Τελικά τί αποκαλύπτει το «ντοκιμαντέρ»;
Του Τάκη ΨαρίδηΠολλοί κραδαίνουν ως επιχείρημα, για να υποστηρίξουν ότι το διαβόητο ντοκιμαντέρ του Σκάι είναι «αντικειμενικό», το γεγονός ότι δεν έχει κεντρική αφήγηση και ότι όλα προκύπτουν από τις αφηγήσεις των «μαρτύρων».
Εδώ γελούν και οι μαθητές του δημοτικού που εκδίδουν την εφημεριδούλα του σχολείου τους.
Οι πάντες γνωρίζουν -και όχι μόνο εμείς που έχουμε δουλέψει στα μέσα, ότι οι υπεύθυνοι δημοσιογράφοι ενός πάνελ ή ενός ντοκιμαντέρ, γνωρίζουν πολύ καλά εκ των προτέρων, που θα κατευθυνθούν οι καλεσμένοι τους και με αυτό το κριτήριο τους καλούν.
Όταν λοιπόν οι καλεσμένοι και οι «μάρτυρες» έχουν επιλεγεί και σκηνοθετηθεί για να στηρίξουν μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, τότε η κεντρική αφήγηση και το λεγόμενο «σπικάζ» όχι μόνο δεν χρειάζεται, αλλά και δεν βοηθά στον προπαγανδιστικό σκοπό.
Στην περίπτωση του σκάι είναι απολύτως εμφανής από την πρώτη στιγμή και η «γραμμή» και το κριτήριο επιλογής των «μαρτύρων». Οι επιλογές από την άλλη «πλευρά», απλώς τονίζουν την «γραμμή», προσφέροντας ένα άλλοθι «αντικειμενικότητας» και δημοκρατικής επίφασης και αφήνουν αναπάντητο ακόμα και το πιο τερατώδες ψέμα.
Το εν λόγω ντοκιμαντέρ θα πρέπει να διδάσκεται στις δημοσιογραφικές σχολές ως παράδειγμα προς αποφυγήν και ως δείγμα προπαγάνδας που «δημοσιογραφικά» θα ζήλευε και ο Γκέμπελς.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, κάνουν πολύ καλά αυτοί που αρνούνται την συμμετοχή τους, σε μια ζυγαριά που έχει ήδη γείρει εκ των προτέρων, για να μην προσφέρουν μια επίφαση «αντικειμενικότητας» και να μην νομιμοποιήσουν μια αθλιότητα.
Γιατί αυτό που κυρίως αποκαλύπτει το εν λόγω «ντοκιμαντέρ» και το «τάιμινγκ» της προβολής του, δεν είναι τα γεγονότα εκείνης της εποχής (τα οποία άλλωστε είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα των κατασκευαστών του).
Είναι ότι το νεοφιλελεύθερο μητσοτακικό καθεστώς και ένα μεγάλο μέρος από το τότε αντισύριζα μέτωπο, αποκαλύπτουν την διάθεση τους να διεξάγουν τις επόμενες εκλογές με ατζέντα το 2015(!), ώστε να ξεχαστεί μια ολόκληρη επταετία από το 2019 έως σήμερα που γονάτισε την κοινωνία.
Στην ουσία δηλαδή, να επιβληθεί μια καθαρά ανορθολογική και «θρησκευτική» ατζέντα, που απειλεί τους πιστούς με τον φόβο και τον τρόμο να μην επανέλθουν στην δήθεν «κόλαση» του 2015(!)
Είναι προφανής η τοξικότητα και ο διχασμός που ετοιμάζουν. Στην συνθήκη αυτή κάθε προοδευτικός και δημοκράτης πολίτης έχει μια ιδιαίτερη απαίτηση από την προοδευτική αντιπολίτευση και τα κατακερματισμένα κόμματα της αριστεράς.
Δεν έχει την απαίτηση ο κάθε χώρος να αλλάξει τις θέσεις του, αλλά στο όνομα της Δημοκρατίας και μόνο, τουλάχιστον να μην συμμετέχει σε αυτήν την άθλια «επιστροφή» στο 2015 και ακόμα περισσότερο να αγωνιστεί για να την αποκρούσει.
Σε αντίθετη περίπτωση, οι συμμετέχοντες θα έχουν την απόλυτη ευθύνη και για την απαξίωση των θεσμών και για την άνοδο των ακροδεξιών και αντιπολιτικών δυνάμεων, αλλά και για το βαρύ πλήγμα που θα επιφέρουν στον ίδιο τους τον εαυτό.
ΣΗΜ. Εχω κάνει και εγω το δικό μου “ψυχοπολιτικό” ρεπορταζ για εκείνη την εποχή και για την εξέλιξη της αριστερας μετα το 2019 και όποιος-α θέλει μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο μου “Η ΑΠΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ενα ψυχοπολιτικό ρεπορταζ” εκδ ΕΥΜΑΡΟΣ
