Los Buenos Antifascistas! Οι καλοί “μας” Αντιφασίστες, τώρα και στην Ισπανία. Της Δέσποινας Μακρινού Μιά υπέροχη κίνηση Αλληλεγγύης και Δημοκρατίας , μιά ανυποχώρητη
Γράφει η Δέσποινα Μακρινού Δρομοκαΐτειο. Το πρώτο νοσοκομειακό μουσείο Της Δέσποινας Μακρινού Κάθε κελί μία κραυγή, κάθε μηχάνημα ένα ουρλιαχτό, κάθε περπατησιά μιά
“Σάουντρακ για ένα πραξικόπημα” Ντοκυμαντέρ Της Δέσποινας Μακρινού Η Τζαζ, η αυθεντική μαύρη μουσική παρακολουθεί και καταδικάζει όλη την δυτική και αμερικανική συνομωσία
Υπάρχει και αυτή η δημοσιογραφία Παντελής Μπουκάλας – Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων Της Δέσποινας Μακρινού Υπάρχει και αυτή η δημοσιογραφία ευτυχώς! Ο συνάδελφος Παντελής Μπουκάλας,
Η Ελλάδα της αδικίας ς Της Δέσποινας Μακρινού Το αμάρτημα της αδικίας! Το μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός στην εθνική μας συμπεριφορά. Στη χώρα της Δικαιοσύνης
Μπορεί η Αφρική να χωρέσει σε ένα Μουσείο? Και όμως μιά μεγάλη δωρεά έργων προερχόμενων κυρίως απο το Καμερούν, τη Νιγηρία και την Κένυα, δύναται
Τα καπρίτσια, Los caprichos του μεγάλου Ισπανού ζωγράφου Φρανθίσκο Γκόγια, δεν κατάφεραν να “σαγηνεύσουν” τον Έλληνα βουλευτή της Νίκης, Νικόλαο Παπαδόπουλο, τη Δευτέρα το πρωί
“Όμως εγώ δεν παραδέχθηκα την ήττα” Μανόλης Αναγνωστάκης 10 Μαρτίου 1925 – 23 Ιουνίου 2005 Της Δέσποινας Μακρινού “Όρθιος και μόνος, σαν πρώτα περιμένω”
Ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα (1910), όταν οι αγρότες της Θεσσαλίας συγκρούστηκαν με τους χωροφύλακες, στο Κιλελέρ. Η σύγκρουση προήλθε όταν ζήτησαν να επιβιβαστούν
“Λίγο ακόμα να σηκωθουμε λίγο … ψηλότερα” (Κυριάκος Μητσοτάκης 5 Μαρτίου 2025 ) Της Δέσποινας Μακρινού Λίγο ακόμα για να απογειωθεί! Λίγο ακόμα για
Αν έστω και ένα παιδί φωνάζει “δεν έχω οξυγόνο” τότε η σιωπή γίνεται κραυγή και η κραυγή ορμητικό ποτάμι. Ένα ορμητικό ποτάμι αγανάκτησης και οργής.
“Το Μέλλον μου είν’ ολόλαμπρο” Μόνο οι πλατείες γράφουν ιστορία Της Δέσποινας Μακρινού Το μέλλον μου είν’ ολόλαμπρο Σαν δεκαπέντε ήλιοι Όμως φοβάμαι