Άκου, Ανθρωπάκο – Οπαδάκο, σου μιλάει ο Βίλχεμ Ράιχ

ακου
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

του Άλκη Φιτσόπουλου

Τι δουλειά μπορεί να έχει ο Αυστριακός ψυχαναλυτής κι εκ των καλυτέρων μαθητών του Ζίγκμουντ Φρόιντ, Βίλχεμ Ράιχ με το… ποδόσφαιρο; Καμία απολύτως. Απλά, αποκτάει ενεργή, πλέον, σχέση με το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα κι αντί να μιλάει στον… ανθρωπάκο του, όπως στο συγκλονιστικό βιβλίο «Άκου Ανθρωπάκο», αυτή τη φορά απευθύνεται στους οπαδούς των ομάδων. Αυτούς που άγονται και φέρονται σαν τιποτένιες συνειδήσεις από τους «προέδρους» των ομάδων. Που χρησιμοποιούνται για την δημιουργία «στρατιωτικής ασπίδας» στην εκάστοτε εξουσία. Είναι ο «ανθρωπάκος – οπαδάκος» του Ράιχ.

Άκου, ανθρωπάκο – οπαδάκο: «Όταν ζεις για μακρύ διάστημα στο βάθος μιας σκοτεινής σπηλιάς θα σιχαθείς το φως του ήλιου. Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά τα μάτια σου θα χάσουν τη δύναμη να αντέχουν. Να γιατί καταλήγουμε να μισούμε το φως του ήλιου».

Άκου, ανθρωπάκο – οπαδάκο: «Δε σʼ αγαπούν ανθρωπάκο – οπαδάκο, σε περιφρονούν, επειδή περιφρονείς τον εαυτό του. Σε ξέρουν απ έξω κι ανακατωτά. Γνωρίζουν τις χειρότερες αδυναμίες σου, όπως θα έπρεπε να τις γνωρίζεις εσύ. Σε θυσίασαν σʼ ένα σύμβολο κι εσύ τους έδωσες τη δύναμη να σʼ εξουσιάζουν».

Άκου, ανθρωπάκο – οπαδάκο: «Εσύ ο ίδιος τους αναγόρευσες αφεντικά σου και συνεχίζεις να τους στηρίζεις, παρόλο που πέταξαν τις μάσκες τους. Στο είπαν κατάμουτρα: “Είσαι και θα είσαι πάντα κατώτερος, ανίκανος να αναλάβεις την παραμικρή ευθύνη”. Κι εσύ τους αποκαλείς καθοδηγητές και σωτήρες και φωνάζεις “ζήτω, ζήτω”».

Άκου, ανθρωπάκο – οπαδάκο: «Σε φοβάμαι, ανθρωπάκο. Σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι επειδή το κυριότερο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Είσαι άρρωστος, ανθρωπάκο – οπαδάκο, άρρωστος βαριά. Δε φταις εσύ γιʼ αυτό, μα έχεις υποχρέωση να γιατρευτείς. Θα ʽχες από καιρό αποτινάξει τα δεσμά σου, αν δεν ενθάρρυνες ο ίδιος την καταπίεση και δεν τη στήριζες άμεσα με τις πράξεις σου».

Άκου ανθρωπάκο – οπαδάκο: «Δεν θέλεις να γίνεις αητός, ανθρωπάκο. Γι’ αυτό σε τρώνε τα όρνεα. Φοβάσαι τους αητούς κι’ έτσι ζεις κοπαδιαστά και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι. Γιατί μερικά από τα κοτόπουλα σου έχουν κλωσήσει αυγά όρνεων. Και τα όρνεα σου έχουνε γίνει οι Φύρερ σου ενάντια στους αητούς, τους αητούς που θελήσανε να σε οδηγήσουν σε μακρινότερες, πιο υποσχετικές αποστάσεις. Τα όρνεα σε δίδαξαν να τρως ψοφίμια και να’ σαι ικανοποιημένος με ελάχιστα σπειριά σιτάρι. Σ’ έμαθαν και να ωρύεσαι “Ζήτω, ζήτω, Μέγα Όρνεο!”. Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις κι’ ακόμη φοβάσαι τους αητούς που κλωσάνε τα κοτόπουλά σου».

Αυτό το βιβλίο είναι ένα δοκίμιο αφύπνισης στο βαρύ λήθαργο (και) των οπαδών. Αποτάσσεται την ένταξη, την ποδηγέτηση, την χειραγώγηση, την καθοδήγηση. Οι οπαδοί έχουν εθιστεί στο καθημερινό δηλητήριο που δολίως του παρέχεται στην ανοικτή τους φλέβα, για να μην ξυπνήσουν ποτέ, παρά να βρίσκονται σε διαρκή καταστολή και να μην αποκτήσουν ποτέ την πνευματική τους ελευθερία, να μη δουν ποτέ το φως του ήλιου…

Σχετικά Άρθρα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να σας προσφέρει μία καλύτερη εμπειρία.