Ο πόνος των αμάχων δεν έχει στρατόπεδα
Της Δέσποινας Μακρινού
Ο πόνος για τις 85 μαθήτριες στο Ιράν, δεν στρατοπεδεύει σε καμία απο τις δύο εμπόλεμες πλευρές. Ο πόνος για το χαμό τους, ανήκει αποκλειστικά στις οικογένειες τους και στα χαμένα νεανικά τους όνειρα.
Δεν έχει σύνορα, χρώμα και θρησκεία. Δεν έχει λόγια για περιγραφές. Παραμένει εκκωφαντικά σιωπηλός και ανείπωτα βαρύς.
Αναφέρεται ως παράπλευρη απώλεια και δικαιολογείται με “ευκολία”, σε πολεμικές συρράξεις.
Ως παράπλευρη απώλεια, έτσι αποτιμάται η ζωή μωρών, νέων παιδιών, γυναικών, αδυνάτων, που βρίσκονται εκτός στρατοπέδου.
Σε μιά παγκόσμια υπεροχή της αλλοφροσύνης και των οικονομικών επιχειρήσεων, το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο γίνεται κουρέλι χωρίς αξία, για τους μεγαλεπίβολους ηγεμόνες.
Οι λεπτομερείς δεσμευτικές διατάξεις του, που πηγάζουν απο τις τέσσερεις Διεθνείς Συμβάσεις της Γενεύης και έχουν ως αφετηρία τις Διεθνείς Ανθρωπιστικές Αρχές, όχι μόνο δεν συγκινούν και δεν προβληματίζουν τους εμπλεκόμενους, όχι μόνο παραβιάζονται επανειλημμένως, αλλά, και αυτό είναι το χειρότερο, εμφανίζονται και ως λάφυρα επιτυχίας και κατάκτησης ευθύβολου στόχου.
Η έλλειψη σεβασμού και προσβολής της ανθρώπινης ζωής, που προέκυψε απο τις εγκληματικές πράξεις κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επέβαλε τη δημιουργία των κανόνων του Διεθνους Ανθρωπιστικού Δικαίκου για την προστασία του άμαχου πληθυσμού.
Η στρατιωτική αναγκαιότητα και οι “κουμανταδόροι” αυτων των επιχειρήσεων, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν την υποχρέωση που προκύπτει απο τη διεθνή αυτή συνθήκη και να σεβαστούν την προστασία των αμάχων ακόμη και όταν αφορά το αντίπαλο απο αυτούς στρατόπεδο
Οι 85 μαθήτριες, τα τελευταία θύματα, αυτής της παραβίασης των ανθρωπίνων αξιών στο Ιραν, εκτός απο διεθνή συγκίνηση προκάλεσαν και για μία ακόμη φορά την πεποίθηση ότι “ο πόλεμος είναι η μεγαλύτερη αποτυχία της ανθρωπότητας”.
Τα πιο ευάλωτα θύματα των πολεμικών συγκρούσεων και ταυτόχρονα το πιο δυνατό σημείο ευαισθησίας της κοινής γνώμης, είναι συνήθως οι άμαχοι.
Τις περισσότερες φορές χρησιμοποιουνται ως μέσο πίεσης εκκρηκτικών συναισθημάτων μίσους και έχθρας.
