Μέρα Μαγιού μου μίσεψες…
Της Δέσποινας Μακρινού
Εδώ στην Βόρεια Αφρική, στην γειτονική Αίγυπτο, ανάμεσα στα “ιερά” νερά του Νείλου, η Ελλάδα με πληγώνει για μία ακόμη φορά.
Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα από την θλιβερή ιστορία των χρόνων της Κατοχής μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας εξαφάνισαν την χιλιομετρική απόσταση και γέμισαν συναισθήματα θλίψης, οργής αλλά και ταυτόχρονα προκάλεσαν την ιστορική μνήμη, για υπενθύμιση κάποιων ξεχασμένων αξιών.
Κάποιων αξιών που αντιμετώπισαν με εσωτερικό θάρρος και δύναμη αληθινοί πατριώτες, που πίστεψαν στην Ελευθερία.
Οι φωτογραφιες των προσώπων που οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα στην Καισαριανή, διέσχισαν την ολίγων ημερών απόσταση από τη χώρα μας και κατάφεραν να πλημμυρίσουν τις καρδιές μας συναισθήματα. Συναισθήματα για μιά Ελλάδα που όταν χρειαστεί, ενεργοποιεί αποθηκευμένες εσωτερικές δυνάμεις και αγωνίζεται.
Δυστυχώς το εθνικό μας “σπορ”, η μισαλλοδοξία και ο πολιτικός και κομματικός “εμφύλιος¨, έχουν διαχρονική ισχύ στο ελληνικό κοινωνικό σκηνικό.
Οι μαυροφορεμένοι που κυκλοφόρησαν στους δρόμους της Αθήνας την επομένη της εκτέλεσης για να τιμήσουν και να συμπορευτούν πνευματικά με τους αγωνιστές αντιφασίστες δεν ήταν πολλοί. Οι περισσότεροι παρέμειναν αδιάφοροι ενώ άλλοι, το πιο αντιδραστικό κομμάτι της κοινωνίας πανηγύρισαν με το άλλοθι του “κομμουνιστικού φόβου”.
Δύο Ελλάδες όπως ακριβώς και σήμερα.
Η μισή Ελλάδα “χαίρεται, χαμογελά και βανδαλίζει” και η άλλη μισή λυπάται και συγκινείται.
Εν έτει 2026 και η ιστορία και πάλι βανδαλίζεται απο τους αγανακτισμένους οπαδούς της μισαλλοδοξίας.
Σκοπευτήριο Καισαριανής 1944. 200 εκτελεσθέντες πατριώτες!
