ΕΝΑ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ
Από τηνΝίνα ΝαχμίαΕβγαινε πάνω στη σκηνή
Κι ακροβατούσε στο σχοινί
Πόνους καυτούς από του κόσμου την κακία
Και τις μικρές του μαχαιριές
Τις μετουσίωνε κι αυτές
Σε βηματάκια, σε κινήσεις, σε αστεία.
Ηρθανε όλοι οι ειδικοί,
Οσοι το παίζαν ηθικοί
Και κάποιοι γιάπηδες, καλοί οικογενειάρχες
Μωρέ δεν ντρέπεται κι αυτός
Που του κουνιέται ο απαυτός
Οπως κουνιούνται μεσ’ στα κύματα οι βάρκες.
Και όλο πήγαιναν ξανά
Ωραία είναι τα ξυνά
Στάσου να ‘δούμε, που το πάει, τι θα κάνει.
Κι αυτός, σαν γλάρος να πετά
Με κάτι μάτια να κοιτά
Που λες και γύρευαν στο πέλαγος λιμάνι
Μα δεν κρατούσε πισινή
Ήθελε να ’χει η σκηνή
Oτι δικό του είχε η ζωή του: την αλήθεια
Και όλ’ αυτά, για ένα κοινό
Που αντέχει μόνο το φτηνό
Και που το τρέφει η ψευτιά κ’ η κακοήθεια.
Ενα ταλέντο όλο φωτιά
Δεν τα μπορεί τα στεγανά
Κι ότι πληρώσει, είναι φτιαγμένο να φωνάζει
Και από κάτω οι κουτοί,
Να καταλάβουνε, πες, τί;
‘Ηρθαν μονάχα να «τη βρουν», να κάνουν χάζι.
Κρυφά γελάκια, σαρκασμοί
Και οι δικοί του οι καημοί
Νά ’χουν φουσκώσει τα πανιά για μπαϊράκι
Την ώρα που έλεγε σαφώς
«Ηθοποιός σημαίνει φως»
Ή τη στιγμή πού ’ταν φτυστός η Βουγιουκλάκη
Μεσ’ στα κρυμμένα κυριλέ,
Ζωή σαν άπηχτο ζελέ
Που όλοι τρέμουνε μη λυώσει και φανούνε
Κι αυτός, σταράτα καθαρά,
Μεσ’ τη θολή αποφορά,
Να λέει αυτό, που αυτοί δεν τόλμησαν να πούνε.
Το ακροατήριο πολύ,
Κι αυτός, το σπάνιο πουλί,
Να κυνηγάει για τροφή το παλαμάκι
Και να περνάει βιαστικά,
Από τ’αστεία λαϊκά
Σ’ ένα όλο δράμα λυρικό του Χατζιδάκι
Οι κυριούλες με τις mesh
Οι παντρεμένες κ’ ηθικές
«Κοίτα τι λέει βρε Θανάση, το χυδαίο!»
Να κάνει ο Θάνος τουμπεκί
Γιατί δυο μέτρα παρά ’κει
Ξετυλιγόταν ένα τάλαντο σπουδαίο.
Κορμί ωραίο και στητό
Που κάθε βλέμμα ληστρικό
Άρχιζε αργά από τα ρούχα να το γδύνει
Κι αυτός, απ’ έξω να γελά,
Και από μέσα να σκιρτά
Σαν μιά φιγούρα τραγική του Παζολίνι.
Ολοι ζητούσαν βιαστικά
Να του ρουφήξουν μυστικά
Ολα τα κύτταρα, το δέρμα, την ψυχή του
Κι αυτός, δεν έκρυβε γι αυτόν
Τον πιό βαθύτερο εαυτόν
Νά ’χει και κάτι να κρατήσει τη ζωή του.
Δεν θα ξεχάσω όσο ζω
Τον πόνο αυτό τον γελαστό
Δεν θα ξεχάσω και το βλέμμα σου εκείνο
Εχουμ’ οι δυό μς κωδικό
Κι ένα σινιάλο ειδικό
Που μας ενώνει μυστικά Γιώργο Μαρίνο.
Νίνα Ναχμία
