Η αποχώρηση της Σίας Κοσιώνη από τον τηλεοπτικό σταθμό του ΣΚΑΙ έγινε μέσα σε λίγες ώρες πρώτο θέμα παντού. Εκπομπές, sites, social media, τηλεοπτικά πάνελ, όλοι στάθηκαν με υπερβολική ένταση πάνω σε μια επαγγελματική αλλαγή. Περιμέναμε σχεδόν με αγωνία τη συγκίνηση της, το δάκρυ της, την τελευταία της φράση μπροστά στις κάμερες. Παρακολουθήσαμε την έξοδό της από το κανάλι σαν να επρόκειτο για το τέλος του κόσμου. Κάμερες, δηλώσεις, λουλούδια, αγκαλιές, αναλύσεις για το επόμενο επαγγελματικό της βήμα. Με ποιο κανάλι θα κάνει το μεγάλο Deal, σενάρια, σενάρια και παραμύθια. Και κάπου εκεί γεννιέται και πάλι η δημοσιογραφική υπερβολή!
Η Σία Κοσιώνη είναι, χωρίς αμφιβολία, μία από τις πιο αξιόλογες παρουσίες της ελληνικής τηλεόρασης. Διαχειρίστηκε δύσκολες ειδήσεις με σοβαρότητα, διατήρησε επαγγελματισμό και αξιοπρέπεια σε έναν χώρο που συχνά παρασύρεται από τη φτήνια και τον εντυπωσιασμό. Ο σεβασμός προς το πρόσωπό της είναι δεδομένος.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι η ίδια η δημοσιογράφος. Το πρόβλημα είναι η κοινωνική και τηλεοπτική μας προτεραιότητα. Την ίδια ώρα και κάποιοι άλλοι έχαναν τη δουλειά τους, αθόρυβα. Χωρίς κάμερες, χωρίς αποχαιρετιστήριες εκπομπές…
Κανείς δεν περίμενε έξω από μία επιχείρηση που κλείνει για να καταγράψει την αγωνία ενός πατέρα που δεν ξέρει πώς θα πληρώσει το ενοίκιο. Κανείς δεν έκανε έκτακτη εκπομπή για τη μητέρα που δουλεύει δύο δουλείες και πάλι δεν φτάνει ο μισθός μέχρι το τέλος του μήνα. Κανένα πάνελ δεν συζήτησε με την ίδια ένταση για τους νέους ανθρώπους που εγκαταλείπουν τη χώρα επειδή δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Η τηλεοπτική υπερβολή γύρω από πρόσωπα της δημοσιότητας αποκαλύπτει πολλές φορές μια βαθύτερη κοινωνική απομάκρυνση από τα πραγματικά προβλήματα. Η ανεργία, η ακρίβεια, οι χαμηλοί μισθοί και η εξάντληση της καθημερινότητας δεν προσφέρουν εύκολο θέαμα. Δεν φέρνουν πάντα «κλικ», ούτε εύκολη συγκίνηση. Όμως εκεί βρίσκεται η αληθινή κοινωνική είδηση.
Σε μια εποχή όπου οι πολίτες παλεύουν για τα αυτονόητα, ίσως χρειάζεται να ξαναθυμηθούμε ποια γεγονότα αξίζουν πραγματικά να γίνονται πρωτοσέλιδα. Όχι για να μειώσουμε ανθρώπους που πέτυχαν ή διακρίθηκαν στη δουλειά τους, αλλά για να δώσουμε χώρο και φωνή σε εκείνους που περνούν δύσκολα χωρίς ποτέ κανείς να τους κοιτάζει.
