Συνομιλίες με τον κ. Κόϋνερ – Της Ευτυχίας Καρύδη Φαράκου

“ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ, που έχεις κάνει ποτέ σου;”ρώτησε τον κύριο Κ. ο Μ.

“-Σίγουρα αυτό που δεν έκανα ακόμα”

– Κι αυτά που έχεις ήδη κάνει;….Δε μπορεί, διάβολε, κάποιο θα θυμάσαι”*

– “Πολλά, καλέ μου Μ. Πρόλαβα κι έζησα γεμάτη ζωή, με μπόλικα καλά και ασχήμια”

Γεμάτη ζωή και του Ανδρέα-Μάριου Σουσουρή: “Συνομιλίες με τον κ. Κόϋνερ”. Συνομιλίες που σκανδαλίζουν, παραξενεύουν, μάς κάνουν ικανούς να ξεχωρίζουμε το νόθο από το γνήσιο. χωρίς τεχνητές απομιμήσεις.Με δικαιωμένη την απλή γλώσσα μιλάει για τις πληγές-αινίγματα που κρύβει κάθε εποχή, αλλά και καθένας μας μέσα στους καιρούς του και τούς δίνει απάντηση σαν να συνομιλούσε με φίλο. Φίλος που στην ουσία δεν είναι,νομίζω, άλλος από τον εαυτό του.Γι “αυτό εμπεριέχει την αγωνία για την αλήθεια,την αμφισβήτηση της αυθεντίας την μονάκριβη αρετή της αυτοκριτικής και τη διάθεση για επανορθωτικές επεμβάσεις σε κάποιο πρόβλημα, μιας κι ο κόσμος είναι υπερβολικά αργοκίνητος όταν το συναίσθημα εξασθενεί μες στο δράμα”*

Έτσι χωρίς συναίσθημα και ανεκλογίκευτο και το πιο λογικό “Δε θέλο να μεγαλόσο.Η μαιγάλοι ίνε τρελοί. Φονάζουν και κάνουν συνέχια πόλεμο κι ίνε χομένη στη φτόχια από άλλους μαιγάλους που ίνε πιο έξυπνοι απ΄αυτούς”*

Θέλω όμως να διαβάσω και να ξαναδιαβάσω τις “Συνομιλίες με τον κ. Κόϋνερ” του Μάριου. Ίσως γιατί νιώθω πως οι κουβέντες του με παρακινούν να βρω κάποιο σκοπό και νόημα στην κρίση που περνάει η ύπαρξή μου.

Βλέπετε ο χρόνος με έχει καταπιεί. Είμαι μεγάλη πια.Δεν έχω περιθώρια για επανορθωτικές επεμβάσεις.

~~~~~

Υ.Γ. Mε λαιμαργία χθες άνοιξα τον φάκελο του courier. Έκπληκτη για τον τίτλο (ΛΑΤΡΕΥΩ τις Ιστορίες του κ. Κοϋνερ). Στην κυριολεξία κατάπινα τις Συνομιλίες του όπως οι γλάροι. Δεν ήθελα να παραλείψω την προέλαση. Ήθελα να την ταιριάξω με το “πλατς”. Στάθηκε αδύνατον. Προτίμησα να σου γράψω όσο πιο γρήγορα. Σ΄ευχαριστώ, φίλε.