Η νέα κινηματογραφική εβδομάδα μοιάζει με μικρό φεστιβάλ διαφορετικών διαθέσεων. Τέχνη και απάτη στο ίδιο κάδρο, ποίηση μέσα στην καθημερινή ήττα, σκανδιναβικό μαύρο χιούμορ, ψηφιακός τρόμος, αρένες MMA και ένα κλασικό νουάρ που επιστρέφει για να θυμίσει από πού ξεκίνησαν όλα. Οι αίθουσες υποδέχθηκαν έξι νέες πρεμιέρες και μία επανέκδοση-διαμάντι, προσφέροντας ένα πρόγραμμα που δεν απευθύνεται σε έναν μόνο τύπο θεατή, αλλά σε όσους αναζητούν λόγο να ξαναμπούν στο σκοτάδι της μεγάλης οθόνης.
Από τους «Κρίστοφερ» του Στίβεν Σόντερμπεργκ, όπου ο Ίαν ΜακΚέλεν μετατρέπει τη φθορά ενός ζωγράφου σε σκοτεινό παιχνίδι γύρω από την αξία της τέχνης, μέχρι τον κολομβιανό «Ποιητή» που βρίσκει συγκίνηση στα χαλάσματα μιας αποτυχημένης ζωής, η εβδομάδα έχει προτάσεις με χαρακτήρα. Ο Μαντς Μίκελσεν επιστρέφει με τον ιδιόρρυθμο «Τελευταίο Βίκινγκ», το «Backrooms» φέρνει στη μεγάλη οθόνη τον τρόμο της ψηφιακής γενιάς, το «Beast» πατά γερά στη φόρμα της αθλητικής περιπέτειας, ενώ το αργεντίνικο «Homo Sapiens?» επιχειρεί μια αιχμηρή, άνιση αλλά ενδιαφέρουσα κοινωνική σάτιρα. Και πάνω απ’ όλα, το «Γεράκι της Μάλτας» επανέρχεται για να αποδείξει ότι ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και το φιλμ νουάρ δεν γερνούν ποτέ.
Αναλυτικά όλες οι ταινίες που παίζουν τωρα στις αίθουσες
Οι Κρίστοφερ
Τίτλος πρωτότυπου: The Christophers
Είδος: Σκοτεινή κωμωδία
Παραγωγή: ΗΠΑ – Βρετανία, 2025
Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ
Παίζουν: Ίαν ΜακΚέλεν, Μικαέλα Κόελ, Τζέιμς Κόρντεν, Τζέσικα Γκάνινγκ, Ντάνιελ Φερν
Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ επιστρέφει σε ένα πεδίο που γνωρίζει καλά, την απάτη, την παραπλάνηση, τα θολά όρια ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα. Στους «Κρίστοφερ», ο Αμερικανός σκηνοθέτης στήνει μια πανούργα και σκοτεινά αστεία ιστορία γύρω από τη σύγχρονη τέχνη, τη φήμη, την οικογενειακή απληστία και το χρηματιστήριο της καλλιτεχνικής υστεροφημίας.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας κάποτε διάσημος ζωγράφος, πλέον απομονωμένος, γερασμένος, δύστροπος και οργισμένος με όλους και με όλα. Ζει σε ένα χαοτικό σπίτι στο Λονδίνο, ανάμεσα σε μισοτελειωμένους πίνακες, αναμνήσεις παλιάς δόξας και την αίσθηση ότι ο κόσμος της τέχνης τον έχει ξεπεράσει. Τα παιδιά του, αποξενωμένα από εκείνον αλλά όχι από την πιθανή οικονομική αξία του έργου του, καταστρώνουν ένα σχέδιο: προσλαμβάνουν μια ταλαντούχα συντηρήτρια έργων τέχνης για να ολοκληρώσει κρυφά τα ανολοκλήρωτα έργα του.
