Τι δουλειά κι αυτή να δέρνεις κόσμο!
Της Δέσποινας Μακρινού
Δύσκολο, αλλά μάλλον … απολαυστικό! Πολύ περισσότερο όταν απέναντί σου έχεις άοπλους αγρότες, μαθητές, φοιτητές, συνταξιούχους.
“Απολαυστικό” σαν τον κρύο καφέ, ένα ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.
“Χαλαρωτικό και εκτονωτικό”, σαν το ξέσπασμα απο μία υπερεργασία πλύσης εγκεφάλου.
Ρίχνεσαι στη μάχη, προκειμένου να επιβεβαιώσεις την υπεροχή που σου προσφέρει η ένστολη εμφάνιση.
Σκορπάς το φόβο και τη βία κρυπτόμενος πίσω απο την ασπίδα.
Γλυτώνεις απο την εκδίκηση, πίσω από τη μάσκα προστασίας!
Επιτίθεσαι με βία και θυμό, γιατί μισείς τον άνθρωπο.
Τι δουλειά κι αυτή να δέρνεις κόσμο!
Καμία ενοχή, καμία επιείκεια, αδιακρίτως φύλου, ηλικίας, φυσικής αδυναμίας.
Εισαι με την εξουσία, είσαι η εξουσία, έχεις το πλεονέκτημα του ένοπλου εξοπλισμού, που η ίδια η Πολιτεία σου έχει δώσει. Που όλοι εμείς οι απλοί πολίτες σου έχουμε παραχωρήσει.
Το ερώτημα ωστόσο που ακούγεται βασανιστικό και παραμένει αναπάντητο είναι : Ποιά είναι η κοινωνική σου ταυτότητα? Ποιά κοινωνική καταγωγή απαρνήθηκες? Ποιά είναι η κοινωνικη τάξη των ανθρώπων που σε μεγάλωσαν? Αγρότες, εργάτες, μικροαστοί, αστοί?
Απο πού εκπορεύεται το τόσο μίσος που επιστρατεύεις?
Και κυρίως, έχεις αναρωτηθεί ποτέ “Τι δουλειά είναι κι αυτή να δέρνεις κόσμο”!
Υ.Σ Τα παραπάνω ερωτήματα και διαπιστώσεις, προέκυψαν απο τα βίντεο ξυλοδαρμού των διαμαρτυρόμενων αγροτών και των μαθητών, που είχαν διαδηλώσει στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου.
