Ο Ματωμένος τοίχος της Καισαριανής
Της Δέσποινας Μακρινού
“Όσοι με τον χάρο γίναν φίλοι με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη . Πάντα γελαστοί και γελασμένοι” στους 200 της Καισαριανής, θα μπορούσε να αναφέρεται ο Άλκης Αλκαίος όταν έγραφε τους υπερβατικούς αυτούς στίχους.
200 πατριώτες προδομένοι, “καρφωμένοι” από την ελληνική φιλογερμανική μαφία, άφησαν την τελευταία τους πνοή στον τοίχο της Καισαριανής.
200 ιστορίες ανθρώπων, απλών ανθρώπων, με ιδανικά και αξίες που δεν εξαργύρωσαν τις πεποιθήσεις τους, ακόμα και όταν βρέθηκαν απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα.
Είχαν οικογένειες, όνειρα, προσδοκίες δεν ήταν ένας απλός αριθμός. Ο καθένας ξεχωριστά ήταν μία ζωντανή ανθρώπινη παρουσία με αναφορές και πολλές προσωπικές στιγμές.
Είχαν όνομα, παρόν και παρελθόν. Πίστευαν στο μέλλον, στην ιδέα της ελευθερίας, της πατρίδας, της δικαιοσύνης. Πίστευαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους στην ειρήνη και την αποκατάσταση της ομαλότητας και της ανεξαρτησίας.
Με αυτή τη δύναμη ψυχής στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα γελαστοί, συνεπείς και σίγουροι ότι τα παιδιά τους θα είναι περήφανα , ότι ο αγώνας τους , η θυσία τους θα βρεί συνεχιστές.
Με ψυχή βαθιά και χέρια καθαρά, έγραψαν με το αίμα τους την ιστορία για μιά Ελλάδα με γερές, αξιοπρεπείς βάσεις, μιά σοβαρή παρακαταθήκη για τα μελλούμενα.
¨Έγειραν” ήσυχοι, όπως αυτός που έχει κάνει το καθήκον του.
