Σε μια νύχτα που σαν τον άνεμο η ζωή άγρια φυσάει, πιάνεσαι με τη σκέψη σου σαν από ένα κλαδί δέντρου για να στηριχτείς… μα κάτι ανεπαίσθητα αλλάζει;
Γράφει η Μαίρη ΒασάλουΑμοιβαία συμπαράσταση;
Η αγάπη που μαθαίνει τώρα στις δύσκολες αυτές στιγμές στον κόσμο μας να εκφράζεται, καταγγέλλει τον “επίσημο χαμό ” του ανθρώπου από έναν ορατό εχθρό, που με τα όπλα του σε σημαδεύει.
Παρότι περιμένουμε ο πόλεμος να τελειώσει και δεν τελειώνει στο σπίτι υπάρχει ζεστασιά, η οικογένεια, τα παιδιά έρχονται πιο κοντά, ξεχασμένοι συγγενείς, χαμένοι φίλοι νοερά έστω, και από απόσταση ξανασμίγουν. Άλλωστε υπάρχουν τόσες και τόσες μορφές επικοινωνίας· στις μέρε μας, δεν είναι μόνο το διαδίκτυο, αλλά μια κλήση, ένα μήνυμα αρκεί, ένας χαιρετισμός, ένα χαμόγελο στον « άγνωστο» στο απέναντι μπαλκόνι.
Υπάρχει ακόμη και άλλη μία λέξη παρεξηγημένη, όπως είναι η «αλληλεγγύη». Βλέπεις τελευταία χώρες, ηγέτες- ορκισμένοι, χθεσινοί εχθροί – ξεκινώντας κάπου , κάπου βαθμιαία να στέλνουν εκατέρωθεν βοήθεια, ηθική και υλική.
Και εμείς , οι συνηθισμένοι άνθρωποι, στην καθημερινότητά μας, αναμένουμε το Πάσχα, λίγες μέρες μας χωρίζουν από την Ανάσταση, ψάχνουμε και βρίσκουμε τρόπους : καλέσματα στο γιορτινό τραπέζι , βοήθεια, στον συνάνθρωπο που υποφέρει, μια κουβέρτα στον άστεγο, φτάνει ακόμη και με έναν καλό λόγο αρκεί, για να δείχνουμε την αμοιβαία στήριξή μας ό ένας για τον άλλον, ανοίγοντας
έτσι, φωτεινούς δρόμους στους επερχόμενους.
