Γράφει η Μαίρη Βασάλου
Ναι, να νομίζουμε, να ελπίζουμε μια ηλιόχαρη μέρα σαν αυτή…για δες, περνάει ένα παιδί που πάει βόλτα το σκύλο. Tα πάντα ρέουν…όλα αλλάζουν, ο καιρός, οι καιροί, η διάθεση, οι ανθρωποι…η ώρα · η ιδια η ζωή, στους δρόμους, σαν το ποτάμι , φιδογυρίζει τη ροή. Κόσμε, για άκου κόσμε…Σήμερα, χθες, στα βάθη του νου, όσο περνούν τα χρόνια, οι σκέψεις μας σαρώνουν: Το πέραν και το μετά. Το ποιοι είμαστε σ’ αυτή τη γη και τι γινόμαστε στο ανύποπτο διάμεσο του χρόνου. Απαρχές της ανθρωπότητας, παίρνουμε τους ίδιους δρόμους κι ας πατάμε σε ξεχωριστούς. Ζούμε τις ίδιες χαρές και τις ίδιες ανατροπές. Όλοι έχουμε την ίδια αρχή και το ίδιο τέλος. Κι εσύ, φίλε, που θέλεις ακόμη τον κόσμο να αλλάξεις… και πας ενάντια στο ρεύμα, να χαράξεις τη δική σου ρότα – φτάνεις και δεν φτάνεις στην απέναντι ακτή της επαγγελίας. Αλλά , Εσύ – Μπράβο σου- τολμάς και προχωράς. Δεν μένεις στην απραξία της στιγμής, στο ίδιο σημείο , σαν τα λιμνάζοντα νερά, σαν μια μέρα χωρίς ήλιο, φθινοπωρινή, κάτω από τα σύννεφα και πάνω στη βρεγμένη γη. Βγαίνεις στο ξέφωτο, στην άπλα, σαν τα φύλλα στα κλαριά του δέντρου που στρέφουν το βλέμμα στο πρόσωπο του ήλιου. Γιατί υπάρχει η άνοιξη στην καρδιά σου, ανοιχτοί οι δρόμοι, ξεκάθαροι οι ορίζοντες μπροστά σου, φωτίζουν τις γκρίζες μέρες να σου θυμίζουν θάλασσα, να σου θυμίζουν ουρανό …σκέψεις, γράφοντας
