Η Επικαιρότητα του 2026 που σκοτώνει! – Γράφει η Νάντια Βαλαβάνη

Η Επικαιρότητα του 2026 που σκοτώνει!

Γράφει η Νάντια Βαλαβάνη

    Αυτή η χρονιά ξεκινά με τους πιο μαύρους οιωνούς, την αδιάντροπη απαγωγή του Προεδρικού ζεύγους της Βολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ: Νεκρανασταίνοντας το κατ’  εξοχήν ιμπεριαλιστικό – αποικιοκρατικό δόγμα του παρελθόντος τους, το Δόγμα Μονρόε, σύμφωνα με το οποίο ολόκληρη η Αμερικάνικη Ήπειρος – οι λαοί, οι χώρες και οι πολύτιμοι φυσικοί τους πόροι – αποτελεί “πίσω αυλή των ΗΠΑ”, στην οποία μπορούν να κάνουν τα πάντα. Εξαθλίωση, θανατικό, αίμα, δάκρυα και βασανιστήρια σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων ακολούθησε την εφαρμογή του μέχρι οι λαοί, τα κινήματα κι η ίδια η κίνηση της ιστορίας να το αχρηστέψουν. Βεβαίως, η απαγωγή, συνοδευόμενη από την κρατική δολοφονία στο έδαφος μιας κυρίαρχης χώρας, σύμφωνα με ότι εχει ανακοινωθεί μέχρι στιγμής, 80 στρατιωτικών και πολιτών της (ανάμεσα τους και των 30 αντρών και γυναικών που απάρτιζαν την Προεδρική Φρουρά) κυριολεκτικά μέσα στον ύπνο τους και η καταστροφή με βομβαρδισμό, στο πλαίσιο ενός ακήρυχτου πολέμου, κρίσιμων υποδομών της, είναι το πρελούδιο κι όχι ακόμα regime change στη Βενεζουέλα. 

Το τι θα επακολουθήσει εκεί έχει μεγάλη σημασία για τη συνέχεια: Αν η επόμενη στη σειρά θα είναι η πολύπαθη Κούβα, αλλά και το Μεξικό κι η Κολομβία και άλλοι – ενώ αναδύεται και “ατσαλώνεται” μια νέα “μαύρη” Λατινοαμερικανική Διεθνής στην υπηρεσία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του νεοφασισμού/νεοναζισμού: Αργεντινή, Σαλβαδόρ, Παραγουάη,και, από την αλλαγή του 2026, η επίσης πολύπαθη Χιλή.

Και με τη χαίνουσα πληγή της Γάζας, αλλά και της Δ. Όχθης και της Ιερουσαλήμ στη γειτονιά μας της Ανατολικής Μεσογείου, ας μην ξεχνούμε τα “ισραηλινά ηχοχρώματα” που η ανακοίνωση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας συσχετίζει άμεσα με το σχεδιασμό και την εκτέλεση μιας τέτοιας αδιάντροπης πράξης καταστρατήγησης κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου, με τα οποία ασχολούνταν χθες τα ΜΜΕ στο Ισραήλ.

Γι΄ αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία η αλληλεγγύη μας αυτή τη στιγμή στην Παλαιστίνη, στη Βενεζουέλα, την Κούβα και κάθε άλλη αγωνιζόμενη χώρα και λαό στη Λ. Αμερική και στη Μ. Ανατολή.

Πολύ περισσότερο, όταν οι κυβερνήσεις τόσων κρατών υποδύονται τις “κότες” (ας με συγχωρήσουν για την σε βάρος τους προσβολή αυτά τα εξαιρετικά πτηνά…), με πρώτη και καλύτερη την Ελληνική: Η προχθεσινή ανακοίνωση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Χ προκάλεσε μέχρι και χθεσινή απάντηση του ΥΠΕΞ της Βενεζουέλας, που καλεί τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας να μην ξανασχοληθεί με τη χώρα του μέχρι να μελετήσει αρκετά το Διεθνές Δίκαιο ώστε να καταλάβει τι γίνεται… Για να μην θυμηθούμε ότι η Ελληνική κυβέρνηση ήταν από τις πρώτες που αναγνώρισαν ως “Πρόεδρο της Βενεζουέλας” έναν ανύπαρκτο αχυράνθρωπο, τον Γκουαϊδό, που κανείς δε θυμάται πια σήμερα. Άστε που παρόμοια φαίνεται ότι προαλοίφεται η τύχη της άλλης, πιο σύγχρονης αγαπημένης της Ελληνικής κυβέρνησης, της Ματσάδο, που ο Τραμπ “άδειαζε” την ίδια ώρα που απήγαγε το Προεδρικό ζεύγος της Βενεζουέλας δηλώνοντας ότι δεν “κάνει” ως διάδοχη λύση για τη χώρα, καθώς δεν διαθέτει “την υποστήριξη και το σεβασμό του Βενεζολάνικου λαού”(!) (προφανώς ότι η “συμμαχία προθύμων” των γερακιών  της Ευρώπης απένειμαν αντί για τον Τραμπ  σ΄ αυτήν το Νόμπελ Ειρήνης 2025 επιχειρώντας να επιταχύνουν εξελίξεις regime change στη Βενεζουέλα και με δική τους σφραγίδα, φαίνεται ότι  εκνεύρισε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ περισσότερο απ’  ότι είχε αφήσει να φανεί ως σήμερα..)

Και τώρα, τι θα κάνουμε σε Ελλάδα και Ευρώπη χωρίς αχυρανθρώπους; Όταν οι ΗΠΑ αποφασίζουν ν΄ αναλάβουν τη διοίκηση (και κατασπάραξη των πλουτοπαραγωγικών πόρων) μιας χώρας με “απευθείας ανάθεση” στις πετρελαϊκές εταιρείες τους και στο πολιτικό τους προσωπικό;

Γι’  αυτό έχει επίσης σημασία και η γνώση της ιστορίας, γνωστής και άγνωστης, ελληνικής και παγκόσμιας. Όπως επεσήμανε στον “σύντομο 20ο αιώνα” του, στον “Αιώνα των άκρων”, και ο Έρικ Χομπσμπάουμ, δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο απ’ το φαινόμενο που εμφανίστηκε προς το τέλος του, μετά το 1989, οι νέοι άνθρωποι σε παγκόσμιο επίπεδο να βρίσκονται αιχμάλωτοι ενός διαρκούς παρόντος, αποκομμένου από το δημόσιο παρελθόν των καιρών τους.