Ο πρόσφυγας και ο μετανάστης, δεν είναι λαθραίοι 

Της Δέσποινας Μακρινού

Κανείς δεν ξεκινάει απο τη χώρα του με μιά “αποσκευή” γεμάτη μνήμες και δάκρυα, για να διανύσει ένα άγνωστο, δύσκολο και συχνά επικίνδυνο μονοπάτι.

Κανείς δεν αφήνει πίσω του μιά καλή ζωή , μιά καλή δουλειά, ένα καλό σπίτι ή ακόμη και ολόκληρη την οικογένεια του, για ένα ανεξερεύνητο παιχνίδι με τον θάνατο.

Όποιος το κάνει, είναι αποφασισμένος να υπερβεί τις δυνάμεις του, να νικήσεις τις αμφιβολίες του, τους φόβους του, με μοναδικό όραμα και προσδοκία να καταφέρει να βρεί ένα πιο φιλόξενο περιβάλλον στον πλανήτη Γη.

Δεν είναι λαθραίος, έχει όνομα και πολλές αναφορές ζωής. Αν και οι περισσότερες τον παραπέμπουν σε ένα σκληρό παρελθόν, δεν θέλει να τις ξεχάσει. Τις μεταφέρει μαζί του, με την ελπίδα της επιστροφής μιά μέρα. Λέει αντίο γνωρίζοντας ότι αυτό – το πιθανότερο – να είναι το τελευταίο.

Βρέθηκε σε αυτή τη θέση χωρίς να το επιλέξει. Χωρίς να το επιδιώξει. Βρέθηκε σε αυτή τη θέση γιατί κάποιοι άλλοι ΛΑΘΡΑΙΑ έκλεψαν την ελευθερία του, λαθραία εγκαταστάθηκαν στη χώρα του, λαθραία πάτησαν και λεηλάτησαν τη χώρα του.

Αυτοί οι λαθραίοι εποικιστές, οι πολεμοχαρείς, οι αδίστακτοι αλλαζόνες με τη δύναμη των όπλων, επέβαλαν την προσφυγιά και την μετανάστευση.

Αυτοί οι ίδιοι που σήμερα, με την δύναμη των χρημάτων, αποκαλούν μειοτικά και υβριστικά τους φοβισμένους και “μουσκεμένους” ταξιδιώτες, λαθρομετανάστες και λαθροπρόσφυγες.

Αυτοί οι ίδιοι είναι που αποφασίζουν και ενεργοποιούν ακόμη και μεθόδους φυσικής εξόντωσης, προκειμένου να ανακόψουν και αποθαρύνουν τη δύσκολη πορεία τους.

Ο μετανάστης και ο πρόσφυγας, ζητά πίσω αυτό που του έχουν στερήσει αυτοί που “τη ζωή μας διαφεντεύουν”. Και αν δεν μπορεί να γίνει αυτό, ζητά τουλάχιστον κατανόηση, χώρο για να μπορέσει να συνεχίσει να ζεί εκείνος και τα παιδιά του.

Οι “παράνομοι εισβολείς” που μπήκαν στην χώρα του ως εχθροί, ελέγχουν και εκμεταλλεύονται τη χώρα του. Αυτοί είναι οι “παράνομοι εισβολείς” και όχι τα φοβισμένα προσφυγάκια, οι μανάδες, οι οικογένειες, που παλεύουν με τον θάνατο για να κερδίσουν τη ζωή.

Οι Έλληνες δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα της δεκαετίας του 50, 60 και την προσφυγιά των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Και εν τέλει δεν είναι όλοι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες παραβατικοί. Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιοι, αλλά όχι η πλειψηφία. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ολόκληρες οικογένειες με μικρά παιδιά.

Όσο για τον φόβο της εισβολής και αποδόμησης των ελληνικών ηθών και της ορθοδοξίας, δεν βλάπτει να επιστρατεύσουμε λίγο τις ιστορικές γνώσεις μας ώστε να θυμηθούμε τις άπειρες δοκιμασίες που έχει υποστεί η εθνότητα των Ελλήνων και παρ’όλ’ αυτά έχει επιβιώσει.

Άλλωστε ο σεβασμός στην ανεξηθρησκεία επιβάλλεται και απο το ελληνικό Σύνταγμα. ( Η ανεξιθρησκεία είναι η συνταγματική/νομική αναγνώριση της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστης, εξασφαλίζοντας ότι κάθε άτομο μπορεί να λατρεύει όποια θρησκεία επιθυμεί χωρίς διακρίσεις ή διώξεις. Αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, εγγυώμενο την ανοχή και τον σεβασμό της θρησκευτικής συνείδησης, καθώς και την προστασία από τον προσηλυτισμό).

Επιπλέον οι περισσότεροι απο τους “εισβολείς”,  δεν επιθυμούν να μείνουν στην χώρα μας. Απλώς την χρησιμοποιούν ως ενδιαμεσο σταθμό προς την ελευθερία.

Σε όλους αυτούς λοιπόν, όλοι εμείς οφείλουμε και είμαστε ηθικά υποχρεωμένοι να τους προστατεύσουμε, να τους κατανοήσουμε και να τους εξασφαλίσουμε βιώσιμες συνθήκες για όσο διάστημα παραμείνουν στη χώρα μας.

Η επαναπροώθηση σημαίνει βασανιστήρια και εν τέλει θάνατος.

Το τελευταίο ναυάγιο στη Χίο, μας πληγώνει όλους και προστίθεται στο τραγικό ναυάγιο της Πύλου που ακόμα δεν έχει βρεί δικαίωση και φυσικά τάφο.