Λουντβιχ Βαν Μπετόβεν: “Ενας αξεπέραστος θορυβώδης Μποέμ”
17 Δεκεβρίου 1770 – 26 Μαρτίου 1827
Της Δέσποινας Μακρινού
“Ένα γεροντοπαλήκαρο κουφό, που δεν μπορούσε να ακουσει τας μουσικάς του συνθέσεις, αλλά που ήταν ακόμη εις θέσιν ν΄ακούση τον κρότο της βροντής, εσήκωνε για τελευταία φορά στις 26 Μαρτίου 1827 τη γροθιά του προς τον ταραχώδη ουρανόν και απέθνησκε με τον ίδιο τρόπο που είχε ζήσει, προκαλών τον θεόν και περιφρονών το σύμπαν” έγραφε στα 1925 για τον Μπετόβεν ο Μπέρναντ Σω.
Διακόσια περίπου χρόνια, απο τον θάνατο ενός απο τους πιο εμβληματικούς δημιουργούς στο χώρο της κλασικής μουσικής.
Ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, ένας θορυβώδης ταραχοποιός του πενταγράμμου, μιά πολυσχιδής ανθρώπινη ιδιορυθμία του 19ου αιώνα, ένας “κακομαθημένος σκουπιδιάρης” όπως τον αποκάλεσε ο επίσης σπουδαίος Ιρλανδός συγγραφέας Μπέρναντ Σω, άφησε την τελευταία νότα της ζωής του στις 26 Μαρτίου στα 1827.
Μπετόβεν, ο άνθρωπος της απαξίωσης και της περιφρόνησης των αξιωμάτων, ο ενδεδυμένος με ρούχα “κλοσάρ” που κάποτε συνελήφθη ως άστεγος, άφησε έργο τεράστιας καλλιτεχνικής αξίας, στην παγκόσμια μουσική κληρονομιά.
Γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1770 (η ακριβής ημερομηνία δεν έχει επίσημα καταγραφεί) στη Βόννη της Γερμανίας.
Προερχόταν απο μουσική οικογένεια και απο πολύ νωρίς σε μικρή ηλικία φανέρωσε το ταλέντό του στο πιάνο και τη σύνθεση.
Ο κύκλος της σύντομης ζωής του – πέθανε σε ηλικία 57 ετών – υπήρξε τραχύς και επώδυνος. Μόλις στην τρίτη δεκαετία της ζωής του, άρχισε να χάνει την ακοή του απο οτοσκλήρυνση, η οποία ολοκληρώθηκε με πλήρη κώφωση στα 45 του χρόνια. Ωστόσο αυτή ήταν και η πιο παραγωγική περίοδος της ζωής του, συνθέτοντας τις πιο δυσκολες και αξεπέραστες μελωδίες.
Ο Μπετόβεν στην προσωπική του ζωή ατύχησε λόγω της κοινωνικής του θέσης και της κακής οικονομικής οικογενειακής του κατάστασης.
Λέγεται ότι αγάπησε πολύ δύο γυναίκες, με υψηλότερη κοινωνική θέση απο εκείνον και το συντηρητικό κατεστημένο τότε, δεν του επέτρεψε να τις νυμφευθεί. Στην περίπτωση της δευτερης αγαπημένης του Κόμησσας, βρέθηκαν μετά θάνατο οι ανεπίδοτες ερωτικές επιστολές με τον τίτλο “Αθάνατη αγαπημένη”.
Ο Μπετόβεν παρόλο που είχε απωλέσει την ακοή του, με το σπάνιο ταλέντο και την ευφυία του, κατάφερνε να συλλαμβάνει ήχους συναισθημάτων και ευαισθησίας, να αποθεώνει τις δυνατότητες των δακτύλων του στα πλήκτρα του πιάνου και να “γαληνεύει τους ακροατές του, για να τους αρπάξει απότομα και να τους εμπαίξει με κοροιδευτικά ξεφωνητά”(Μπέρναντ Σω).
Η απόδοση της αρμονίας των ήχων, που προέκυπτε και φυσικά εξακολουθεί να προκύπτει, “κατοικούσε” μέσα σε ένα ιδιαιτέρως ταραχώδες μυαλό, προκαλώντας το οξύμωρο, το αντιφατικό της επιβίωσής του.
Ο Μπετόβεν ανήκει στα μεγάλα μουσικά πνεύματα στην ιστορία της κλασικής μουσικής.
Πέθανε στις 26 Μαρτίου 1827 απο κίρρωση του ήπατος.
