Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης τελέστηκε η πολιτική κηδεία του Αριστείδη Μανωλάκου στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Συνάδελφοι, σύντροφοι, φίλοι και άνθρωποι από διαφορετικές γενιές της δημοσιογραφίας και της πολιτικής βρέθηκαν εκεί για να αποχαιρετήσουν έναν άνθρωπο που σημάδεψε έξι δεκαετίες δημόσιας παρουσίας.
Στεφάνια κατατέθηκαν από δημοσιογραφικούς οργανισμούς, τον πρώην Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος με την παρουσία του τίμησε τον Αριστείδη Μανωλάκο. Παρών ήταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελλος, ο αρχηγός της Νέας Αριστεράς Αλέξης Χαρίτσης, ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Νάσος Ηλιόπουλος, και ο Νίκος Φίλης. Παρούσα στην κηδεία ήταν η Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Μαρία Αντωνιάδου, και ο πρόεδρος του ΕΔΟΕΑΠ, Σταύρος Καπάκος.
Δείτε φωτογραφίες και βίντεο από το τελευταίο “αντίο” στον Αριστείδη Μανωλάκο
Ποιος ήταν ο Αριστείδης Μανωλάκος
Ογδόντα οκτώ χρόνια ζωής. Πάνω από εξήντα χρόνια πολιτικής, συνδικαλιστικής και δημοσιογραφικής δράσης. Μια διαδρομή που δύσκολα χωρά σε λίγες σελίδες – ίσως να απαιτούσε ένα ολόκληρο βιβλίο, μια έρευνα αντίστοιχη με εκείνη που ο ίδιος είχε αφιερώσει με επιμονή και επιστημονική ακρίβεια στην καταγραφή του νεανικού και φοιτητικού κινήματος.
Από τον Ασωπό στη μεγάλη πολιτική και δημοσιογραφική σκηνή Ο Αριστείδης Μανωλάκος γεννήθηκε το 1938 στον Ασωπό Λακωνίας. Απόφοιτος του Γυμνασίου Μολάων, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε μια εποχή όπου τα αμφιθέατρα δεν ήταν μόνο χώροι μάθησης αλλά και πολιτικής ζύμωσης.
Φοιτητής της δεκαετίας του ’60, υπήρξε πρωτεργάτης της συνεργασίας αριστερών και δημοκρατικών φοιτητών και της πρώτης ΕΦΕΕ. Νεαρός «Λαμπράκης», έζησε τη σύγκρουση, την ελπίδα και τη ρήξη της εποχής. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εξορίστηκε και φυλακίστηκε, χωρίς ποτέ να λυγίσει.
Η δημοσιογραφική του πορεία ξεκίνησε το 1963 στον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ», συνεχίστηκε στο «ΒΗΜΑ» και στα «ΝΕΑ», ενώ το 1974 εντάχθηκε στην «ΑΥΓΗ», όπου διετέλεσε πολιτικός συντάκτης, διευθυντικό στέλεχος και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» καθιερώθηκε ως κορυφαίος αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής, με λόγο αιχμηρό αλλά τεκμηριωμένο.
Μετά το κλείσιμο της εφημερίδας, υπήρξε από τους πρωτεργάτες της συνεταιριστικής «Εφημερίδας των Συντακτών», συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός εγχειρήματος ανεξάρτητης δημοσιογραφίας που έφερε τη σφραγίδα της συλλογικότητας.
Δύο φορές πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ – Το άνοιγμα σε μια νέα εποχή
Η συνδικαλιστική του διαδρομή υπήρξε εξίσου καθοριστική. Διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ (1997–1999 και 2001–2003) και μέλος τριών ακόμη Διοικητικών Συμβουλίων. Επί προεδρίας του πραγματοποιήθηκε το μεγάλο άνοιγμα της Ένωσης στους δημοσιογράφους ραδιοφώνου και τηλεόρασης, οι οποίοι μέχρι τότε ήταν αποκλεισμένοι από το σωματείο τους.
Στην ίδια περίοδο:
- Αγοράστηκε ο δεύτερος όροφος του κτηρίου της οδού Ακαδημίας.
- Ιδρύθηκε το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ.
- Αποκτήθηκε το κτήριο της οδού Ζαΐμη.
- Υπογράφηκαν οι πρώτες αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Ήταν από εκείνους που έσπασαν συντεχνιακούς φραγμούς και διεύρυναν το πεδίο της εκπροσώπησης. Δεν διακονούσε μια κλειστή, αυτάρεσκη συνδικαλιστική λογική· επεδίωκε την ενότητα μέσα από τη σύγκρουση ιδεών.
