Ας μου συγχωρεθεί η πρωτοβουλία να αναφερθώ σ  εναν  υπέροχο άνθρωπο  που οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν μόνο τρεις φορές, αλλά οι απόψεις μας είχαν εως ένα σημείο συναντηθεί περισσότερες  στιγμές. Απλά σε πιάνει μια θλίψη όχι μόνο της απώλειας ,αλλά εκείνης της ”αφροντισιάς” της δημοσιογραφίας που πιάνεσαι κάθε τόσο με την ταχύτητα της είδησης και αφήνεις πίσω το πολύτιμο υλικό εκείνων που προσπάθησαν να φτιάξουν μια Ελλάδα απλά καλύτερη απ΄ ότι την είχαν βρει εκείνοι…

Συγκινήθηκα και έκλαψα-δεν ντρέπομαι να το πω όταν διάβασα στην ”ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

Γιάννα Αλιβιζάτου (1949-2026): Εμείς, του ’67 οι πρωτοετείς

του Ανδρέα Παππά.

Ενα μικρό απόσπασμα απο τις  ” Μνημονεύσεις”

Αξίζει μια (ας την πούμε) παρένθεση σε αυτό το σημείο, για να αναφερθώ σε ένα ελάχιστα γνωστό περιστατικό, με πρωταγωνιστή τον μετέπειτα σύντροφο ζωής της Γιάννας, τον Νίκο Αλιβιζάτο. Ηταν Νοέμβριος του 1968 και είχε μόλις πεθάνει ο Γεώργιος Παπανδρέου. Συνεπικουρούμενος από τον μετέπειτα υπουργό Γιάννο Παπαντωνίου και τον μετέπειτα δημοσιογράφο και βουλευτή Πάνο Λουκάκο, επίσης συμφοιτητές μας, πριν από κάποια παράδοση στην Αίθουσα Οικονομίδη, ο Νίκος ανέβηκε στην έδρα και είπε: «Συνάδελφοι, πέθανε ένας άνθρωπος που είχε κάνει πολλά για την παιδεία…».

Τίποτα το ανατρεπτικό, τίποτα το απροκάλυπτα αντιχουντικό και όμως, αυτά τα ελάχιστα που είπε ήταν ένα «κλείσιμο του ματιού», που τόσο το είχαμε ανάγκη όσοι και όσες βρισκόμασταν στην αίθουσα οίκοθεν νοείται, βέβαια, πως δεν την έβγαλαν «αβρόχοις ποσί» οι πρωταγωνιστές του συμβάντος.

Ηταν άνθρωπος βαθιά ευαίσθητος και βαθιά καλλιεργημένος η Γιάννα. Δεν θορυβούσε, δεν ακκιζόταν, δεν μοστραριζόταν. Ηταν ευγενής, μεγαλόψυχη, ανιδιοτελής, δοτική, προσηνής, χαμηλών τόνων, αλλά και με πάντοτε θετική ματιά στα πράγματα, γήινη, αποτελεσματική σε ό,τι έκανε και σε ό,τι αναλάμβανε. Ηταν μια μεγάλη Κυρία με το Κ κεφαλαίο. Και πάνω απ’ όλα, ήταν ένας ωραίος άνθρωπος, από αυτούς που όλο και πιο σπάνια συναντάς στις μέρες μας.

Γεια χαρά, συμφοιτήτριά μου της «τάξης του ’67».