Θύμησες Τάκη Λαμπρία
Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου Δεν μού αρέσουν μνημόσυνα και νεκρολογίες τα περισσότερα τα θεωρώ υποκρισίες, αν και μέσα μου τα Ψυχοσάββατα είναι με το μοίρασμα της πανσπερμίας- κολλυβιάς κάτι σαν αντίδωρο θείας μετάληψης.
Σαν Ψυχοσάββατο πέρασαν σήμερα μέσα μου και οι θύμησες της Αναστασίας Λαμπρία για τον πατέρα της Τάκη Λαμπρία. Εκεί να δεις τί θα πει μπόι μυαλού, ευγένεια, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ αρσίζικη ανθρωπιά.
Από το 1997 είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε σε περιπέτειες. Έτσι στερούμαστε πολλούς και πολλά. Ωστόσο η τρισαγαπημένη Αλίκη Γεωργιάδου – Βακιρτζή που υπερλάτρευε τον Τάκη, σε δύσκολες ώρες επιδίωκε επαφή μαζί του, έστω και τηλεφωνική.
-“Είναι ο μόνος που μπορεί να μάς συνεφέρει” έλεγε.
Μέσα στο ανακάτωμα καιρών και ανθρώπων μια μέρα η κουβέντα το έφερε σε κάποιον γνωστό κουφιοκέφαλο ανεμοδούρα.
– “Δεν βοηθάει και το δέμας του το μυαλό του” συμπεραίνει η Αλίκη. Και ο Τάκης:” Αυτός και δέμας φάλαινας να είχε πάλι λειψός θα ήταν”.
Άνθρωπος που ξέρει να αυτοασαρκάζεται και να σαρκάζει αξίζει να έχει ζήσει μαζί του.
Τάκη Λαμπρία, σε ευχαριστώ για τις ώρες που περάσαμε μαζί. Σού κρατάω κακία που έφυγες. Να ‘ξερες πόσα “Παρθεναγωγεία” ανθούν στις μέρες μας. Είναι βέβαιο, δεν θα είχες αφήσει κανένα “αδιακόρευτο”.
