Τάσος Λειβαδίτης. Σαν σήμερα… Από τις αυτοβιογραφικές σημειώσεις του Γιώργου Δουατζή

Τάσος Λειβαδίτης. Σαν σήμερα… (20.4.1922-30.10.1988)

Ήταν γύρω στις οχτώ το βράδυ, μόλις είχα τελειώσει μια ομιλία στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Γύρισα απότομα και είπα στην τότε σύντροφό μου: «Πάμε γρήγορα στο νοσοκομείο, πέθανε ο πατέρας». Πράγματι, φτάνοντας στο νοσοκομείο διαπίστωσα ότι είχε φύγει ακριβώς την ώρα που το ένιωσα. Ήταν από τα πολλά ανεξήγητα περιστατικά στη ζωή μου.

Ο θάνατός του πατέρα μου Γιάννη το 1988 ήταν η πρώτη απώλεια, της οποίας δεν είχα υπολογίσει το μεγάλο κόστος. Νοσηλευόταν στο καρδιολογικό του Κρατικού νοσοκομείου, την ίδια περίοδο που νοσηλευόταν και ο αγαπημένος μου ποιητής και φίλος Τάσος Λειβαδίτης, στο απέναντι κτίριο περιμένοντας να εγχειριστεί για το ανεύρυσμα αορτής που είχε. Έλεγε ο πατέρας: «Όταν βγω από την κλινική θα πάω να βρω τον Τάσο». Έλεγε ο Λειβαδίτης: «Όταν βγω από την κλινική θα πάω να βρω τον Γιάννη». Τελικά δεν βγήκε κανείς από την κλινική. Έφυγαν και οι δύο οριστικά μέσα σε ένα μήνα. Ήταν ένα διπλό χτύπημα απώλειας, που δεν θα το ξεχάσω.

Στην κηδεία του πατέρα, έτρεμα σύγκορμος, πρώτη και τελευταία φορά μου συνέβη κάτι τέτοιο, είπα ένα «γειά σου, πατέρα» κι έφυγα αρνούμενος τα κοινωνικά του καφέ και των άχαρων συλλυπητηρίων.

Στην κηδεία του Τάσου, θυμάμαι ότι έβρεχε, κρύωνα πολύ, ήμουν απολύτως αμίλητος, και κρατούσα αγκαζέ τον Γιάννη Ρίτσο που δεν έκρυβε την οδύνη της απώλειας μονολογώντας ακατάπαυστα και τη σιωπηλή στην πίκρα της Μαρία, γυναίκα του Τάσου.

(Από τις αυτοβιογραφικές μου σημειώσεις).