Στον Δημήτρη και στ΄ άλλα παιδιά
Γράφει η Ευτυχία Καρύδη ΦαράκουΑκόμα και το πιο αδιάφορο, το πιο σαρδανάπαλο παιδί. Την πρώτη ημέρα των Πανελληνίων Εξετάσεων, στέκεται προβληματισμένο, σκεπτικό. Λες και κάνει τον απολογισμό απέναντι στον εαυτό του και στην κοινωνία. Η αγωνία, έννοια υψηλή, συνεπαίρνει, βέβαια, και αυτά, που τα έχουν δώσει όλα για όλα. Και έχουν ήδη προσδεθεί για την απογείωση.
Το εισιτήριο που κόβουμε στον πρώτο σταθμό του ταξιδιού της ζωής δεν έχει διάρκεια ως τον τερματικό σταθμό. Κάθε φορά πρέπει να ‘χουμε έτοιμο ένα νέο αντίτιμο, πολλές φορές πολύ πιο ακριβό από το προηγούμενο, ώστε να αποδεικνυόμαστε άνθρωποι και συνάνθρωποι. “
“Το πρώτο σκαλί” του Καβάφη από τις καλύτερες, νομίζω, ευχές, παροτρύνσεις ζωής για όλα τα παιδιά.
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κι ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
να ’σαι υπερήφανος κι ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου να ’σαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»
[1899*]
29 Μαϊου 2026 Πρώτη ημέρα Πανελληνίων Εξετάσεων
