Με λένε Γιώργο…
Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου Νόμιζα πως καταλάβαινα, το pizzicato. Άλλωστε έβλεπα κιόλας, εκείνο τo τσίμπημα με δακτυλισμό μιας λύρας, μιας κιθάρας, ενός εγχόρδου που βγάζει μια μελωδία ικανή να διώξει το φόβο. Να γίνει μια διαδραστική περιπέτεια, ένα φτερούγισμα ζωής, ένας καθρέφτης ψυχής και της ανθρώπινης μοίρας.
Μού ήταν αδύνατο όμως να καταλάβω πώς το πληκτροφόρο πιάνο, λειτουργώντας με την κρούση σφυριών πάνω σε τεντωμένες χορδές, παρήγαγε pizzicato.
Η άγνοια έπαψε να γίνεται απροσπέλαστη βλέποντας την ταινία “Hook – Αγκίστρι” στον κινηματογράφο της Piazza Partigiani της ιταλικής Perugia σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου. Χρόνια αργότερα τύχη αγαθή το θέλησε να κάνουμε παρέα μαζί του και με το Μαράκι του. Στο σπίτι μας δεν έχουμε πιάνο και ο Γιώργος όμοια με τον Φαράκο τρυφερά ολιγομίλητοι.
Ποιος μπορεί όμως να φυλακίσει τις νότες όταν αυτές κονεύουν μέσα σου με απίστευτη λεπτότητα σεμνότητας. Πάνω στο ξύλινο τραπέζι τα δάκτυλα του αρχίζουν να βγάζουν σ ηχόχρωμα μυστικής πηγής όταν οι θάλασσες ανασαίνουν γαλήνη και η ευγένεια μεταμορφώνει την πλάση σ΄ένα χαμόγελο.
-“Καλά λένε πως ο Χατζηνάσιος είναι ένας από τους καλύτερους πιανίστες της Ευρώπης” σχολιάζει ο Φαράκος.
– ” Πόσο δίκιο έχετε” συγκατανεύω “Λες και χτυπώντας το άψυχο αντικείμενο έσκαβε μέσα στα βάθη της ευαισθησίας του για να δώσει έκφραση στο ανέκφραστο. Τί κρίμα να μην έχουμε πιάνο”.
Σ΄ευχαριστούμε, Γιώργο, για τις ώρες που περάσαμε μαζί. Χρόνια σου πολλά. Για να ξαφνιάζουμε την ομήγυρη χτυπώντας εσύ το ξύλο και μαζί τραγουδώντας:
” Ma il mio mistero e’ chiuso in me /il nome mio nessun sapra’ – Μα το μυστήριο μου το κρύβω μέσα μου/ Το όνομα μου κανείς δε θα μάθει “*
___
Γιώργηδες – Γιώργαινες πολλά ποτήρια στην υγειά σας
~~~~~~~~
*Giaccmo Puccini, Turandot
