Υπόκλιση Τί κούκλος, θεέ μου! Τί Άδωνις! Τί Υάκινθος! – Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου

Ο Αλιρεζά Ραϊσί εκτελέστηκε στις 5 Οκτωβρίου 2026, μαζί με τον 25χρονο, Αλιρεζά Σεπαχί. Οι δυο άντρες περιλαμβάνονταν σε ομάδα κατηγορουμένων για το θάνατο τεσσάρων μελών των ιρανικών Δυνάμεων Ασφαλείας, κατά τη διάρκεια επεισοδίων στην πλατεία Σαχίντ Αλιχαντί του Ισφαχάν του Ιράν. Παλαιά πρωτεύουσα της Περσίας γνωστό και ως Ισπαχάν. Τα Ασπάδανα των αρχαίων Ελλήνων.

Οι εκτελεσμένοι επί 18 ημέρες είχαν υποστεί βασανιστήρια, ηλεκτροσόκ και εξαναγκασμό σε ομολογία, ενώ οι δικαστικές διαδικασίες διήρκεσαν ελάχιστα και οι εφέσεις απορρίφθηκαν σε λιγότερο από 48 ώρες.

Λίγες ώρες πριν την εκτέλεσή του ο Αλιρεζά Σεπαχί παντρεύτηκε την αγαπημένη του τηλεφωνικά από την φυλακή. Ο Αλιρεζά Ραϊσί είχε μια συνομιλία με τον πατέρα του που το ηχητικό ντοκουμέντο της δημοσιοποιήθηκε μετά τη δολοφονία του.

—”Συγχώρεσέ με! Συγχώρεσέ με! Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για σένα” ακούγεται ο πατέρας.

—“Μπαμπά, είμαι περήφανος για σένα” έρχεται η απάντηση.

—” Κι εγώ είμαι περήφανος για σένα, ψελλίζει ο πατέρας.

— “Μην κλαις μπαμπά” τον ενθαρρύνει ο κατάδικος “Δώσε μόνο χαιρετισμούς στο θείο και πες του ότι θα προσέχω τον Ραμίν”.

Δολοφονημένος κι ο Ραμίν στις 9 Ιανουαρίου κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στην περιοχή Μπαχαρεστάν του Ισπαχάν.

Κάντε λίγη υπομονή και δεν θα ακούτε εκ των υστέρων την φρίκη. Μπρος στα μάτια σας θα εκτυλίσσονται οι εκτελέσεις. Έτσι εισηγείται η χώρα της πυγμής που όλα τα περιφρονεί εκτός από ένα. Τον κυνισμό του χρήματος με αυτόν τον τρόπο κάνει τις υποθέσεις της για τα κέρδη, υποθέσεις οικουμενικές με πολέμους και αλληλοσφαγές.

Τί ειρωνεία! Μέσα σ΄αυτήν την αλλοφροσύνη καταραμένων φονιάδων, νέοι άνθρωποι πασχίζουν να βρουν την αλήθεια, το δίκαιο. Οι μεν με κενολογίες τους υπνωτίζουν. Οι δε με πονηρία επιστρατεύουν μεγάλα λόγια .Και οι μεν και οι δε παίρνοντας στάσεις ηρωικές κρύβουν όσο καλύτερα γίνεται πίσω από τις πλάτες τους αδηφάγα χρηματοκιβώτια. Μα ο Ραϊσί, ο Σεπαχί, ο Ραμί δεν παύουν να ζουν για την επανάσταση απ΄όπου ονειρεύονται να ξεπηδήσει ένας άλλος κόσμος.

Θυμάμαι απ΄τον “Λουκή Λάρα” του Δημήτριου Βικέλα:” Και μήπως θα υπήρχε ουδαμού επανάστασις εάν δεν υπήρχον της νεότητος η τόλμη και η απειρία;”.

Θυμάμαι και υποκλίνομαι Ραϊσί Υάκινθε, Άδωνι.