E Λ Α Σ ΚΑΙ Ε Ξ Ο Υ Σ Ι Α
Της Ευτυχίας Καρύδη Φαράκου Ο γιος του μπάρμπα Κώστα Λουλέ*, ακριβός φίλος Δημήτρης Λουλές, έξοχος άνθρωπος, επιστήμονας, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ζητάει επίμονα από τον Γρηγόρη Φαράκο να συνεργαστούν για μια μεθοδολογική αναζήτηση ιστορικής έρευνας που αφορά τη ζωή του Φαράκου και σχετίζεται με την Αριστερά και το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα.
Μπορεί κάποιος να εγείρει αντιρρήσεις (πρώτη- πρώτη η αφεντιά μου) για τη στάση του πολιτικού άνδρα Γρηγόρη Φαράκου. Αλλά μέχρι σήμερα δεν έχω συναντήσει κάποιον που αρνείται τη συνέπεια, την αγωνιστική, πνευματική και ηθική του στάση.Αυτά ακριβώς τα σουσούμια του, τον βασανίζουν, τον υποχρεώνουν να ελέγχει τον εαυτό του για σοβαρά πολιτικοκοινωνικά ζητήματα και μέχρι καθημερινά και ασήμαντα..
Το μπλέξιμο μαζί μου, κοντά 30 χρόνια συναρπαστικά ωραία, τού φορτώνει μια επιπλέον έγνοια: “Δεν είμαι πια μόνος. Πώς θα ανακατέψω και τη δική της ζωή;”
“Άκου” μού λέει ΄σ ένα απ΄ τα καθημερινά αξημέρωτα συναπαντήματα μας. “Αν αρχίσω να γράφω, αυτά που έχουμε περάσει, θα είναι τίποτα μπρος σ΄ αυτά που θα περάσουμε” ΄
– Ο Μακρυγιάννης δεν ήξερε γράμματα. Εσείς ξέρετε. Είσαστε υποχρεωμένος να το κάνετε” απαντώ.
Μόλις έχουμε μπει σε έναν λαβύρινθο, χωρίς μίτο της Αριάδνης. Μια μέρα αχάραγη, αυτό το τέρας υπομονής και ψυχραιμίας με περιμένει με το ζεστό καφέ πελιδνός και ανυπόμονος, Πηγαινοφέρνει μπρος μου ένα αρχειακό χαρτί: “Κοίτα τί συνέβαινε όταν εγώ ρισκάριζα το κεφάλι μου”.
Έκτοτε με ολοκληρωτική αφοσίωση καταγίνεται σε επίμονη και επίμοχθη αναζήτηση αυθεντικών πηγών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Με την έκδοση των βιβλίων του, από δω κι από κει, πολλοί αρχίζουν να μιλάνε για έναν Φαράκο που αλλιώς τον φαντάζονταν. Κι όχι αδίκως. Και γι αυτό, κύριος και αποκλειστικός υπεύθυνος ήταν ο ίδιος. Ζούσε στον κόσμο του, χωρίς να τον ενδιαφέρει η φωτογράφιση, η πρώτη σειρά, η καρέκλα της εξουσίας. Γελούσε καπνίζοντας την πίπα του, παίζοντας με τα δαχτυλίδια του καπνού. .
Σ΄έναν τέτοιο κόσμο. Ο μέγας Ιστορικός του 20ου αιώνα, Eric Hobsbawn μιλάει για “This dinstict intellectual man Grigoris Farakos”. Ο Γιάννης Ιατρίδης, διακεκριμένος παγκοσμίως επιστήμονας των εμφυλίων πολέμων τού γράφει: ”Μάς ανοίξατε τα μάτια”.
Ένα από τα έργα του αυτής της περιόδου είναι και το δίτομο του 2000 “Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία- Το αντάρτικο- Στρατός για “τώρα ” και για “Μετά” .Σε αυτό, χωρίς περιστροφές αναμετριέται με εκείνα που ο ίδιος έζησε, ξεχωρίζει την ιστορική αλήθεια, από το μύθο και τις αυταπάτες. Τα προπαγανδιστικά ή επικοινωνιακά τρυκ.. Για να μάς πει::
“Στείρα θα φάνταζε η ζωή χωρίς αυταπάτες. Αλίμονο όμως, αν αυτές τη γέμιζαν ολόκληρη. Κάθε ιδέα, όσο υψηλή κι αν είναι, καταλήγει να γίνεται – σε μεγάλο τουλάχιστον βαθμό, ασύμπτωτη με τον εαυτό της όταν με αυτήν μεταμφιέζεται η σκοπιμότητα. Αυτό συνέβη στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης που ο ΕΛΑΣ σήκωσε το κύριο βάρος. Χ ρ η σ ι μ ο π ο ί η θ η κ ε όμως. Πώς έγινε αλήθεια και οδηγήθηκε σε μια τέτοια εξέλιξη; “
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο “Στον Κώστα και στη γενιά του”. Στον 27χρονο τότε γιο μου και τους ομηλίκους του.
Ας δώσουν την απάντηση…
~~~~~~~~
*Κώστας Λουλές ανώτερο στέλεχος της Αριστεράς και του ΚΚΕ