Η ιδέα αυτή δίνει στον Σόντερμπεργκ την ευκαιρία να μιλήσει για την αυθεντικότητα. Τι κάνει ένα έργο τέχνης πραγματικά πολύτιμο; Η υπογραφή; Η πρόθεση του δημιουργού; Η φήμη του; Ή μήπως η αγορά που αποφασίζει αυθαίρετα πότε κάτι αποκτά αξία και πότε χάνεται στην αφάνεια; Η ταινία παίζει με όλα αυτά χωρίς να γίνεται διδακτική, κρατώντας τον τόνο της ανάμεσα στο μυστήριο, την ειρωνεία και την πικρή κωμωδία.
φωτ. youtube
Ο Ίαν ΜακΚέλεν είναι το μεγάλο χαρτί της ταινίας. Με τη χαρακτηριστική του σκηνική βαρύτητα, δημιουργεί έναν ήρωα αντιπαθητικό, αξιολύπητο, καυστικό αλλά και μαγνητικό. Απέναντί του, η Μικαέλα Κόελ δίνει ενέργεια και νεύρο στον ρόλο της νεαρής γυναίκας που καλείται να κινηθεί ανάμεσα στον θαυμασμό, την εξαπάτηση και την επιβίωση.
Το περιορισμένο σκηνικό, σχεδόν θεατρικό, λειτουργεί υπέρ της ταινίας. Το σπίτι γίνεται ένας μικρός λαβύρινθος μνήμης, ψεμάτων, φιλοδοξιών και παλιών ερώτων. Οι πίνακες του ζωγράφου, αφιερωμένοι στον Κρίστοφερ, τον νεανικό του εραστή, μετατρέπονται σε αντικείμενα πόθου όχι για την καλλιτεχνική τους δύναμη, αλλά για την οικονομική τους προοπτική.
Οι «Κρίστοφερ» είναι από τις ταινίες που ξεχωρίζουν αυτή την εβδομάδα, γιατί συνδυάζουν καλογραμμένους διαλόγους, εξαιρετικές ερμηνείες και ένα αιχμηρό σχόλιο για την αγορά της τέχνης. Δεν είναι μια φλύαρη καταγγελία, αλλά μια έξυπνη, σαρκαστική ματιά πάνω στο πώς η αυθεντικότητα μπορεί να γίνει προϊόν και πώς η υστεροφημία ενός καλλιτέχνη συχνά περνά στα χέρια όσων ενδιαφέρονται λιγότερο για την τέχνη και περισσότερο για την τιμή της.
Trailer:
Ένας Ποιητής
Τίτλος πρωτότυπου: Un Poeta
Είδος: Δραματική κομεντί
Παραγωγή: Κολομβία, 2025
Σκηνοθεσία: Σιμόν Μέσα Σότο
Παίζουν: Ουμπεϊμάρ Ρίος, Ρεμπέκα Αντράδε, Άλισον Κορέα
Ο «Ένας Ποιητής» είναι η ευχάριστη έκπληξη της εβδομάδας. Μια ταινία χαμηλών τόνων, χωρίς εντυπωσιασμούς, που καταφέρνει να μιλήσει απλά αλλά ουσιαστικά για την τέχνη, την αποτυχία, τη ματαιοδοξία, την κοινωνική πραγματικότητα και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει έναν τρόπο να επικοινωνήσει με τον κόσμο.
Ο ήρωας της ταινίας, ο Όσκαρ Ρεστρέπο, είναι ένας άνδρας βυθισμένος στη δική του αυταπάτη. Θέλει να πιστεύει ότι είναι ποιητής, ότι κάποτε θα αναγνωριστεί, ότι η ζωή του έχει ακόμη μπροστά της μια μεγάλη καλλιτεχνική δικαίωση. Στην πραγματικότητα, είναι άνεργος, εξαρτημένος από το αλκοόλ, ζει στο σπίτι της μητέρας του, παραμελεί την κόρη του και έχει σχεδόν αποκοπεί από τις βασικές υποχρεώσεις της καθημερινότητας.
