Δυό νέες, δυό φίλες, δυό παιδιά!
Της Δέσποινας Μακρινού
Το άγχος της αποτυχίας έκοψε για πάντα το χαμόγελο δύο νέων εφήβων στα 17 τους. Της μίας για πάντα, της άλλης σε αναμονή χωρίς πολλές ελπίδες.
Το άγχος μιάς πιθανής αποτυχίας στις πανελλήνιες εξετάσεις, οδήγησε στην απόφαση να τερματιστεί βίαια μιά τουλάχιστον ζωή πρίν καλά καλά γευτεί τις ομορφιές της θάλασσας, του ουρανού, της φύσης!
Δύο κορίτσια στα 17 τους, πιασμένα χέρι-χέρι αποφάσισαν να τερματίσουν τη ζωή τους, νοιώθοντας αδυναμία στην αντιμετώπιση μιάς πιθανής αποτυχίας.
Μιά αποτυχία, που πολύ περισσότερο, μας αφορά όλους. Αφορά ένα σύστημα αποτυχημένο, δομημένο για να αδικεί, να καταπιέζει, να απογοητεύει.
Μιά αποτυχία ριζωμένη στην συνείδηση προηγούμενων γενεών, που γαλουχήθηκαν στην ήττα και δεν κατάφεραν ποτέ να ξεπεράσουν αυτή την συμπλεγματική κατάσταση.
Απορρίπτουμε κατηγορηματικά την αποτυχία, κοινωνικοποιούμε σαρκαστικά την αποτυχημένη προσπάθεια, εστιάζουμε επικριτικά το λάθος.
Οι σημερινοί νέοι, ακούγεται πολύ συχνά, είναι αδιάφοροι, δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον τους, για την σταδιοδρομία τους , τα βρήκαν όλα έτοιμα απο τις προηγούμενες γενιές, δεν σκέφτονται, δεν προβληματίζονται, δεν δεν δεν…
Πόσο απαξιωτική και μειονεκτική είναι αυτή η άρνηση και η απόρριψη!
Εμείς, λοιπόν του “60′ οι εκδρομείς”, εμείς που κοιτάμε με αλαζονεία και εγωκεντρισμό τη γενιά μας, απορρίπτοντας ή κρίνοντας τις επόμενες γενιές , εμείς που το κόμπλεξ της ήττας δεν μας επιτρέπει να αποδεχθούμε την ήττα των άλλων, εμείς, αγαπημένοι εκδρομείς, αποτύχαμε. Και αποτύχαμε γιατί η ηττοπάθεια, μας οδήγησε στο άλλο άκρο, στην επιβράβευση του επιτυχημένου αποτελέσματος και μόνο αυτού.
Πήραμε τη ζωή μας, λάθος, που λέει και ο ποιητής, αλλά δεν αλλάξαμε ζωή. Χρεώσαμε τις αποτυχίες μας στις γενιές που μας διαδέχθηκαν και επίμονα δεν επιτρέπουμε την αποτυχία.
Τα δύο κορίτσια, πιασμένα χέρι χέρι, δεν άντεξαν αυτό το δυσβάστο βάρος. Δεν θα μπορούσαν να διαχειριστούν την αποτυχία. Βιάστηκαν να προλάβουν την κατακραυγή. Ήταν μόλις 17 χρόνων.
Το άγχος της αποτυχίας ξεπέρασε την αγάπη για ζωή.
Η μία κατάφερε να τελειώσει. Η άλλη βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.
Η απόπειρα των δύο κοριτσιών, είναι μιά βαριά κοινωνική και γενεολογική ήττα. Ζούμε σε μία κοινωνία συμπλεγματική. Μιά κοινωνία που το λάθος οδηγεί στην αυτοκτονία.
