Τι είδα στη Βενεζουέλα
Γράφει ο Γιώργος Βαρεμένος
Έχω βρεθεί στη Βενεζουέλα τρεις φορές. Γιορτάζοντας τα Χριστούγεννα σε κοινότητες, στη ζούγκλα, στο δρόμο για τους καταρράκτες του Αγγέλου, μέχρι τη παρατήρηση στις πρώτες εκλογές μετά το θάνατο του Ούγκο Τσάβες, όπως και αργότερα σε πολιτιστικά events. Ευλογία και κατάρα για τη χώρα είναι το πετρέλαιο με τα μεγαλύτερα αποθέματα στο κόσμο να βρίσκονται σ΄ αυτή.
Μετά την ανάδειξη του χαρισματικού ηγέτη Τσάβες, ο οποίος είχε αναμφισβήτητα με το μέρος του την λαϊκή πλειοψηφία, καλλιεργήθηκε η εντύπωση ότι η Βενεζουέλα είναι μια κομμουνιστική χώρα τύπου Κούβας. Αυτό απέχει παρασάγγας από την αλήθεια, καθότι πρόκειται για μια ταξική κοινωνία, της οποίας τη διαβάθμιση συνειδητοποιείς κατευθυνόμενος στο Καράκας, από το αεροδρόμιο προς τα πάνω και ατενίζοντας πρώτα στους γύρω λόφους τα barrios των φτωχών, μετά τα μεσαία και τέλος τις γειτονιές των προνομιούχων.Ο Τσάβες διέθεσε μεγάλα ποσά από το εισόδημα του πετρελαίου για την ανακούφιση των φτωχότερων στρωμάτων με την δημιουργία δομών υγείας με γιατρούς και από τη Κούβα, όπως και άλλες μορφές κοινωνικού κράτους δυσεύρετου στη Λατινική Αμερική. Ο ίδιος αλλά και οι διάδοχοί του πάσχισαν για την άνοδο του μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου του λαού με τη δημιουργία μεταξύ άλλων και της συστάδας ορχηστρών κλασικής μουσικής από τις οποίες ξεπήδησαν νεαροί μαέστροι ένας από τους οποίους είναι και ο διάσημος Γκουστάβο Ντουνταμέλ.
Τα προβλήματα όμως δεν ξεριζώθηκαν όπως εκείνο της εγκληματικότητας που είναι ενδημική στη Λατινική Αμερική.
Το κυριότερο όλων, ήταν ότι η μονοκαλλιέργεια του πετρελαίου οδήγησε σε απόλυτη εξάρτηση από τις εισαγωγές καταναλωτικών αγαθών, οι οποίες σε περιόδους πτώσης της τιμής του πετρελαίου έπαιρναν τη μορφή αγώνα δρόμου, για την κάλυψη των αναγκών του λαού. Αυτόν τον αγώνα μου τον περιέγραφε Έλληνας επιχειρηματίας και θαυμαστής του Τσάβες που πρωτοστατούσε στις εισαγωγές.
Άλλοι Έλληνες επιχειρηματίες μεσαίου βεληνεκούς που δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο παπουτσιών ή άλλων αγαθών και αγαπούσαν τη χώρα, μου περιέγραφαν τις συνθήκες πολιορκίας, που είχαν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια και οι οποίες τους ανάγκασαν να αποσυρθούν.
Η δαιμονοποίηση της Βενεζουέλας ως δικτατορίας, πήρε το χαρακτήρα υστερίας προκειμένου να καλυφθεί η διείσδυση των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών με έναν από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης τον Γκουαϊδό να είναι αποδεδειγμένα πράκτορας CIA. Δεν αρκέστηκαν σ΄ αυτόν, αλλά οργάνωσαν την απαγωγή του.
Στις πρώτες μετά τον θάνατο του Τσάβες εκλογές, προκαλούσε εντύπωση το γεγονός ότι η εκλογική διαδικασία ήταν καθολικά ηλεκτρονική. Στα εκλογικά τμήματα αποκλείονταν να γίνει νοθεία. Στη συγκέντρωση των αποτελεσμάτων στο υπουργείο Εσωτερικών δεν είμαι ειδικός να ξέρω τι θα μπορούσε να συμβεί, όπως δεν ήξερα τι συνέβη όταν ο Μπους κέρδισε τον Αλ Γκορ με λίγους ψήφους στη Φλόριντα, όπου κυβερνήτης ήταν ο αδελφός του.
Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ, που έχουν στηρίξει στη Λατινική Αμερική στυγνές δικτατορίες για τις οποίες καθιερώθηκε ο όρος μπανανίες και έχουν ανατρέψει νόμιμες κυβερνήσεις, εμφανίζονται στο ρόλο του υπερδικαστή και κριτή της δημοκρατίας κάποτε με διάφορα προσχήματα και τώρα με απόλυτο κυνισμό.
Ο Μπέρνι Σάντερς, δήλωσε ότι η απαγωγή του Μαδούρο θυμίζει τις πιο σκοτεινές στιγμές της ανάμιξης των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική.
Σε πρόσφατη δήλωσή του, ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους ανέφερε ότι έχουμε φθάσει στην εποχή του Τζο Πέσι και για όσους θυμούνται, ο Πέσι ενσάρκωσε με αμίμητο τρόπο σε ταινίες το ρόλο του γκάγκστερ με αρρωστημένη λατρεία στη βία.
Ένας κανιβαλιστικά γκαγκστερικός καπιταλισμός, οδηγεί τον πλανήτη σε οριακές καταστάσεις. Μια ομάδα δισεκατομμυριούχων, που ελέγχουν τις πληροφορίες και έμμεσα τις συνειδήσεις έχουν βγάλει το μαχαίρι και κόβουν με αδηφαγία την πίτα του πλανήτη, έχοντας ως εναλλακτική να την κάνουν για τον Άρη, όταν χρειαστεί.
Πάλι ο Τζάρμους, στην τελευταία του ταινία διηγείται ένα ανέκδοτο σύμφωνα με το οποίο δύο πλανήτες ρωτούν έναν τρίτο τι του συμβαίνει και τον βλέπουν τόσο χάλια. Έχω πάθει ανθρωπότητα, απαντάει ο πλανήτης μέσα στο χάλι του.
Η ανθρωπότητα στα χειρότερά της.
ΥΓ 1. Ο Ντόναλντ Τράμπ δήλωσε ότι παρακολούθησε την απαγωγή του Μαδούρο σαν τηλεοπτικό σώου. Μόνο που δεν επρόκειτο για ταινία σκηνοθετημένη από τον Μάρτιν Σκορτσέζε, αλλά για απεχθή πραγματικότητα κανιβαλισμού κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου.
ΥΓ 2. Όσο για τον Κ. Μητσοτάκη φαντάζομαι ότι όχι μόνο αντιπολιτευόμενοι, αλλά και κάποιοι συμπολιτευόμενοι θα έχουν καταλάβει μέχρι που μπορεί να οδηγήσει το αμοραλιστικό – τυχοδιωκτικό προσωπικό του παιχνίδι. Εκτός και αν περιμένουν να το καταλάβουν όταν θα είναι πια αργά για όλους.
Το άρθρο του δημοσιογράφου Γιώργου Βαρεμένου δημοσιεύθηκε και στο TVXS.
