Τσερνομπίλ 40 χρόνια μετά!
Το μαύρο κουτί του πλανήτη
Της Δέσποινας Μακρινού
Ξημερώματα της 26ης Απριλίου του 1986, μιά εθνική καταστροφή σκορπά την παγκόσμια ανησυχία. Ο αντιδραστήρας στο πυρηνικό εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ, της ενιαίας τότε Σοβιετικής Ένωσης, εκκρήγνυται και δημιουργεί πρωτόγνωρο τρόμο στον πλανήτη.
Ένα ανθρώπινο λάθος, μία σημαντική παράλειψη, ένα ευαλωτο προστατευτικό υλικό, μιά κακή ιστορική στιγμή, μία υποδεέστερη των ανθρωπίνων δυνατοτήτων επιστημονική υπέρβαση, απελευθερώνει βιαίως, εκκατομμύρια σωματίδια “δολοφονικής” ραδιενέργειας στο περιβάλλον ολόκληρου του πλανήτη.
Το Τσερνομπίλ γίνεται πόλη-κρανίου τόπος, πηγή μολύνσεων, που δεν θα μπορούσε να περιγραφεί ούτε στο πιο δυστοπικό σενάριο του Τζώρτζ Όργουελ.
Το οικοσύστημα της περιοχής δέχεται μιά τρομακτική παρέμβαση θανάτου, που παρόμοια δεν είχε ζήσει η ανθρωπότητα.
Δύσκολα μπορούσε κανείς να φανταστεί και να αποδεκτεί την προοπτική μιάς ανάκαμψης και ζωτικής επαναφοράς.
Σήμερα 40 χρόνια μετά το Τσενομπίλ η πόλη του θανάτου, έχει γεμίσει ζωή και οικοσυστημικές ανάσες.
Η φύση, το μικροκλίμα της περιοχής, η δυναμική της αντοχής, το οικοσύστημα, κατάφεραν να ξεπεράσουν τις όποιες φαινομενικά ανυπέρβλητες φυσικές δυσκολίες και να αναγεννηθούν.
Οι λύκοι, τα άλογα, οι αρκούδες, τα ζαρκάδια και πολλά άλλα είδη ζώων, επέστρεψαν και μάλιστα επτά φορές περισσότερα απο πρίν το ατύχημα.
Τα δέντρα, η χλωρίδα, τα πουλιά, η άγρια ζωή, απέδειξαν ότι έχουν πολύ περισσότερη θέληση για ζωή, ακόμη και στις πιο ακραίες ανθρώπινες παρεμβάσεις.
Παρόμοια εξέλιξη παρατηρήθηκε και 25 χρόνια αργότερα το 2011, στην Φουκουσίμα μετά την έκκρηξη του πυρηνικού αντιδραστήρα.
Και εκεί ο πληθυσμός των αγριόχοιρων, αλλά και άλλων ζώων έχει διπλασιαστεί.
Η αποκατάσταση της ζωής στο Τσερνομπίλ, έχει προκαλέσει παγκόσμιο διεπιστημονικό ενδιαφέρον για έρευνα και εκπόνηση συμπερασμάτων, τόσο για τις αντοχές του φυτικού και ζωικού περιβάλλοντος, όσο και για πρώιμες καταδικαστικές αποφάσεις για “απαξίωση” των δυνατοτήτων της φύσης.
Ως επίλογο και για να τρολάρουμε την καταστροφική αυτή ανθρώπινη παρέμβαση, διαπιστώνουμε ότι ακόμη και η … ραδιενέργεια μπορεί να γίνει κανονικότητα. Αλοίμονο μας!
