Αλμπερτ Αινστάιν: Ένας μοναχικός ταξιδιώτης της ακτίνας του φωτός
14 Μαρτίου 1879 – 18 Απριλίου 1955
Της Δέσποινας Μακρινού
Ένας μοναχικός ταξιδιώτης, στενά δεμένος με την ανθρωπότητα. Ένας ιδιοφυής επαναστάτης που αντιμετώπισε με σεβασμό και ταπεινότητα το πνεύμα του σύμπαντος. “ Οι νόμοι του σύμπαντος διέπονται απο ένα πνεύμα, ένα πνεύμα ανώτερο απο αυτό του ανθρώπου και μπροστά στο οποίο όλοι εμείς με τις πενιχρες μας δυνάμεις πρέπει να νοιώθουμε ταπεινοι”.
Ένας ευφάνταστος επιστήμονας, που κατάφερε να δώσει απαντήσεις στα πιο δύσκολα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο εβραικής καταγωγής Αλμπερτ Αινστάιν, στις 18 Απριλίου του 1955. άφησε την τελευταία του πνοή, αρνούμενος να υποστεί δεύτερη χειρουργική επέμβαση “Θέλω να φύγω όποτε θέλω εγώ. Είναι κακόγουστο να παρατείνεις τη ζωή τεχνητά. Έκανα το μερίδιο που μου αναλογούσε. Είναι ώρα να φύγω. Θα το κάνω κομψά”. Πέθανε απο εσωτερική αιμορραγία ρήξης ανευρύσματος στην κοιλιακή αορτή.
Υπήρξε μέτριος μαθητής απο άποψη, αρνούμενος να ακολουθήσει το σχολικό πρόγραμμα των μαθημάτων. “Το σχολείο είναι ένα στρατιωτικό καψόνι για ανεγκέφαλους”.
Στην ηλικία των 5 ετών, έκανε την πρώτη του προσέγγιση στην ερμηνεία της χρήσης μιάς … πυξίδας, που του είχε χαρίσει ο μπαμπάς του.
Η προσέγγιση του, στα δύσκολα θέματα της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζεται απο απλότητα, αγάπη και ομορφιά. “Η φύση ικανοποείται απο την απλότητα. Είναι η πραγματοποίηση των απλούστερων εφικτών μαθηματικών ιδεών” υποστήριζε.
Η επαναστατική του σκέψη και η δυσανεξία που έτρεφε για την τυραννία και την χειραγώγηση, καθόριζε όχι μόνο την επιστημονική του αναζήτηση, αλλά και την κοινωνική του συμπεριφορά καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής του.
“Η ανάπτυξη της επιστήμης και των δημιουργικών δραστηριοτήτων του πνεύματος, απαιτεί μιά ελευθερία που να εξασφαλίζει την ανεξαρτησία της σκέψης απο τις δεσμεύσεις του αυταρχισμού και της κοινωνικής προκατάληψης”.
Ο Αινστάιν σε πολιτικό επίπεδο, υπήρξε έντονα αντιφασίστας, υποστηρίζοντας και εμπράκτως το σοσιαλισμό. Ποτέ δεν έκρυψε το θαυμασμό του για τον Λένιν.
Βρέθηκε στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού κατά του Φράνκο, στην Ισπανία, την περίοδο του εμφυλίου και ήταν πολέμιος του Χίτλερ στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η αγάπη και ο θαυμασμός του για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και τους αρχαίους φιλοσόφους, υπήρξε θεμελιώδης και καταλυτική. Συνεργάστηκε στενά με τον Έλληνα μαθηματικό Καραθεοδωρή και πάντα και παντού εξέφραζε τον θαυμασμό του για την επιστημονική του επάρκεια.
Υποστήριζε τους Έλληνες πολιτικούς εξόριστους την εποχή του Ιδιωνύμου απο τον Βενιζέλο και είχε πολλές φορές παρέμβει με επιστολές διαμαρτυρίας, για τις διώξεις και τις συνθήκες που επικρατούσαν στα ξερονήσια.
Το 1952 με τη σύσταση του νέου κράτους του Ισραήλ προτάθηκε να αναλάβει την προεδρία, αλλά αρνήθηκε υποστηρίζοντας ότι είναι “πολίτης του κόσμου”. Σε ηλικία 16 ετών απαρνήθηκε την γερμανική του υπηκοότητα και για πολλά χρόνια υπήρξε χωρίς καμία υπηκοότητα.
Η επιστημονική ανακάλυψη της ατομικής βόμβας, όταν αυτή χρησιμοποιήθηκε στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα, συνέτριψε το ηθικό του, παραδεχόμενος ότι ήταν το μεγαλύτερο λάθος της επιστημονικής του ζωής.
Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρία παιδιά. Δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Ο δεύτερος γιός του πέθανε σε ψυχιατρική κλινική, όπου νοσηλευόταν απο μανιοκαταθλιπτική σχιζοφρένεια, ενώ η κόρη του εξαφανίστηκε.
Η δεύτερη σύζυγός του, υπήρξε μιά ξαδέλφη του με το ίδιο επίθετο (Αινστάιν), που ωστόσο συνδέθηκε τρυφερά μαζί της εξ αίματος παρά απο έρωτα.
Ο Αινστάιν πέθανε απο εσωτερική αιμορραγία σε ηλικία 76 ετών. Ο εγκέφαλος του εκλάπει χωρίς την σύμφωνη γνώμη της οικογένειας, με την αιτιολογία της μελέτης μιάς ξεχωριστής ανθρώπινης ιδιοφυίας.
“Ο επιβάτης της ακτίνας του φωτός, ο ευφάνταστος, αυθάδης υπάλληλος γραφείου ευρεσιτεχνίας, κατάφερε να διαβάσει το πνεύμα του δημιουργού του σύμπαντος, του κλειδοκράτορα των μυστηρίων του ατόμου και του κόσμου”.
