“Μήπως έχετε πάρει κανένα μπάφο”
Της Δέσποινας Μακρινού
“Μήπως έχετε πάρει κανένα μπάφο πρίν βγείτε στην εκπομπή”?
Μηπως! Αναρωτιέται ο Αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης και μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου, εκλεγμένος απο εξήντα χιλιάδες και πάνω έλληνες πολίτες, απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους μιάς τηλεοπτικής εκπομπής.
Αστειευόμουν, δήλωσε εκ των υστέρων και όλα τελείωσαν εκεί. “Δεν υφίσταται θέμα” δηλώνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και λοιπόν … “είμαστε μιά χαρούμενη ατμόσφαιρα!”
Καλή η απορία του Υπουργού Υγείας, μόνο που θα έπρεπε να την απευθύνει στους ψηφοφόρους του και όχι στους δημοσιογράφους της εκπομπής.
Και κανονικά θα έπρεπε να δώσει ο ίδιος την απάντηση γιατί προφανώς πρέπει κανείς να έχει πάρει μπάφο, για να ψηφίσει αυτό το ανθρωποειδές δημιουργημα της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
Χωρίς τον παραμικρό σεβασμό στους τηλεθεατές – τους οποίους με τη συμπεριφορά του απριόρι θεωρεί ηλίθιους – χωρίς να σέβεται τα τηλεοπτικά σύμβολα, που ορίζουν ηλικιακή ανοχή, στη λεκτική χρήση παράνομων ουσιών, εκσφενδονίζει, δίκην χιούμορ, σε βαριά αργκό μάγκικη διάλεκτο, την απορία του.
Γιατί για τον Άδωνη Γεωργιάδη τα πάντα είναι μιά συνεχιζόμενη χωρίς όρια φαρσοκωμωδία σε βάρος των πολιτών. Πλάκα κάνει όταν μιλάει για την Υγεία, πλάκα κάνει όταν μιλάει για τα νανογιλέκα, πλάκα κάνει όταν μιλάει επι παντός του επιστητού ως οφείλει ως … Αντιπρόεδρος.
Γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να υπεκφύγει και να το “παίξει πονηρός”. Και ως ένα βαθμό τα καταφέρνει, δυστυχώς!
Λατρεύει το μικρόφωνο και την κάμερα, λατρεύει να προσβάλλει τους συνομιλητές του, λατρεύει να ωραιοποιεί ακόμη και την πιο μεγάλη ασχήμια της κυβέρνησης που εκπροσωπεί…
Γελοιοποιεί τα πιο σοβαρά θέματα, προκαλώντας και αλλάζοντας την ατζέντα της καθημερινής κριτικής.
Θυμίζει ένα είδος χαμαιλέοντα, που μπορεί να επιβιώσει σε όλες τις συνθήκες, αρκεί να μπορεί να δηλώνει παρουσία.
Ένας είδος πολιτικού “μαιντανού” επισκέψιμου ανα πάσα στιγμή.
Αλοίμονο όμως, το θέμα δεν είναι ο ίδιος.
Το θέμα είναι ότι καταφέρνει και “τσιμπάει” καθημερινή δημοσιότητα είτε μέσω ραδιοφώνου είτε μέσω τηλεόρασης, περιοδικών – κυρίως life stylev- ακόμη και σοβαρών εφημερίδων.
Είναι ο εύκολος “πελάτης” της προκλητικότητας, της αναίδειας, της αναλγησίας, της αλλαζονείας και του ναρκισισμού.
Απευθυνόμενοι στον ίδιο θα του λέγαμε με βαθειά πίκρα “Ναί bro πίνουμε μπάφο όλοι εμείς που σε ακούμε” Δυστυχώς!