Η ταινία δεν τον εξιδανικεύει. Δεν τον παρουσιάζει ως παρεξηγημένη ιδιοφυΐα ούτε ως ρομαντικό μάρτυρα της τέχνης. Αντίθετα, τον δείχνει ως έναν κουρασμένο, εγωκεντρικό και συχνά εκνευριστικό άνθρωπο, που έχει αφήσει την ιδέα της ποίησης να γίνει άλλοθι για την αδράνειά του. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη του φιλμ: στην ειλικρίνειά του.
φωτ. youtube
Όταν ο Όσκαρ αναγκάζεται να εργαστεί ως καθηγητής σε σχολείο, έρχεται αντιμέτωπος με έναν κόσμο που αρχικά τον κοιτάζει σαν κάτι ξένο. Ανάμεσα στους μαθητές του, όμως, ανακαλύπτει τη Γιουρλάντι, μια έφηβη με αληθινό ποιητικό ένστικτο. Η σχέση τους γίνεται ο άξονας της ταινίας. Ο Όσκαρ βλέπει σε εκείνη κάτι που ίσως είχε κάποτε ο ίδιος ή που θα ήθελε να έχει: τη δυνατότητα να μετατρέπει την καθημερινότητα σε ποίηση χωρίς να τη φυλακίζει μέσα στη φιλοδοξία.
Ο Σιμόν Μέσα Σότο κινηματογραφεί με ανθρωπιά, χιούμορ και κοινωνική παρατήρηση. Η ταινία έχει κάτι από ντοκιμαντερίστικη αμεσότητα, αλλά δεν χάνει ποτέ τη μυθοπλαστική της δομή. Χωρισμένη σε τέσσερα μέρη, ακολουθεί τον ήρωά της μέσα από τις ήττες, τις μικρές εκρήξεις και τις αμήχανες στιγμές του, χωρίς να εκβιάζει τη συγκίνηση.
Το μεγάλο της προτέρημα είναι ότι δεν μιλά για την ποίηση ως κάτι απόμακρο ή ελιτίστικο. Τη συνδέει με την καθημερινή ζωή, με την κοινωνία, με τις αποτυχίες, με την ανάγκη να δώσεις μορφή σε κάτι που σε πονά ή σε ξεπερνά. Ο Ουμπεϊμάρ Ρίος, μη επαγγελματίας ηθοποιός, δίνει στον Όσκαρ μια αυθεντικότητα που δύσκολα κατασκευάζεται. Η παρουσία του είναι άβολη, γήινη και βαθιά ανθρώπινη.
Ο «Ένας Ποιητής» είναι μια ταινία για όσους αγαπούν το σινεμά που δεν φωνάζει, αλλά μένει. Για όσους θέλουν να δουν μια ιστορία μικρή σε κλίμακα και μεγάλη σε αλήθεια. Και κυρίως για όσους πιστεύουν ότι η τέχνη δεν σώζει πάντα τον άνθρωπο, αλλά μπορεί να του δείξει πού ακριβώς έχει χαθεί.
Trailer:
Ο Τελευταίος Βίκινγκ
Τίτλος πρωτότυπου: Den Sidste Viking
Είδος: Μαύρη κωμωδία
Παραγωγή: Δανία, 2025
Σκηνοθεσία: Άντερς Τόμας Γιένσεν
Παίζουν: Μαντς Μίκελσεν, Νικολάι Λι Κάας, Σοφί Γκράμπολ, Κάρντο Ραζάζι, Λαρς Μπρίκμαν
Ο Άντερς Τόμας Γιένσεν επιστρέφει με μια ταινία που κινείται στο γνώριμο σύμπαν του: παράξενοι ήρωες, οικογενειακά τραύματα, μαύρο χιούμορ, βία, τρυφερότητα και μια παράλογη ιστορία που σταδιακά αποκαλύπτει ένα πολύ πιο σκοτεινό συναισθηματικό υπόστρωμα.
