21 Απριλίου 2026
Γράφει η Ευτυχία Καρύδη Φαράκου Στην Αθήνα, Λεωφόρο Αλεξάνδρας διαγώνια απέναντι από την οδό Θεσπρωτέως, βρισκόταν το Ζαχαροπλαστείο “Σόνια”. Άρεσε πολύ στην Λιλίκα (Έλλη Αλεξίου) να κάθεται με τους φίλους της, να πιάνει κουβέντα με περαστικούς. Στέκονταν οι διαβάτες μπρος στο ενδιαφέρον μιας γιαγιάς με το μικρό κοτσάκι και το κορδελάκι. Χαιρόταν εκείνη σαν μικρό παιδί όταν από μπρος περνούσαν φίλαθλοι με κίτρινα, πράσινα, κόκκινα, μαυρόασπρα κασκόλ, μπλούζες σκούφους. Όλοι μαζί μια παρέα. Ρωτούσε, εκείνη, για το ένα και για το άλλο. Για παίκτες, γκολ. Λες και ήξερε τί της γινόταν από ποδόσφαιρο.
Μια μέρα ένας φίλαθλος της χαρίζει το κασκόλ του. Θέλει να τον κεράσει, να κεράσει και το τσούρμο που την περιτριγυρίζει. Στο διπλανό τραπέζι κάποιοι μιλάνε υψηλόφωνα για να ακουστούν τα κατορθώματα τους ενάντια στη χούντα του 1967. Εκείνη, πληρώνει τα κεράσματα και κόκκινη σαν παπαρούνα, σηκώνεται αποφασιστικά.
– “Πάμε” , λέει,” Δεν θα πάθω εγώ απόψε εγκεφαλικό, με τους ψευδοπαλικαράδες”
Άκουσα από τότε πολλούς να διαφημίζουν τις “ηρωικές” αποσκευές τους. Για να τις χρησιμοποιούν συστηματικά κάποιο όφελος θα τους αποφέρει σκεπτόμουν. Και δεν έπεσα έξω. Όταν όμως τους έβλεπα να κυκλοφορούν με παράσημο ψεύτικο, τενεκεδένιο. Πρόσεχα, βρίσκοντας αποκούμπι στον Μανώλη Αναγνωστάκη:
“Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και “απόψεις”.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν
πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσο
δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο”*
Εσείς;
Φέτος μιλούσαν για Δημοκρατία
~~~~~~
*Το ποίημα «Φοβάμαι» του Μανώλη γράφτηκε τον Νοέμβριο του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αυγή”.
