Και μετά το Πολυτεχνείο τι…
![]()
Της Δέσποινας Μακρινού
Οι στιγμές της “επαναστατικής άσκησης” που ταυτίστηκαν με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, άραγε θα συνεχιστούν? Ή μήπως εξαντλήθηκαν στις μαρτυρίες, στα γαρύφαλα και στις καταθέσεις στεφάνων! Θα μείνει άραγε κάτι απο την επαναστατικότητα της επετείου ή θα επιστρέψουμε και πάλι στους …καναπέδες!
Ο πόθος για “Λευτεριά και Προκοπή” παραμένει μετέωρος και η ανάγκη για Δικαιοσύνη το μεγάλο ζητούμενο.
Αύριο, την επομένη του Πολυτεχνείου, τα αιτήματα θα ζητουν και πάλι επίλυση και η καθημερινή δοκιμασία των δυνάμεων αντοχής μας, θα συνεχίσει να υπάρχει.
Δεν αρκεί η υπενθύμιση, δεν αρκεί η διαπίστωση, δεν αρκεί η παραδοχή της ζοφερής κατάστασης που βιώνουμε, χρειάζεται κάτι παραπάνω. Και αυτό το κάτι παραπάνω θα πρέπει να το αναζητήσουμε στους δρόμους, στα κινήματα, στις εξεγέρσεις.
“Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ” θέλει αγώνα και πίστη στις αξίες της ζωής. Γιατί όσο και αν “η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει μέρα με τη μέρα, δε θα πει πως δεν αξίζει τον κόπο”(Μιχάλης Γκανάς).
Το Πολυτεχνείο, αυτό το έμψυχο γεγονός που “πρόδωσε” την αγωνιστικότητα και την αντίσταση μιάς ολόκληρης γενιάς, δεν μπορεί την επαύριο να μπεί και πάλι στο ιστορικό αρχείο της ανυπακοής.
Το Πολυτεχνείο, αυτή η μεγάλη στιγμή στη νεώτερη ιστορία, πρέπει να “εγκατασταθεί” στις συνειδήσεις όλων μας και να κινητοποιεί δυνάμεις, αν όχι παρόμοιες – γιατί οι συνθήκες σήμερα είναι διαφορετικές – τουλάχιστον ζωτικής ανάγκης για μιά αξιοπρεπή επιβίωση.
Οι νέοι σήμερα δεν έχουν να αντιμετωπίσουν έναν εμφανώς δολοφονικό εχθρό όπως ήταν η χούντα των συνταγματαρχών, δεν έχουν έναν ξεκάθαρο απροκάλυπτο αντίπαλο, έχουν να αντιμετωπίσουν ένα επικοινωνιακό τέρας με ωραία μορφή και “κοφτερά” δόντια.
Έχουν να αντιμετωπίσουν ένα φασιστικό προσωπείο με “δημοκρατικά” γνωρίσματα που δύσκολα γίνεται αντιληπτό. Επωάζει και τρυπώνει απο τις οθόνες της τηλεόρασης, του τηλεφώνου, του διαδικτυου, μοιρολατρικά ως αναπόφευκτο κακό.
Εχει όνομα και υπόσταση όμοια με εκείνη μιάς διχασμένης, αλλαζονικής, ναρκισιστικής συστημικής φιγούρας που δεν σέβεται τον άνθρωπο, τη ζωή και την ιστορία.
Αυτό το τέρας πρέπει να αντιμετωπίσουν σήμερα οι νέοι και απέναντί του να συγκρουστούν την επαύριο του Πολυτεχνείου.
Απο κοντα και όλοι εμείς συμπαραστάτες και συνοδοιπόροι.
Γιατί ο δρόμος για την Δικαιοσύνη είναι μακρύς και δύσκολος και χρειάζεται όλους και όλες μας.

