Στον «Τελευταίο Βίκινγκ», ο Άνκερ αποφυλακίζεται μετά από δεκαπέντε χρόνια και θέλει να βρει τα χρήματα μιας παλιάς ληστείας. Το πρόβλημα είναι ότι τα είχε εμπιστευτεί στον αδελφό του, τον Μάνφρεντ, ο οποίος πλέον δεν φαίνεται να θυμάται πού τα έκρυψε. Ακόμη χειρότερα, ο Μάνφρεντ ζει μέσα στη δική του ψυχική πραγματικότητα και πιστεύει ότι είναι ο Τζον Λένον.
Αυτή η αρχική ιδέα θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε μια απλή εκκεντρική κωμωδία. Ο Γιένσεν, όμως, δεν μένει εκεί. Κάτω από το κωμικό περίβλημα κρύβεται μια ιστορία για δύο αδέλφια που κουβαλούν το βάρος ενός κακοποιητικού παρελθόντος, μιας διαλυμένης οικογένειας και ενός μυστικού που τους έχει καθορίσει.
Ο Μαντς Μίκελσεν, σε ακόμη μία συνεργασία με τον Γιένσεν, δίνει μια ερμηνεία που ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και στο τραγικό. Ο Μάνφρεντ του δεν είναι απλώς ένας αλλόκοτος χαρακτήρας που προκαλεί γέλιο. Είναι ένας πληγωμένος άνθρωπος που έχει καταφύγει σε μια άλλη ταυτότητα για να αντέξει την πραγματικότητα. Ο Νικολάι Λι Κάας, ως Άνκερ, φέρνει την αντίθετη ενέργεια: σκληρότητα, θυμό, βία, αλλά και μια βαθιά ανάγκη για επανασύνδεση.
Η ταινία λειτουργεί ταυτόχρονα ως θρίλερ, μαύρη κωμωδία και οικογενειακό δράμα. Υπάρχουν σκηνές καταδίωξης, εγκληματίες που ζητούν τα λεφτά, ένα παλιό πατρικό σπίτι γεμάτο μνήμες και παράξενοι δευτερεύοντες χαρακτήρες που εμπλουτίζουν το σύμπαν της ιστορίας. Όμως η ουσία βρίσκεται αλλού: στη σταδιακή αποκάλυψη του τραύματος και στην ανάγκη των δύο αδελφών να ξαναβρούν, αν όχι την αθωότητά τους, τουλάχιστον έναν τρόπο να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλον.
Το χιούμορ είναι ιδιόρρυθμο, βορειοευρωπαϊκό, συχνά απότομο και όχι πάντα εύκολο για όλους. Όσοι, όμως, αγαπούν αυτό το είδος σινεμά, θα βρουν εδώ μια ταινία με προσωπικότητα, ένταση και συναισθηματικό βάθος. Μπορεί η διάρκειά της να δείχνει σε σημεία λίγο απλωμένη, όμως η χημεία των δύο πρωταγωνιστών και η ικανότητα του Γιένσεν να αναμειγνύει το γελοίο με το τραγικό κρατούν το ενδιαφέρον ζωντανό.
Ο «Τελευταίος Βίκινγκ» είναι μια ταινία για την ταυτότητα, τη μνήμη και τη δυνατότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας. Μια ιστορία που ξεκινά σαν αναζήτηση κρυμμένων χρημάτων και καταλήγει να μιλά για όσα οι άνθρωποι θάβουν μέσα τους για να επιβιώσουν.
Trailer:
Backrooms
Είδος: Τρόμου
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Κέιν Πάρσονς
Παίζουν: Τσιούετελ Ετζιόφορ, Ρενάτε Ράινσβε, Μαρκ Ντυπλάς, Λουκίτα Μάξγουελ
Το «Backrooms» είναι η ταινία της εβδομάδας που απευθύνεται πιο καθαρά σε ένα νεότερο κοινό, μεγαλωμένο μέσα στο διαδίκτυο, στα creepypasta, στα βίντεο του YouTube, στα παιχνίδια και στις εικόνες των άδειων, παράξενων χώρων που μοιάζουν οικείοι και ταυτόχρονα βαθιά απειλητικοί.
