιο ποσοστό «πιστών» που την ακολουθεί παρά τις καθημερινές αποκαλύψεις και αυτό πραγματικά τρομάζει. Η άνοδος της νοσηρότητας, του τραμπισμού, της ακροδεξιάς και του μισαλλόδοξου αντισυστημισμού συνοδεύουν την απαξία των θεσμών, της πολιτικής, των κομμάτων, τον κατακερματισμό των προοδευτικών δυνάμεων και την «Απαξία της Αριστεράς». (έχω γράψει ένα επίκαιρο βιβλίο για αυτό).
Όχι δεν θα κάνω δήλωση νομιμοφροσύνης ότι έχει δικαίωμα να κάνει κόμμα και ότι σεβόμαστε τον πόνο της. Σαφώς και το έχει και σαφώς την σεβόμαστε ως μάνα, αυτά είναι αυτονόητα.
Απλώς μια υπόμνηση. Το κίνημα των Τεμπών με τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, δεν δίνει καμία απολύτως νομιμοποίηση σε όλα αυτά τα νοσηρά που βλέπουμε και περιμένουμε να δούμε. Στο κίνημα αυτό συμμετείχαμε όλοι μας για τη ζωή μας, για το δίκαιο και την αλήθεια και για καμία μάνα Καρυστιανού, αλλά για όλες τις μανάδες του κόσμου. Κανένα απολύτως άλλοθι και καμία νομιμοποίηση λοιπόν και καλά θα κάνουν την αυθόρμητη αυτή έγερση της κοινωνίας, να μην την πιάνουν στο στόμα τους..
