Η Σαγράδα Φαμίλια και οι χελώνες της σταθερότητας του Σύμπαντος
Της Δέσποινας Μακρινού
Τεράστιες χελώνες, σύμβολο της σταθερότητας του Σύμπαντος, βρίσκονται στις βάσεις των τεράστιων κιόνων της πρόσοψης στη Βασιλική και Εξαγνιστική Εκκλησία της Αγίας Οικογένειας (Sagrada Familia) στην πανέμορφη Βαρκελώνη.
Οι θαλάσσιες στρέφονται απο τη μεριά της θάλασσας και οι χερσαίες προς τα βουνά. Τα προιστορικά αυτά ερπετά, κρατούν ανα τους αιώνες έναν έντονο συμβολισμό για το ανθρώπινο είδος σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Ο εμβληματικός Αντόνι Γκαουντί, ο Καταλανός αρχιτέκτονας του εναλλακτικού αρχιτεκτονικού σχεδίου, οραματίστηκε ένα μεγαλειώδες έργο, Μνημείο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco, συνδυάζοντας μορφές γοτθικού ρυθμού, μοντερνιστικές τεχνοτροπίες και ιδιαίτερου παράτολμου προσωπικού ταπεραμέντου.
Η υπεροχή της εντυπωσιακής αυτής Βασιλικής – το Νοέμβριου του 2010 εγκαινιάστηκε και καθαγιάστηκε απο τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ και έγινε Βασιλική – χαρακτηριστικό στοιχείο της πρωτεύουσας της Καταλονίας, αναμένεται να παραδοθεί σε πλήρη τελειότητα στο τέλος του 2026 παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος είναι ήδη ολοκληρωμένο και επισκέψιμο.
Το όραμα του μεγαλειώδους αυτού αρχιτεκτονικού οικοδομήματος, ξεκίνησε το 1872 απο τον ιδρυτή του Πνευματικού Συλλόγου Λατρείας του Αγίου Ιωσήφ, του Μαρία Μποκαμπέλια, μετά απο μία καταλυτική επίσκεψη που έκανε στο Βατικανό. Το έργο παραδόθηκε στον Γκαουντί στις αρχές του επόμενου έτους, για να αλλάξει ριζικά μορφή.
Ο Γκαουντί ξεκίνησε με αργό ρυθμό το σχεδιασμό φροντίζοντας να τονίζει “ο πελάτης μου δεν βιάζεται”. Ο βίαιος θάνατός του – τον πάτησε το τραίνο και όλοι πίστευαν ότι επρόκειτο για άστεγο μέχρι που ανακάλυψαν στο νεκροτομείο την πραγματική του ταυτότητα – το 1926 καθώς και η επέλαση του φασισμού του Φράνκο και ο ισπανικός εμφύλιος, κατέστρεψαν τα αρχικά σχέδια και έκαψαν το αρχιτεκτονικό εργαστήριο ολοκληρωτικά.
Το έργο συνεχίστηκε μετά το 1940 απο τους μαθητές του Γκαουντί, βασισμένο σε πιθανές εκδοχές και το ιδιαίτερο στύλ των χαμένων σχεδίων με την προσθήκη φυσικά σύγχρονων προσαρμογών.
Ο Γκαουντί πίστευε ότι το κτήριο θα πρέπει να έχει και να μεταδίδει θετική ενέργεια και γι αυτό είχε προβλέψει να είναι σωστά προσανατολισμένο, παίζοντας με το φώς, τον αέρα, τη φύση γενικότερα.
Οι εσωτερικοί κίονες έχουν μικρή κλίση, παρόμοια με εκείνη των δέντρων ενώ σε πολλά σημεία επικρατούν οι πανάρχαιοι νόμοι της φύσης, έτσι ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή υπεκφυγή απο το ενεργειακό φυσικό περιβάλλον.
Η Σαγράδα Φαμίλια, έχει τρείς μεγάλες προσόψεις, που συμβολίζουν τη Γέννηση ανατολικά, τα Πάθη δυτικά και τη Δόξα νότια. Η πρόσοψη της Δόξας είναι η πιο εντυπωσιακή γιατί “βαδίζει” προς την τελειότητα και την ολοκλήρωση της ζωής στην Γη και απεικονίζει διάφορες διφορούμενες σουρεαλιστικές σκηνές απο το περιβάλλον της κόλασης, του καθαρτηρίου, της μετάθανατον ζωής, τις επτά Ουράνιες αρετές.
Τα 18 κωδωνοστάσια, που περιβάλουν την Εκκλησία, αντιπροσωπεύουν τους 12 Αποστολους, τους τέσσερεις Ευαγγελιστές, την Παναγία και τον Χριστό.
Η Σαγράδα Φαμίλια αποτελεί πλέον στοιχείο “υποχρεωτικής” επίσκεψης στην πόλη της Βαρκελώνης και σημείο κατατεθέν στην παγκόσμια πολιτιστική Ευρωπαική αρχιτεκτονική κουλτούρα.