Ο Κέιν Πάρσονς, γνωστός από το διαδικτυακό σύμπαν που δημιούργησε, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη μια ιδέα που γεννήθηκε μέσα στην ψηφιακή κουλτούρα. Μια ανεξήγητη πόρτα εμφανίζεται στο υπόγειο μιας έκθεσης επίπλων και οδηγεί σε έναν κόσμο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει: ατελείωτοι κιτρινωποί διάδρομοι, άδειοι χώροι, φθορίζοντα φώτα, η αίσθηση ότι η πραγματικότητα έχει στραβώσει και ότι η έξοδος ίσως δεν υπάρχει.
Η ταινία ακολουθεί μια θεραπεύτρια που προσπαθεί να βρει τον εξαφανισμένο ασθενή της. Τα βίντεο που έχει αφήσει πίσω του γίνονται ίχνη μιας καθόδου σε έναν παράλληλο χώρο, όπου οι κανόνες του πραγματικού κόσμου έχουν καταρρεύσει. Η ηρωίδα περνά μέσα από την πόρτα και μπαίνει σε ένα περιβάλλον που δεν λειτουργεί μόνο ως σκηνικό τρόμου, αλλά ως ψυχικός λαβύρινθος.
Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι η ατμόσφαιρα. Ο ήχος από τις λάμπες φθορισμού, η κίνηση της κάμερας, οι άδειοι χώροι, το μοντάζ και η υφή της εικόνας δημιουργούν ένα αίσθημα αποπροσανατολισμού. Δεν πρόκειται για τρόμο που βασίζεται αποκλειστικά στο ξάφνιασμα. Η ταινία προσπαθεί να χτίσει έναν παρατεταμένο φόβο, μια αίσθηση ότι ο χώρος σε παρακολουθεί ή ότι όσο περισσότερο προχωράς τόσο λιγότερο θυμάσαι από πού ξεκίνησες.
Η Ρενάτε Ράινσβε και ο Τσιούετελ Ετζιόφορ δίνουν κύρος σε ένα υλικό που θα μπορούσε εύκολα να μείνει εγκλωβισμένο στην αισθητική του διαδικτύου. Ο Πάρσονς ξέρει να δημιουργεί εικόνες που μένουν στο μυαλό, αξιοποιεί το κλειστοφοβικό περιβάλλον και μιλά στη γλώσσα μιας γενιάς που έχει μάθει να φοβάται όχι μόνο το σκοτάδι, αλλά και την απέραντη ψηφιακή επανάληψη.
Εκεί που η ταινία ίσως υστερεί είναι όταν καλείται να πάει πέρα από την ατμόσφαιρα και να ανοίξει βαθύτερα υπαρξιακά ζητήματα. Η απομόνωση, η αποξένωση, η ζωή ανάμεσα στο πραγματικό και στο ψηφιακό, όλα υπάρχουν ως υπαινιγμοί, αλλά δεν αναπτύσσονται πάντα με την ίδια δύναμη. Παρ’ όλα αυτά, το «Backrooms» παραμένει μια αξιοπρόσεκτη πρόταση τρόμου, ειδικά για θεατές που αναζητούν κάτι πιο σύγχρονο, πιο ψυχολογικό και λιγότερο συμβατικό.
Trailer:
Beast
Είδος: Δραματική αθλητική περιπέτεια
Παραγωγή: Αυστραλία, 2026
Σκηνοθεσία: Τάιλερ Άτκινς
Παίζουν: Ντάνιελ ΜακΦέρσον, Λουκ Χέμσγουορθ, Ράσελ Κρόου, Μοτζιάν Αρία, Κέλι Γκέιλ, Τζορτζ Μπέρτζες
Το «Beast» κινείται σε ένα γνώριμο κινηματογραφικό έδαφος: τον παλιό πρωταθλητή που επιστρέφει για έναν τελευταίο αγώνα. Είναι μια φόρμουλα που έχουμε δει πολλές φορές, από το μποξ μέχρι τις πολεμικές τέχνες και τα MMA. Όμως όταν εκτελείται με ρυθμό, ένταση και στοιχειώδη πίστη στους χαρακτήρες της, μπορεί ακόμη να λειτουργήσει.
Ο Πάτον Τζέιμς, πρώην θρύλος των MMA, έχει εγκαταλείψει εδώ και χρόνια το κλουβί και ζει μια πιο σιωπηλή ζωή ως επαγγελματίας ψαράς. Το παρελθόν, όμως, επιστρέφει όταν ο αποξενωμένος αδελφός του βρίσκεται σε κίνδυνο εξαιτίας χρεών σε γκάνγκστερ. Για να τον σώσει, ο Πάτον αναγκάζεται να δεχτεί έναν τελευταίο αγώνα απέναντι σε έναν νεότερο, αλαζονικό και πανίσχυρο πρωταθλητή.
Το σενάριο, που συνυπογράφει ο Ράσελ Κρόου, δεν κρύβει τα κλισέ του. Υπάρχει ο παλιός προπονητής, η δύσκολη προετοιμασία, ο τραυματισμένος οικογενειακός δεσμός, ο αδίστακτος μάνατζερ, η τελική μάχη. Όμως η ταινία έχει την ειλικρίνεια του είδους της. Δεν προσποιείται ότι ανακαλύπτει ξανά τον τροχό. Θέλει να προσφέρει ένταση, σωματικότητα, συναίσθημα και μια ιστορία λύτρωσης.
Οι σκηνές των αγώνων είναι από τα δυνατά της σημεία. Έχουν ένταση, ρυθμό και μια αίσθηση σκληρότητας που ταιριάζει στον κόσμο των MMA. Ο Ντάνιελ ΜακΦέρσον είναι πειστικός ως παλιός αθλητής που κουβαλά βάρος στο σώμα και στην ψυχή του, ενώ ο Ράσελ Κρόου, στον ρόλο του προπονητή, δίνει την απαραίτητη βαρύτητα στην ιστορία.
Το ενδιαφέρον του «Beast» βρίσκεται κυρίως στο πώς συνδέει τη βία του αθλήματος με την ανάγκη του ήρωα να επανορθώσει. Η αρένα δεν είναι απλώς χώρος θεάματος. Είναι το μέρος όπου ο Πάτον καλείται να αποδείξει κάτι στον εαυτό του, στον αδελφό του και σε έναν κόσμο που κατασκευάζει τους «θρύλους» με όρους αγοράς, δημοσιότητας και στοιχήματος.
Δεν είναι μια ταινία που ανατρέπει το είδος. Είναι, όμως, μια στιβαρή αθλητική περιπέτεια για θεατές που αγαπούν τις ιστορίες δεύτερης ευκαιρίας, τη σωματική ένταση και το δραματικό βάρος ενός τελευταίου αγώνα.
Trailer:
Homo Sapiens?
Τίτλος πρωτότυπου: Homo Argentum
Είδος: Κωμωδία
Παραγωγή: Αργεντινή, 2025
Σκηνοθεσία: Μαριάνο Κον, Γκαστόν Ντουπράτ
Παίζουν: Γκιγιέρμο Φρανσέγια, Κλάρα Κόβατσιτς, Έβα Ντε Ντομίνιτσι, Μίγκε Γκρανάδος, Γκρασιέλα Στεφάνι
Το «Homo Sapiens?» είναι μια σπονδυλωτή κωμωδία από την Αργεντινή, που επιχειρεί να σατιρίσει τα στραβά και ανάποδα μιας ολόκληρης κοινωνίας μέσα από δεκάξι μικρές ιστορίες. Στο κέντρο όλων βρίσκεται ο Γκιγιέρμο Φρανσέγια, ο οποίος ενσαρκώνει διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλάζοντας μορφή, φωνή, ύφος και κοινωνικό προσωπείο.
Η ταινία των Μαριάνο Κον και Γκαστόν Ντουπράτ πατά πάνω σε μια παράδοση λαϊκής σάτιρας που θυμίζει σε σημεία την ιταλική κωμωδία των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Το σχήμα είναι απλό: μικρές ιστορίες, αναγνωρίσιμοι τύποι, υπερβολή, γκροτέσκο χιούμορ, κυνισμός και μια προσπάθεια να αποτυπωθούν τα εθνικά ελαττώματα μέσα από κωμικά στιγμιότυπα.
Οι χαρακτήρες που παρελαύνουν είναι γνώριμοι: ο υποκριτής υπερασπιστής της ηθικής, ο δήθεν ειδικός που μιλά με βεβαιότητα για όσα αγνοεί, ο ευγενικός εκμεταλλευτής, ο ρατσιστής καλλιτέχνης, ο πολίτης που αναγνωρίζει τη διαφθορά μόνο όταν δεν τον συμφέρει. Η ταινία θέλει να γίνει καθρέφτης μιας κοινωνίας γεμάτης αντιφάσεις.
Το πρόβλημα είναι ότι η σάτιρα δεν είναι πάντα ισορροπημένη. Υπάρχουν στιγμές που το χιούμορ λειτουργεί, προκαλεί γέλιο και αποκαλύπτει κάτι άβολο. Υπάρχουν, όμως, και στιγμές που η κακία μοιάζει πιο έντονη από την παρατήρηση και ο κυνισμός περισσότερο εύκολος παρά διεισδυτικός. Η ταινία φαίνεται να επιλέγει τους στόχους της με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις, ειδικά όταν αγγίζει την εργατική τάξη, τις γυναίκες ή τις φτωχότερες γειτονιές.
Ο Φρανσέγια παραμένει ο βασικός λόγος παρακολούθησης. Μεταμορφώνεται συνεχώς, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με πιο επιφανειακά μέσα, δίνοντας στην ταινία ρυθμό και αναγνωρισιμότητα. Το αποτέλεσμα είναι άνισο, αλλά όχι αδιάφορο. Ως κοινωνική κωμωδία, το «Homo Sapiens?» μπορεί να ενοχλήσει, να προκαλέσει και να διχάσει, όπως συχνά συμβαίνει με τη σάτιρα που θέλει να χτυπήσει ευρύτερα κοινωνικά αντανακλαστικά.
Trailer:
Το Γεράκι της Μάλτας
Τίτλος πρωτότυπου: The Maltese Falcon
Είδος: Φιλμ νουάρ
Παραγωγή: ΗΠΑ, 1941
Σκηνοθεσία: Τζον Χιούστον
Παίζουν: Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Μέρι Άστορ, Σίντνεϊ Γκρίνστριτ, Πίτερ Λόρε
Για τους φίλους του κλασικού σινεμά, η επανέκδοση της εβδομάδας είναι πραγματικό δώρο. Το «Γεράκι της Μάλτας», πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Τζον Χιούστον, παραμένει ένα από τα πιο εμβληματικά φιλμ νουάρ όλων των εποχών και μία από τις ταινίες που καθόρισαν τον μύθο του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.
Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ντάσιελ Χάμετ, το φιλμ ακολουθεί τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Σαμ Σπέιντ σε μια ιστορία γεμάτη απληστία, εξαπάτηση, μυστικά και σκοτεινούς χαρακτήρες. Το αντικείμενο του πόθου, το περίφημο γεράκι, γίνεται σύμβολο μιας ολόκληρης κινηματογραφικής ηθικής: όλοι θέλουν κάτι, κανείς δεν είναι αθώος και η αλήθεια κρύβεται πίσω από βλέμματα, σιωπές και ψέματα.
Η σημασία της ταινίας δεν βρίσκεται μόνο στην πλοκή της, αλλά κυρίως στο ύφος της. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, οι σκιές, οι διάλογοι, οι κυνικοί ήρωες, η μοιραία γυναίκα, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που μοιάζουν βγαλμένοι από εφιάλτη, όλα συνθέτουν ένα πρότυπο πάνω στο οποίο χτίστηκε μεγάλο μέρος του φιλμ νουάρ.
Ο Μπόγκαρτ είναι αξεπέραστος ως Σαμ Σπέιντ. Ψυχρός, ειρωνικός, αμφίσημος, γοητευτικός και σκληρός, δημιουργεί έναν ήρωα που δεν είναι ακριβώς καλός, αλλά διαθέτει τον δικό του κώδικα. Δίπλα του, η Μέρι Άστορ, ο Σίντνεϊ Γκρίνστριτ και ο Πίτερ Λόρε δίνουν μορφή σε έναν κόσμο όπου η απάτη είναι σχεδόν τρόπος ζωής.
Η επιστροφή του «Γερακιού της Μάλτας» στις αίθουσες είναι ευκαιρία για τους παλιούς να το ξαναδούν στη μεγάλη οθόνη και για τους νεότερους να ανακαλύψουν από πού ξεκινά ένα μεγάλο κομμάτι της κινηματογραφικής μυθολογίας του 20ού αιώνα. Είναι μια ταινία που δεν χρειάζεται νοσταλγική επιείκεια. Αντέχει ακόμη, γιατί η ακρίβεια της αφήγησης, η ατμόσφαιρα και οι χαρακτήρες της παραμένουν ζωντανοί.
Με λίγα λόγια: Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Σαμ Σπέιντ μπλέκει σε μια υπόθεση εξαπάτησης, φόνων και απληστίας γύρω από ένα μυστηριώδες πολύτιμο αγαλματίδιο.
Trailer:
Τι να διαλέξετε αυτή την εβδομάδα
Η εβδομάδα έχει πραγματικά επιλογές για διαφορετικά γούστα. Όσοι αναζητούν έξυπνο, καλογραμμένο σινεμά με δυνατές ερμηνείες, μπορούν να ξεκινήσουν από τους «Κρίστοφερ». Όσοι αγαπούν τις ανθρώπινες ιστορίες με κοινωνική ματιά, χιούμορ και συγκίνηση, δύσκολα θα προσπεράσουν τον «Έναν Ποιητή». Για τους φίλους του σκανδιναβικού μαύρου χιούμορ, ο «Τελευταίος Βίκινγκ» είναι η πιο χαρακτηριστική πρόταση.
Το «Backrooms» είναι η επιλογή για τους νεότερους θεατές και τους φανατικούς του ψυχολογικού τρόμου, ενώ το «Beast» θα βρει το κοινό του ανάμεσα σε όσους αγαπούν τις αθλητικές ιστορίες επιστροφής και λύτρωσης. Το «Homo Sapiens?» απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για κοινωνική σάτιρα, έστω και με άνισο αποτέλεσμα. Και, φυσικά, το «Γεράκι της Μάλτας» είναι η ασφαλής επιλογή για όσους θέλουν να δουν ή να ξαναδούν ένα από τα αριστουργήματα του κλασικού αμερικανικού σινεμά.
Σε μια περίοδο που οι κινηματογραφικές αίθουσες χρειάζονται δυνατές εβδομάδες για να κρατήσουν το κοινό κοντά τους, το σημερινό πρόγραμμα προσφέρει ακριβώς αυτό: ποικιλία, προσωπικότητες, είδη, κλασικές αξίες και νέες φωνές. Από την τέχνη και την ποίηση μέχρι τα κλουβιά των MMA και τους ψηφιακούς λαβυρίνθους του τρόμου, οι επιλογές είναι αρκετές για να κάνουν τους σινεφίλ να επιστρέψουν στις σκοτεινές αίθουσες.
